CHIHUAHUA w pigułce

CHIHUAHUA w pigułce

Do zważenia malutkiego psa potrzebna jest bardzo czuła waga – ciężar psa waha się od 90 dekagramów do około 2 kilo. Ten „pies wagi piórkowej” ceniony jest nie tylko za swój wygląd, ale za pełen uroku charakter. Najmniejszy pies świata może mieć krótki albo długi włos

OPIS

* Zwinny, żywy i ciekawski pies
* Prostokątna sylwetka
* Okrągła główka
* Szpiczasta kufa
* Duże, stojące uszy
* Waga: dość zróżnicowana, zazwyczaj między 90 dag a 2 kg
* Wysokość w kłębie: między 16 a 20 cm
* Przeciętna długość życia: 14 lat

Pies poświęcony bogom
Podobnie jak nagi pies meksykański, tak i chihuahua wywodzi się z Ameryki, gdzie znany był na wiele lat przed wyprawą Kolumba. W mniej więcej X wieku Ameryka Środkowa zamieszkała była przez Tolmeków, poprzedników Azteków. Tolmekowie hodowali psy zwane Techichi, uchodzące za przodków chihuahua. Psy te często chowane były wraz ze zmarłymi, by prowadziły ich w drodze w zaświaty. Aztekowie, którzy nadeszli do Tolmekach, hodowali psy xolo, które także miały odprowadzać dusze zmarłych ku lepszemu światu. Magiczna siła xolo została przypisana także chihuahua, które stały się częścią rytuałów i misteriów religijnych Azteków. Zdarzało się, ze psy te składano w ofierze bogom, by zaskarbić sobie ich przychylność i zapewnić opiekę.

Zlekceważony przez Hiszpanów
Nadejście konkwistadorów Corteza i koniec świata Azteków był także końcem świata chihuahua: psy te przeżyły następne dwieście lat tylko dzięki swej inteligencji i swym niewielkim rozmiarom, zwłaszcza że najeźdźcy nie zorientowali się w religijnym znaczeniu małych piesków. Traktowali go raczej jak domowego przeciwnika szkodników i dlatego nie tępili, jak xolo. Tylko dzięki temu chihuahua dotrwał do połowy XIX wieku w prawie niezmienionej formie.

Odrodzenie
W 1850 roku archeolodzy odkryli w Meksyku grób azteckiego księcia. Znaleźli w nim posążek psa, który był bardzo podobny do chihuahua i który przypominał naukowcom o boskiej przeszłości psów tej rasy. Wtedy to nadano jej nazwę chihuahua (od nazwy miejscowości) i to rozpoczęło triumfalny pochód małych piesków na Północ, do Stanów Zjednoczonych. W początkach XX wieku American Kennel Club uznał pierwszy wzorzec rasy, a w 1923 roku powstał pierwszy klub miłośników tej rasy. W latach trzydziestych ubiegłego wieku pierwsze chihuahua przyjechały do Wielkiej Brytanii, a po drugiej wojnie światowej trafiły na kontynent europejski, równocześnie z dwóch stron – z Wielkiej Brytanii i bezpośrednio z USA. Dziś w Europie najwięcej mieszka ich we Francji, Rosji, Niemczech i Hiszpanii, choć i w Polsce ich liczba systematycznie rośnie.

Boticelli jako dowód?
Wbrew większości naukowców niektórzy hodowcy chihuahua twierdzą, że rasa ta wcale nie pochodzi z Ameryki Środkowej, ale z Malty. Dowodem na to ma być fresk włoskiego malarza Boticellego, na którym przedstawiony jest pies jako żywo przypominający chihuahua. Wedle tej teorii, pies ten trafił do Ameryki wespół z konkwistadorami, gdzie przemieszał się z xolo (tak miała powstać odmiana krótkowłosa). Jak widać, pochodzenie chihuahua jest pełne tajemnic…

Krótkowłosy nie znaczy łysy
Pomimo podobieństwa do xolo czy chińskiego grzywacza, krótkowłosy chihuahua w żadnym wypadku nie może być psem bezwłosym. Na całym ciele (może z wyjątkiem słabizny) porośnięty jest krótkim, gęstym i błyszczącym włosem (dłuższy włos na szyi, czasami tworzący nawet kryzę, jest bardzo mile widziany). Chihuahua o długim, lekko falującym włosie są – z wyjątkiem USA i Wielkiej Brytanii – raczej rzadkością.

CHARAKTER
Ta najmniejsza z miniaturek ma silny charakter i żywą inteligencję. To nie krucha lalka z porcelany, ale sprawny, pełen życia pies, uwielbiający ruch. Maleńki pies o wielkim sercu – chihuahua to wspaniały i niezwykle wierny przyjaciel człowieka.

Plusy
* Samodzielny i przyjacielski
* Śmiały i nie bojaźliwy
* Doskonały pies dla rodziny z dziećmi
* Idealny pies do niewielkiego mieszkania
* Bardzo przywiązany do człowieka
* Czujny, strzegący przed intruzami

Minusy
* Skłonny do nerwowości
* Zazdrosny
* Bywa szczekliwy, nawet bez powodu.

Ten lekki jak piórko miniaturowy piesek wymaga opieki i pielęgnacji, ale nie może być zbytnio rozpieszczany. Właściwe traktowanie odsłania wszystkie zalety jego charakteru. Jako maskotka bogatych Amerykanów czy pieszczoszek operowych div, chihuahua często był traktowany i zmuszany do życia w warunkach sprzecznych z jego naturą. Pomimo swych miniaturowych rozmiarów, chihuahua nie jest wydelikaconym pieskiem kanapowym, ale zupełnie normalnym psem, choć niewielkiej postury. I chce być traktowany jak każdy inny kochany pies!

Najważniejszy jest charakter
Amerykańskim hodowcom zawdzięczamy to, że dążąc do uszlachetnienia i poprawienia rasy przez żmudną pracę hodowlaną nie zagubili najważniejszych zalet pierwotnych meksykańskich techichi, łącząc niewielkie rozmiary z energicznym charakterem, dużą odwagą i przyjacielskim stosunkiem do człowieka, co wespół czyni z chihuahua wspaniałego kompana mieszkańców współczesnego miasta.

Pies, a nie dziecko!
Niewielkie rozmiary wesołego czworonoga sprawiają, że budzi się w człowieku potrzeba opieki, często – zwłaszcza u pań – plącząca się z instynktem macierzyńskim. W efekcie staramy się psa rozpieszczać, przytulać, całować i najchętniej nosilibyśmy go cały czas w kieszeni. Najgorsze w tym, że wszystko to zupełnie nie podoba się naszemu chihuahua, który raczej chciałby być traktowany jak duży pies, z należytym szacunkiem. To wesołe małe stworzenie w zupełności zasługuje na to, by nie traktować go jak głupiutkiego malca!

„Nie opuszczaj mnie”
Chihuahua jest psem bardzo towarzyskim i przywiązanym do właściciela, lubi zwracać na siebie uwagę i chciałby być cały czas obiektem zainteresowania swego pana. Wszystko to czyni zeń wspaniałego psa rodzinnego, ale jest i druga strona medalu – chihuahua nie znosi samotności. Pozostawiony sam zaczyna głośno szczekać i przeciągle wyć, by zawiadomić cały świat o swym nieszczęściu. Jeśli przewidujecie Państwo, że wasz piesek będzie musiał codziennie zostawać kilka godzin sam, od razu zastanówcie się nad kupieniem mu towarzysza. Dwa psy zajmują się doskonale same sobą i nie cierpią tak w samotności, a gdy właściciele wracają – są znów gotowe do zabaw tylko z człowiekiem. Psy trzymane razem nie są wobec siebie zazdrosne tak, jak okazują to wobec obcych psów.

Wymaga wiele czułości i uwagi. Pozostawiony sam w domu szczeka i wyje z rozpaczy.

Dziecko i pies
Chihuahua bardzo kocha dzieci. Pies tak czuły i wrażliwy jak chihuahua doskonale wyczuwa w dzieciach swych przyszłych właścicieli i bawi się z nimi do upadłego, a zarazem gotów jest się im podporządkować, co nie jest wcale tak częste u psów, nawet niedużych. Uwodzi maluchy swoimi niewielkimi rozmiarami, wesołym charakterem i demonstracyjnym posłuszeństwem, które sprawia, że nie można zostawiać go z dziećmi bez nadzoru – dziecko gotowe jest nieświadomie nawet zrobić krzywdę małemu pieskowi, ciągnąc go za uszy, szarpiąc za włosy czy upuszczając na ziemię. Młodego człowieka trzeba nauczyć, ze psa nie wolno brać na ręce ani podnosić – niespełna kilogramowy chihuahua mógłby nie przeżyć choćby upadku ze stołu…

IDEALNY WŁAŚCICIEL

* Nie należy traktować chihuahua jak kruchej figurki z porcelany, ale jak psa. Należy szanować jego osobowość i jego charakter, a odnosić się do niego w sposób łagodny i zdecydowany zarazem.
* Zdając sobie sprawę z ograniczeń swych niewielkich rozmiarów, chihuahua oczekuje od człowieka opieki i rozstrzygania wszelkich wątpliwości. Zmienność nastrojów i postawy właściciela bardzo utrudnia kontakt z małym psem.
* Pozostawianie psu zbyt wiele wolnej ręki i przyzwalanie mu na wszystko to najlepsza droga do wychowania psa nerwowego, histerycznego i w ostatecznym rozrachunku – nieszczęśliwego.
* Chihuahua potrzebuje wiele ruchu, zwłaszcza na świeżym powietrzu (niezależnie od pory roku!) i dużo zajęć, by wyładować drzemiącą w nim energię. Jego przewodnik także powinien być energiczny, sprawny i nie może być drzemiącym przed telewizorem sybarytą…

Należy:
* Dbać o to, by pies mógł mieć zrównoważone życie emocjonalne – nie należy nigdy dawać mu powodu do zazdrości: to osłabia więź psa z przewodnikiem i sprawia, iż chihuahua potrafi zgorzknieć i nastawić się niechętnie do całego świata.
* Przygotować mu w domu kącik – bardzo dobrym pomysłem jest kocia kuweta – gdzie chihuahua będzie mógł załatwić swe potrzeby naturalne.
* Uznawać jego psią naturę i nie odmawiać mu niczego z zajęć dużych psów – ani spacerów, ani zabaw z piłką, ani bieganiny z innymi psami, nie szczędzić mu uwagi i zabaw: wszystko to czyni go szczęśliwym.

Nie wolno:
* Chować go w torbie, walizce czy schowku w samochodzie – zbyt łatwo go zapomnieć!
* Pozwolić ma na wykorzystywanie jego niewielkich rozmiarów i błagalnego spojrzenia do owinięcia sobie człowieka naokoło palca – chihuahua wie, że umie wzruszać…
* Karcić go przesadnie za zbyt natarczywe szczekanie: chihuahua jest w głębi duszy psem stróżującym i na swój sposób usiłuje bronić swego pana i jego terytorium!

ŻYCIE CODZIENNE
Niewielki ale dzielny i na dodatek bardzo odporny, święci olbrzymie triumfy na wystawach. Po sukcesie filmowym chihuahua stal sie niezmiernie popularną rasą. Problemem jest właściwa maść – FCI na przemian to uznaje, to nie uznaje (tak jest teraz) chihuahua w maści merle…

Należy wiedzieć, że:
* Chihuahua pomimo swych rozmiarów jest bardzo odporny
* Uwielbia spacery
* Ma słabe zęby
* Wymaga wartościowego pokarmu
* Ciąża wymaga troskliwego dozoru
* Nie jest tani
* ale nie jest kosztowny w utrzymaniu.

Uwaga na proporcje!
Chihuahua – pomimo swych niewielkich rozmiarów – zbudowany jest bardzo proporcjonalnie i trzeba tego pilnować. Jak każdy pies potrzebuje należytego pożywienia w odpowiedniej ilości i sporo ruchu. Ze względu na wystarczające mu niewielkie ilości pokarmu stosunkowo łatwo go zatuczyć. Nie można na to pozwalać z dwóch powodów – tak mały pies wygląda komicznie gdy jest gruby, a po drugie – każdy przesadny funt ciała to duże obciążenie dla niewielkiego serca psów tej rasy.

Szczenięta
Decydując się na rozmnożenie chihuahua trzeba zwracać uwagę, by przyszła matka nie była ani zbyt mała (zwierząt ważących poniżej półtora kilograma nie powinno się w ogóle mnożyć), ani zbyt młoda – takie suczki mają skłonność do silniejszego wiązania się ze swym potomstwem niż z właścicielem i późniejsze rozstanie ze szczeniętami stanowi dla nich szalony cios. Wielkość suczki należy dopasować do wielkości samca, który zazwyczaj jest nieco mniejszy. Optymalne jest krycie suki w drugiej cieczce, około trzeciego roku życia (chihuahua dorastają bardzo późno i miewają cieczkę raz w roku). W miocie rodzi się zazwyczaj dwa do trzech szczeniąt, ważących około 70 gramów każde. Jako szczenię chihuahua potrzebuje wiele wapnia – mleko i nabiał to ważna część jadłospisu.

Nad podziw wytrzymały
Chihuahua ze swymi delikatnymi łapkami, spiczastą kufą i ostrymi, ale niezbyt mocnymi ząbkami budzi w człowieku instynkty opiekuńcze. Ale naprawdę chihuahua jest niewiarygodnie odporny, a jego budowa i wytrzymałość pozwalają mu na dalekie spacery i
nawet męczące ćwiczenia fizyczne.

Warunki życia
Rzadko choruje, jest zawsze żywy, wesoły i aktywny – ten zadziwiający pies zbyt często zamykany jest w czterech ścianach mieszkania. A przecież bardzo lubi ruch – spacery po lesie czy łąkach sprawiają mu wiele przyjemności, prawie tyle samo, co zabawa z panem. Spokojny kącik w ogrodzie to idealne miejsce na odpoczynek. Nawet jeśli przyuczymy chihuahua do korzystania z kuwety, to nie zwalnia nas to z obowiązku codziennego spaceru, nie tylko na siusiu!

Wyżywienie
Chihuahua potrzebuje dziennie około 50 gramów mięsa i mniej więcej takiej samej ilości warzyw (w zasadzie dowolnych, z wyjątkiem kapusty, cebuli i grochu). Dla młodych zwierząt konieczne są produkty mleczne i nabiał, które zawierają wapń, niezbędny do właściwego rozwoju kośćca psa. Można go karmić także gotową sucha karmą, ale właściciele zazwyczaj (być może ze względu na niewielkie potrzeby żywieniowe) karmią chihuahua jedzeniem przygotowywanym własnoręcznie.

Zdrowie
Niezależnie od pory roku chihuahua cieszy się doskonałym zdrowiem, lubiąc długie spacery zarówno upalnym latem jak i śnieżną zimą. Jego jedyny słaby punkt to… zęby. Łatwo u psów tej rasy o kamień nazębny, co prowadzi do nieświeżego oddechu i do bolesnych zmian w dziąsłach. Regularne czyszczenie zębów (choćby za pomocą specjalnych gryzaków) i ewentualne zdejmowanie kamienia przez lekarzy weterynarii powinny ułatwić poradzenie sobie z tym problemem. W ostatnich altach stwierdzono, że chihuahua maja tez kłopoty z oczami – stosunkowo często zapadają na kataraktę i zdarza się im zatkanie kanalików łzowych, co może prowadzić do stanów zapalnych około oczu.

Pielęgnacja
U odmiany długowłosej delikatna sierść łatwo się brudzi i powinna być regularnie czesana i szczotkowana, a i kąpieli nie należy unikać dłużej niż miesiąc (można stosować delikatne szampony dla szczeniąt). Krótki włos wymaga znacznie mniej zabiegów – wystarczy mniej więcej raz w tygodniu przetrzeć go mokrym ręcznikiem, a kąpiel co 8-10 tygodni dopełni reszty.

Czy to prawda, że…
… ma długie pazury, które są i ładne, i praktyczne?

I tak, i nie. Wzorzec wymaga od chihuahua długich pazurów, ale są one dość niepraktyczne i przeszkadzają psu, dlatego też łamie je przy lada okazji.
…często szczeka?
I tak, i nie. Pozostawiony sam potrafi szczekać od rana do wieczora, ale dobrze wychowany i nie czujący się samotnie szczeka tylko, by oznajmić przyjście nieznanych mu osób.
…jest egoistycznym, obojętnym i zimnym psem?
W żadnym wypadku! Inteligentny, wrażliwy i obdarzony duża uczuciowością stara się na swój sposób zawsze pomagać swojemu panu, tak jak to potrafi i rozumie.

——————-

Na zdjęciu Valenchino Chihuahua XENA , copyright for photo © by Pawsagency