ALASKAN MALAMUTE w pigułce

ALASKAN MALAMUTE w pigułce

Ta „lokomotywa Północy” nie jest wprawdzie tak szybka jak inne psy zaprzęgowe, ale za to pociągnie znacznie większe ciężary. Alaskan Malamute przeszedł przez trudną szkolę życia, zanim w końcu XX wieku został jednym z ulubionych psów do towarzystwa. Zadziwiające jest, że pomimo tej popularności zachował niecodzienne cechy swych przodków. Malamute – ze swym dumnym zachowaniem, wysoko noszoną głowa i błyszczącymi oczyma wygląda jakby był królem dalekiej Północy. I jest nim, bez dwóch zdań!

OPIS
* Bardzo wytrzymały pies o zwartej budowie ciała
* Szeroka, mocna głowa, spojrzenie promieniujące inteligencją.
* Kufa mocna, dość długa
* Gęsty, sztywny włos okrywowy i długi, naturalnie natłuszczony podszerstek
* Wysokość w kłębie – 55 do 67 cm
* Idealna waga: ok. 38,4 kg dla psów, 33,9 kg dla suk
* Przeciętna długość życia: 12 lat

Lokomotywa Północy…
…ciągnie raczej pociąg towarowy niż osobowy ekspres, ale za to na pewno dojedzie do celu! Dzięki swej mocnej budowie, grubej kości i silnym mięśniom alaskan malamute jest najpotężniejszym ze wszystkich psów zaprzęgowych. I choć w klasycznych wyścigach psów pociągowych ma – przez swój stosunkowo spory ciężar – niewielkie szanse, to w konkurencjach, w których znaczenie ma możliwość przetransportowania ładunku, nie ma sobie równych. Słynny jest przedstawiciel tej rasy, wyjątkowo mocny pies, który potrafił przeciągnąć po śniegu sanki z ładunkiem całej tony na odległość 7 metrów! Żaden inny pies pociągowy nie był w stanie powtórzyć tego wyczynu.

Wyjątkowy pies
Król zimna zajmuje w świecie psów – a przede wszystkim w sercach swych właścicieli – zupełnie wyjątkowe miejsce. Rzadko zdarza się, by istniała rasa tak doskonale przygotowana do celów, jakie miała spełniać, a zarazem tak naturalnie stworzona do współpracy z człowiekiem. Krzyżówki z innymi rasami, będące udziałem wielu odmian psów, malamutom się w zasadzie nie zdarzały, jako że hodowlę prowadzono ścisłe pod kątem dwóch cech użytkowych – odporności na zimno i zdolności uciągu. W obu tych konkurencjach malamute nie miał sobie równych… Psy te pochodzą w okolic zatoki Kotzebue i zatoki Nortona w północnozachodniej Alasce, a nazwę swa otrzymały z języka zamieszkujących te regiony plemion Innuitów, nazywających je mahlamuts (słowo to oznaczało także i samych Innuitów). Plemiona te żyły prawie wyłącznie z rybołówstwa i polowań na karibu, a ich psy musiały mieć dość sił, by przeciągnąć kajaki przez zmrożony lód i przetransportować połów czy ubitą zwierzynę do miejsca zamieszkania plemienia. Pomoc psów była niezastąpiona i myśliwi zdawali sobie doskonale z tego sprawę, stąd cenili je ponad wszystko, licząc często miarę bogactwa liczbą psów… Niezwykle trudne warunki życia i ciężka praca, powierzana malamutom sprawiły, że psy te wraz z upływem czasu droga selekcji naturalnej były coraz odporniejsze i wytrzymalsze.

Ulubieniec Amerykanów
Choć poważne monografie piszą o wkładzie Miltona i Evy Seeley w rozpropagowanie rasy poza Alaską, to trzeba wspomnieć tu jeszcze jedno nazwisko: Jack London. Wysiłki amerykańskich hodowców nie były by skuteczne, gdyby nie sława bohaterów powieści „Biały Kieł” i „Zew Krwi”. To ich popularność sprawiła, że silny alaskański atleta trafił do wszystkich stanów USA nie tylko jako pies użytkowy, ale jako pies do towarzystwa. W 1935 roku American Kennel Club przyjął wzorzec rasy, i jeszcze w tym samym roku powstał pierwszy klub miłośników rasy.

Skok przez Atlantyk
Alaskan malamute jest jedną z niewielu ras, które pochodząc z Ameryki trafiły do Europy z pominięciem Wielkiej Brytanii – pierwsze egzemplarze importowano w latach sześćdziesiątych do Francji. Pies ten swym niecodziennym wyglądem i unikatowymi cechami psychicznymi podbił wkrótce szerokie kręgi kynologów. Pierwsza europejska para malamutów, wilczasto-biała suka SHOOTING STAR i elegancki czarno-biały pies LASKA XI dała potomstwo, które na kilkanaście lat zdominowało wygląd europejskich malamutów.

CHARAKTER
Pewny siebie, silny i dumny – ta prawdziwa gwiazda Północy naprawdę robi imponujące wrażenie! Malamuty, żyjące zazwyczaj w sforach, są jedną z niewielu ras, które potrafią porozumiewać się głosem.

Plusy:
* Spokojny, bardzo opanowany, ale skory do zabaw
* Doskonałe zachowania socjalne
* Przewidywalny, nie skory do ucieczek
* Bardzo miły wobec dzieci

Minusy:
* Szczenięta wymagają bardzo starannego, troskliwego i długiego wychowania
* Niezbyt zgadza się z samcami innych ras
* Nie jest dobrym stróżem

Alaskan malamute jest psem najzupełniej wyjątkowym – i nie jest to tylko gołosłowne twierdzenie. Przez wiele pokoleń żył wespół z Inuitami – Eskimosami, dla których był niezbędnym i nieocenionym pomocnikiem na polowaniach i w łowieniu ryb. W krainie wiecznych lodów człowiek był całkowicie zdany na pomoc psa – i zdawał sobie z tego sprawę. Do dziś alaskan malamute jest psem, który potrafi znieść temperatury dochodzące do minus 40 stopni!
Ludy Północy ceniły te psy jako dzielnych, wiernych towarzyszy, którzy nie lękały się żadnej, choćby najcięższej pracy. Czy to ciągnięcie sań czy holowanie łodzi – każde zadanie malamute przyjmował z ochotą. W przeciwieństwie do innych psów, dość nerwowych i zmiennych w nastrojach, alaskan podchodzi do każdej pracy rzetelnie i z kamiennym spokojem. Mieszkańcy dalekiej Północy wiedzieli, czego mogą odeń oczekiwać i podchodzili do niego z należytym, nieskrywanym szacunkiem.

„Akceptuj mnie takim, jakim jestem”
Życie w zimnych, surowych warunkach Alaski wywarło trwałe piętno na charakterze malamutów. Sa one bardzo pewne siebie, dumne i dość samodzielne i nie oczekują niczego poza bezwzględnym akceptowaniem ich takimi, jakimi są, ze wszystkimi ich słabościami i zaletami.

Traktuj mnie poważnie!
Alaskan malamute, napotykając w Europie (gdzie jest raczej psem do towarzystwa niż psem pracującym), warunki krańcowo odmienne od tych, do jakich został stworzony, musiał dostosować się do nowej sytuacji. Z drugiej strony nareszcie miał możliwość wykazania się cechami charakteru, które dla Inuitów nie były tak istotne. Właściciele psów tej rasy z zadziwieniem odkryli w nich cechy, jakich się nie spodziewali – wspaniałą łagodność i upodobanie do pieszczot. Przyjacielskość alaskana oznacza, że prawie każdy gość przywitany będzie zadowolonym machaniem ogona! Dlatego tez alaskan malamute nie nadaje się na psa stróżującego – jest prawie całkowicie pozbawiony instynktu terytorialnego i niechętnie szczeka. Na dodatek jako pies od pokoleń trzymany w sforze, malamut ma bardzo silne poczucie hierarchii stada, co nie ułatwia życia właścicielowi. Wobec innych psów, zwłaszcza samców, nie uznających od razu jego wyższości, malamut bez wahania użyje zębów! Konsekwentne, stanowcze ale łagodne wychowanie może te przypadłość złagodzić, ale wyplenić jej do końca z duszy alaskana się po prostu nie da.

Pies, który mówi
Alaskan malamute jest zwierzęciem bardzo inteligentnym i doskonale porozumiewa się z innymi psami za pomocą skomplikowanego systemu komunikacji. Wedle etologów, alaskan potrafi wydawać z siebie kilkanaście rozmaitych dźwięków, z których każde ma zupełnie inne znaczenie, zależne także od kolejności i wysokości tonów. Tylko wyczulone ucho odróżni pisk bólu od sygnału podania wobec przywódcy stada, a ostrzegawcze warczenie od mruczenia pełnego zadowolenia – przy czym alaskan malamute potrafi zróżnicować znaczenie swej „mowy” w zależności od adresata swego przekazu: to samo szczeknięcie co innego znaczy wobec niesfornego szczeniaka, a co innego, gdy skierowane jest w stronę właściciela. Badacze psich zachowań byli zdumieni tym, że „mowa alaskanów” zrozumiała jest także dla psów, które nigdy nie miały z nimi do czynienia wcześniej i które nie potrafią powtórzyć całej gamy dźwięków pełnych treści, jakie wydaje z siebie gardło malamuta!

Wilk w psiej skórze
Duże podobieństwo alaskana do wilka, zwłaszcza w oczach niewprawnych ludzi, sprawia, że wiele osób obawia się psów tej rasy, podejrzewając je o najgorsze przypisywane wilkom z bajek cechy: agresywność, krwiożerczość, złośliwość. Obawy te są najzupełniej nieuzasadnione i są dla alaskanów krzywdzące: są to psy spokojne, nie agresywne wobec ludzi i… o wiele odważniejsze od wilka!
Jest to pies bardzo silny i wytrzymały, na dodatek chętnie i z oddaniem pracujący z człowiekiem – po prostu spokojny, zrównoważony przyjaciel. Wszystko to sprawia, że z roku na rok jest coraz popularniejszy. Malamut to pies o wzorcowych zachowaniach społecznych, bardzo przywiązujący się do swej rodziny i zazwyczaj w doskonałym humorze.

Dziecko i pies
Żadnych obaw – ten król krainy wiecznych śniegów doskonale porozumiewa się z dziećmi, niezależnie od ich wieku! Jak rzadko który z dużych psów, alaskan lubi przebywać z dziećmi i chętnie bierze udział w ich najbardziej zwariowanych zabawach. Problemem bywają tylko zabawy siłowe w przepychanie się czy udawane gryzienie: alaskan w pewnym momencie może zatracić granice między zabawą a ustalaniem hierarchii w stadzie i potrafi całkiem mocno przyszczypać dziesięcioletniego młodzieńca. Młodsze dzieci są absolutnie bezpieczne, starsze trzeba nauczyć, że nie wolno bawić się z psem zbyt serio.

idealny właściciel
* Malamut nie jest pieskiem kanapowym, ale robotnym siłaczem. Wie, czego chce i potrafi się tego domagać, stąd właściciel musi ściśle określić granice psich praw i dbać o ich bezwzględne respektowanie. Jeśli człowiek będzie niekonsekwentny lub niezdecydowany, pies początkowo będzie zdezorientowany, a później postara się przejąć przewodnictwo w stadzie.
* Jeśli nie lubicie Państwo wysiłku fizycznego, długich intensywnych spacerów lub nie jesteście zbyt pewni siebie, to poszukajcie raczej psa innej rasy. Rozpatrzcie tę sprawę we własnym sumieniu, zanim nieprzemyślaną decyzją unieszczęśliwicie i siebie, i psa. Idealny właściciel alaskana to osoba o silnym charakterze, aktywnym trybie życia i gotowa konsekwentnie wychować psa bez uciekania się do przemocy.
* Trzeba pamiętać, że alaskan stworzony został jako zwierzę pociągowe – i najlepiej byłoby dać mu szansę startowania w zawodach psów pociągowych. Ze względu na swe predyspozycje nie wygra wyścigu, ale za to będzie miał frajdę prawie taką samą jak jego przewodnik!

Należy:
* Dokładnie zaznajomić go z całą „sforą” – przedstawić mu każdego członka rodziny, pokazując, kto zajmuje jakie miejsce w hierarchii, nie wyłączając psa!
* Od samego początku uzmysłowić mu, że musi pogodzić się ze wszystkimi zwierzętami mieszkającymi pod jednym dachem.
* Opanować jego skłonność do samowoli i włóczęgostwa.
* Od szczenięcia nauczyć go życia z ludźmi, tak by wykorzystać jego wrodzony instynkt sfory, przekierowując go z psów na ludzi.
* Pozwalać mu na stałe wykorzystywanie swej siły, choćby w noszeniu ciężkich pakunków czy ciągnięciu sanek (latem wózka) z ładunkiem. Pozbawiony możliwości pracy staje się nad wyraz uciążliwy.

Nie wolno:
* Usiłować na siłę uczynić z niego psa stróżującego. Sprawa przegrana, a może być źródłem frustracji i psa, i właściciela.
* Pozostawiać go na długo samego w mieszkaniu. Malamute jest psem sfory i każde oddzielenie od niej – czyli od rodziny – odbiera jak niezasłużoną karę.

ŻYCIE CODZIENNE

Kto tu jest najważniejszy?
Największa słabością malamuta jest z pewnością jego ogromna zazdrość – a przynajmniej to, co ludzie tak postrzegają. Psy tej rasy, wyczulone na wszelkie zaburzenia w hierarchii stada, nie zezwalają na to, by pan czy pani (przywódca stada) zwracał szczególna uwagę na inne zwierzęta, także domowe, o obcych psach nawet nie wspominając. Alaskan malamute uważa, ze w hierarchii domowej stoi tuż za ludźmi i nie dopuści do swych przywilejów żadnego intruza! Każdy obcy pies pogłaskany przez pana może być pewny, że alaskan malamute zaatakuje go całkiem serio… Przy wychowywaniu malamuta trzeba położyć szczególny nacisk na konieczność tolerowania innych zwierząt.

Co należy wiedzieć:
* Nie należy trzymać go w ciasnym mieszkaniu
* Pożądane są regularne ćwiczenia w ciągnięciu sanek i biegu na długich dystansach
* Karma powinna być wysokotłuszczowa i bogata w cynk
* Potrafi przystosować się do wysokich temperatur
* Wymaga częstego i starannego szczotkowania

Mróz? – To oczywiste. Upał? – Też może być!
Tajemnica szczęścia alaskan malamuta jest prosta: dużo ruchu i wysiłku, długie codzienne spacery, dobre jedzenie i regularne szczotkowanie. Trzeba pamiętać zwłaszcza o tym ostatnim, bo jego gęsta i puszysta sierść jest doskonałym schronieniem dla wszelkich pasożytów.

Warunki życiowe
Dorosły alaskan malamute waży około 30 kilogramów, mierzy około 60 centymetrów – jest więc psem stosunkowo dużym, a na dodatek ma duszę ruchliwego sportowca. Idealny dla niego byłby domek z (choćby małym) ogródkiem i najchętniej jeszcze oczkiem wodnym. Właściciel alaskana nie powinien zapominać o ćwiczeniach w ciągnięciu sanek lub wózka, które sprawiają psu prawdziwą frajdę! Trzeba zobaczyć uśmiech malamuta, kiedy może ciągnąć saneczki z dzieckiem po świeżym śniegu… I dziecko, i pies są wtedy naprawdę szczęśliwe – czegóż trzeba więcej?

Wyżywienie
Częstym błędem w żywieniu alaskan malamute jest podawanie mu, na wzór wyimaginowanych zachowań musherów (przewodników psich zaprzęgów0 – jako dodatkowego źródła energii – cukru. Przynosi to dużo więcej szkody niż pożytku, szkodzi na zęby i prowadzi prostą drogą do nadwagi. System przemiany materii u psów jest tak wymyślony przez naturę, że zwierzę jest w stanie zmagazynować zapasy energetyczne na ciężkie chwile i w normalnych warunkach podawanie cukru jest zupełnie zbyteczne. Za to nie należy żałować mu tłuszczu, zwłaszcza zimą, kiedy pies potrzebuje znacznie więcej energii, by wykonywać powierzone mu prace, a jeszcze stosunkowo dużo zużywa jej na ogrzanie ciała.

Zdrowie
Niech nas nie zmyli niezwykła odporność malamuta na chłód! Psy tej rasy od wielu pokoleń, zwłaszcza w Europie, sa zwykłymi psami do towarzystwa, i utraciły cześć ze swej niezwykłej wytrzymałości. Nie pozwalajmy mu latem siedzieć na słońcu (zapewnijmy mu możliwość schowania się w cieniu) i – przede wszystkim – nie pozwalajmy mu przemoknąć na deszczu! Na Alasce, zwłaszcza w północnych jej regionach, deszcz jest rzadkością i futro psa nie jest przystosowane do zwykłego kapuśniaczku. Alaskan nie cierpi chlapy i … stosunkowo łatwo się przeziębia w temperaturach około zera! Zmokła sierść zaparza się i swędzi, co zmusza psa do intensywnego drapania się, co może nawet prowadzić do utraty włosa na kłębie i w okolicach pyska. Dość skutecznie zaradzić temu mogą małe dawki cynku, stąd niektóre firmy wyprodukowały nawet specjalne karmy dla alaskanów i husky, ze zwiększoną dawką tłuszczu i cynku.

Pielęgnacja
Wspaniała, bujna sierść malamuta jest idealnym schronieniem dla wszystkich pasożytów, stąd bardzo trudno wytępić zeń pchły czy wszoły. Kąpiel w specjalnym szamponie insektobójczym jest skutecznym remedium, gdyż popularne obroże przeciwpchłowe mają zbyt słabe działanie na psach o tak fantastycznej sierści. Pamiętajmy tylko o starannym wysuszeniu psa suszarką po kąpieli!
Gęsty włos malamuta wymaga regularnego szczotkowania, dwa do trzech razy w tygodniu i co najmniej dwa razy w miesiącu gruntownego rozczesania, aż do skóry. ( U psów mieszkających poza domem można ten zabieg przeprowadzać nieco rzadziej).

Polowanie na kury
Nie można zapominać, ze alaskan malamute ma w genach wiele pozostałości po polujących przodkach i może się nie opanować na widok stada kur czy nawet gęsi. Jego rozmiary i siła pozwalają mu nawet zaatakować w pojedynkę stado owiec, by wybrać sobie coś na przekąskę – i trudno go od tego odzwyczaić. Gdy dodać do tego jego chętkę do samodzielnych wypraw, można naprawdę obawiać się o los niedalekich kurników! Na szczęście ten dość ciężki pies jest niezbyt skoczny i płot o wysokości 1,5 metra stanowi dlań zaporę nie do przebycia – jeśli nie podkopie się pod spodem… Trzymając malamuta w ogrodzie trzeba codziennie kontrolować stan płotu.

Czy to prawda, że…
… malamut może się przyzwyczaić do niewielkiej ilości ruchu i nabrać stylu życia kanapowca?

Nie, w żadnym wypadku. Świeże powietrze i w miarę intensywny trening sportowy są dla malamuta niezmiernie ważne. Jeśli mu to ograniczymy, możemy spodziewać się poważnych komplikacji – najpierw psychicznych, a później i zdrowotnych!
…psy tej rasy nie szczekają bez powodu?
Prawda. W zasadzie nie zdarza się, by alaskan malamute oszczekiwał obcych, a w stosunku do psów wystarcza jedno ostrzegawcze szczeknięcie.
…alaskan malamute i husky syberyjski to w zasadzie jedna rasa?
Nie, co widać nawet gołym okiem – husky jest lżejszy, zwinniejszy i szybszy, ale mniej odporny. Różnice widać także w psychice zwierząt – malamuty są znacznie bardziej opanowane, twardsze i trudniejsze w układaniu, husky natomiast generalnie łatwiej poddają się szkoleniu.

Dodaj komentarz