CHART HISZPAŃSKI – wzorzec

CHART HISZPAŃSKI – wzorzec

Wzorzec FCI Nr 285

Kraj pochodzenia: Hiszpania.

Przeznaczenie: Pies, który poluje na zające w odkrytym terenie, kierując się wzrokiem. Niegdyś używany był także do polowania na inną zwierzynę, np. króliki, lisy, a nawet dziki; niemniej główna użytkowość rasy polega na polowaniu na zające w odkrytym terenie.

Klasyfikacja FCI: Grupa 10 – Charty
Sekcja 3 – Charty krótkowłose
Nie podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Galgo espagnol znany już był przez Starożytnych Rzymian, dlatego przypuszcza się, że zawędrował na półwysep Iberyjski znacznie wcześniej. Jest potomkiem dawnych chartów azjatyckich, które przystosowały się do urozmaiconego, stepowych i równinnych terenów Hiszpanii. W XVI, XVII i XVIII wieku był w dużych ilościach wywożony do innych krajów, jak Irlandia i Anglia. Chart hiszpański jest jednym z potomków charta angielskiego i ma z nim nadal wiele cech wspólnych. Cechy te posłużyły później do pracy selekcyjnej i aklimatyzacyjnej. Wśród autorów klasycznych warto podkreślić dzieło arcybiskupa Hita, który mówi: „Ruszający zając jest natychmiast łowiony przez charta…”. Świadczy to też o dawnej funkcji tej rasy.

WYGLĄD OGÓLNY: Chart dobrego formatu, o długich liniach i długiej głowie, o zwartym kośćcu, głowie wąskiej i długiej, pojemnej klatce piersiowej, bardzo podkasanym brzuchu i bardzo długim ogonie. Kończyny tylne o prawidłowej postawie, muskularne. Włos krótki i delikatny lub twardy i półdługi.

WAŻNE PROPORCJE: Budowa o długich liniach. Długość nieco większa od wysokości w kłębie. Preferowane są harmonijne i funkcjonalne proporcje, zarówno w statyce, jak i w ruchu.

ZACHOWANIE/CHARAKTER: Charakter poważny, zachowuje się z rezerwą. Niemniej podczas polowania daje dowód dużej energii i porywczości.

GŁOWA: Proporcjonalna do ciała, długa, sucha i nie limfatyczna. Stosunek czaszki do kufy jak 5 : 6 (długość czaszki 5, długość kufy 6). Linie czaszki i kufy rozbieżne. Widziane z góry czaszka i kufa powinny być długie, jednolite, bez przesadnych wypukłości. Kufa długa i wąska.
Mózgoczaszka:
Czaszka: Wąska, z profilu linie czaszki i kufy nieco rozbieżne. Szerokość czaszki nie powinna być większa do jej długości. Przez czaszkę biegnie dobrze zaznaczona w pierwszych 2/3 bruzda czołowa. Zatoki czołowe i grzebień potyliczny są zaledwie zaznaczone.
Stop: Łagodny, bardzo słabo zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Wierzchołek nosa: Mały, wilgotny, śluzówka czarna.
Kufa: Długa, z profilu tworzy rozwartą linię z linią czaszki. Lekki garbonos.
Grzbiet nosa wąski.
Wargi: Bardzo suche, warga górna dokładnie przykrywa wargę dolną. Spojenie warg niewidoczne. Cienkie, napięte, brzegi warg o ciemnych śluzówkach.
Szczęki/zęby: Zęby mocne, białe, zdrowe, zgryz nożycowy. Kły bardzo silnie rozwinięte, obecne wszystkie przedtrzonowce.
Oczy: Małe, ukośnie osadzone, kształtu migdałowego, najchętniej ciemne, koloru orzechowego. Spojrzenie spokojne, łagodne i z rezerwą.
Powieki: Skóra delikatna, brzegi powiek ciemne, bardzo ściśle przylegają do gałki ocznej.
Uszy: Szerokie u nasady, trójkątne, mięsiste w pierwszej 1/3, a delikatniejsze i cieńsze w stronę zaokrąglonego wierzchołka. Wysoko osadzone. Kiedy pies ma napiętą uwagę uszy mogą być w 1/3 stojące z załamanymi końcami, skierowanym na boki. W spoczynku noszone są w kształcie płatka róży, przylegające do czaszki. Lekko naciągnięte sięgają prawie do spojenia warg.
Podniebienie: W kolorze błon śluzowych, bardzo wyraźnie zaznaczone marszczki podniebienne.

SZYJA: Długa, na przekroju owalna, spłaszczona, smukła, mocna i giętka. Wąska w części bliższej czaszce, lekko rozszerza się w części tylnej. Górna linia szyi lekko wklęsła. Linia dolna prawie prosta z lekką wypukłością po środku.

TUŁÓW: Prostokątny, silny i gibki. Wyraża siłę, zręczność i wytrzymałość. Klatka piersiowa pojemna; brzuch mocno podkasany.
Linia górna: Grzbiet lekko wklęsły, lędźwie lekko wypukłe, bez gwałtownych załamań, nie kołysze się w ruchu. Daje wrażenie dużej elastyczności.
Kłąb: Słabo zaznaczony.
Grzbiet: Prosty, długi, wyrazisty.
Lędźwie: Długie, mocne, niezbyt szerokie, góra linia łukowata. Mięśnie zwarte i długie dają wrażenie elastyczności i siły. Wysokość w części środkowej lędźwi może przekraczać wysokość w kłębie.
Zad: Długi, mocny, nieco spadzisty. Nachylenie w stosunku do linii poziomej przekracza 450.
Klatka piersiowa: Mocna, ale niezbyt szeroka, głęboka ale nie sięga do łokcia, bardzo długa od rękojeści mostka po żebra rzekome. Rękojeść mostka zaznaczona.
Żebra: Płaskie z szerokimi przestrzeniami międzyżebrowymi. Powinny być dobrze widoczne i zaznaczone. Obwód klatki piersiowej jest nieco większy od wysokości w kłębie.
Brzuch i boki: Brzuch gwałtownie podkasany od końca mostka. Fałdy kolanowe krótkie i suche. Słabizny długie.

OGON: Mocny u nasady, nisko osadzony, stopniowo zwężający się ku końcowi, aż do cienkiego końca. Noszony prosto (między kończynami). Jest giętki i bardzo długi, sięga znacznie poniżej guza piętowego. W spoczynku zwisa z końcem sierpowato zakręconym, nieco nachylonym na bok. Pies może go także trzymać między nogami w ten sposób, że zakręcony koniec ogona prawie dotyka ziemi przednio od kończyn tylnych, jest to
jedna z najbardziej typowych cech rasy.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: o idealnej postawie, szczupłe, proste i równoległe.
Śródręcze krótkie i delikatne. Łapa zajęcza.
Łopatki: Suche, krótkie, ukośne. Łopatka powinna być wyraźnie krótsza niż ramię.
Ramię: Długie, dłuższe od łopatki, bardzo silnie umięśnione, łokcie swobodne, choć dobrze przylegają do tułowia.
Przedramiona: Bardzo długie, proste i równoległe. Wyraźnie widoczny kościec i dobrze zaznaczone ścięgna. Opuszki nadgarstkowe silnie rozwinięte.
Śródręcze: Lekko ukośne, szczupłe i krótkie.
Łapy przednie: Zajęcze, palce zwarte, dobrze wysklepione. Paliczki długie i mocne. Opuszki podeszwowe twarde i dobrze rozwinięte. Błona między palcami umiarkowanie rozwinięta. Pazury dobrze rozwinięte.
Kątowanie: Kąt łopatkowo-ramienny 110 stopni. Kąt stawu łokciowego 130 stopni.
Kończyny tylne: Mocne, kościec wyraźnie widoczny, muskularny, mięśnie długie, dobrze rozwinięte. Postawa idealna z prawidłowym ukątowaniem. Guzy piętowe dobrze widoczne, śródstopie krótkie i pionowe. Łapy zajęcze, o palcach wysoko wysklepionych.
Kończyny tylne powinny sprawiać wrażenie dużej siły napędowej i zręczności.
Uda: Bardzo mocne, długie, muskularne i napięte. Kość udowa możliwie jak najbardziej zbliżona do pozycji pionowej. Widziane z tyłu na pierwszy rzut oka widoczna jest wyraźnie zaznaczona muskulatura. Szerokie, spłaszczone i silne, długość uda wynosi 3 długości podudzia.
Podudzie: Bardzo długie, o wyraźnym, szczupłym kośćcu. Umięśnione w części górnej, mniej umięśnione w części dolnej, z wyraźnie widocznymi żyłami i ścięgnami.
Staw skokowy: dobrze zaznaczony, wyraźnie widoczne ścięgno Achillesa, które musi bardzo mocno rozwinięte.
Śródstopie: Szczupłe, krótkie, pionowo ustawione.
Łapy tylne: Zajęcze, takie same jak przednie.
Kątowanie: Kąt miedniczno-udowy 110 stopni. Kąt stawu kolanowego 130 stopni. Kąt stawu skokowego przekracza 140 stopni.

CHODY: Typowe chody w naturze to galop. Kłus powinien być wydłużony, kończyny prowadzone nisko nad ziemią. Elastyczne i mocne. Nie ma tendencji do inochodu, ani do rzucania na boki.

SKÓRA: W całości ściśle przylegająca do tułowia, mocna i elastyczna, koloru różowego. Śluzówki powinny być ciemne.

OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: Zwarty bardzo cienki, krótki, gładki, porastający całą powierzchnię tułowia aż po przestrzenie międzypalcowe. Nieco dłuższy na tylnej części ud. Odmiana szorstkowłosa ma włos twardszy i dłuższy, ale cechy te mogą być zmienne, zawsze jednak równomiernie rozmieszczony na całości tułowia z tendencją do tworzenia brody i wąsów na kufie, oraz brwi i kosmyka na głowie.
Umaszczenie: Wszystkie maści są dopuszczalne. Za najbardziej typowe uważane są następujące maści, wymienione w kolejności preferencji:
– Płowe i pręgowane mniej lub bardziej ciemno, dobrze pigmentowane.
– Czarne.
– Z łatami czarnymi, ciemnymi i jasnymi.
– Kasztanowe.
– Cynamonowe.
– Żółte.
– Czerwone.
– Białe.
– Z białymi znaczeniami i łaciate.

WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: psy 62 do 70 cm, suki 60 do 68 cm. U osobników o idealnych proporcjach dopuszczalne jest przekroczenie
limitu o 2 cm w górę.

WADY: Wszelkie rozbieżności z powyższym wzorcem powinny być uważane za wady powodujące obniżenie oceny w zależności od stopnia wyrażenia.

WADY LEKKIE:
– Głowa nieco szeroka lub słabo rzeźbiona.
– Profil kufy prosty, kufa spiczasta.
– Wyraźnie widoczne skronie.
– Brak jednego dowolnego przedtrzonowca.
– Zgryz cęgowy.
– Ogon nieco krótki, sięgający niewiele poza staw skokowy.
– Blizny i skaleczenia w sezonie polowań.

WADY POWAŻNE:
– Duża głowa.
– Czaszka nadmiernie szeroka i spiczasta kufa.
– Stop bardzo wyraźnie zaznaczony.
– Równoległe osie czaszki i kufy.
– Wyraźne fafle i podgardle.
– Umiarkowany tyłozgryz.
– Brak kłów nie spowodowany wypadkiem.
– Oczy jasne, okrągłe, wydatne lub wyłupiaste.
– Ektropium i entropium.
– Uszy krótkie, stojące lub małe.
– Szyja krótka, okrągła.
– Linia grzbietu łęgowata.
– Wysokość w lędźwiach mniejsza od wysokości w kłębie.
– Zad krótki, okrągły lub mało skośny.
– Niedostatecznie duży obwód klatki piersiowej.
– Żebra beczkowate.
– Boki krótkie.
– Muskulatura bardzo okrągła, mało wydłużona.
– Nieprawidłowe postawy kończyn.
– Palce niewystarczająco zwarte.
– Krowia postawa stawów skokowych.
– Opuszki podeszwowe słabo.
– Amputacje uszu i ogona.
– Sylwetka ciężka, gruba, nie sprężysta.
– Niezrównoważony charakter.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Brak typu.
– Rozłupany nos.
– Wyraźny przodozgryz lub tyłozgryz.
– Linia górna bardzo szeroka, płaska, prosta.
– Klatka piersiowa sięgająca daleko poniżej łokcia.
– Wszelkie inne cechy typu wskazujące na krzyżówkę.
– Albinizm.

Samce muszą mieć oba jądra normalnie wykształcone i całkowicie opuszczone do moszny.

Dodaj komentarz