DOG ARGENTYŃSKI w pigułce

DOG ARGENTYŃSKI w pigułce

Przodkowie tych psów używane były do ścigania zbiegłych niewolników i tropienia Indian, później zaś przypadła im rola gladiatorów w walkach psów. Dopiero dr Martinez, właściwy twórca tej rasy, wyznaczył im daleko szlachetniejsze zadanie. Jako „dogo argentino”- bo tak brzmi jego rodzima nazwa – polował niegdyś na pumy.

OPIS
* Mocny, ale nie ciężki
* Duży, ale nie olbrzymi
* Duże zęby
* Szeroko rozstawione oczy
* Krótki, gęsty włos
* Maść jednolicie biała
* Wysokość w kłębie: 62 do 68 cm psy, 60 do 65 cm suki.
* Waga: około 40 kilogramów
* Przeciętna długość życia: 12 lat

Pies w walce z człowiekiem
Kiedy Hiszpanie w XV i XVI wieku podbijali Amerykę Południową, używali do zapewnienia sobie posłuchu wśród Indian także i psów – wszelkich zwierząt w typie doga czy molosa, które przybyły do Nowego Świata na pokładach ich karawel. Konkwistadorzy szczuli swe psy na rodzimych mieszkańców Ameryki, wymuszając ich posłuszeństwo. W późniejszych latach psom tym przypadło w udziale jeszcze podlejsze zadanie – tropiły i ścigały zbiegłych niewolników. W XIX wieku zaczęły odgrywać jeszcze jedna rolę: jako psy bojowe występowały na arenie w pokazach walk psów. W owych latach pokazy takie były bardzo popularne w Argentynie, a na zwycięstwo czy porażkę konkretnego psa stawiano wcale niemałe sumy w morderczym totalizatorze…
W argentyńskiej prowincji Cordoba Hiszpanie trzymali białe psy w typie doga, które znany były właśnie jako Cordoba, dogi z Cordoby czy psy bojowe z Cordoby. Psy te są bezpośrednimi przodkami dzisiejszych dogów argentyńskich.

Nowe zadania…
W końcu XIX stulecia pewien zapalony kynolog, dr Antonio Nores Martinez, postanowił przysposobić te psy do innego, bardziej pożytecznego zajęcia. Chciał dochować się psów, które mogłyby sprawdzić się w polowaniu na dziki czy guźce, zwierzęta dość popularne wówczas w całej Argentynie. Dogi z Cordoby, które od XVI wieku począwszy znały jedynie okrucieństwo i przemoc, skrzyżował z psami przywiezionymi ze Starego Świata: prawdopodobnie były to mastif pirenejski, dog de Bordeaux i … pointer. Idealny pies powinien zdaniem twórcy rasy mieć wyśmienity węch, być całkowicie zrównoważony pod względem charakteru, niezbyt dużych rozmiarów, dośc szybki i białej maści.

…nowe psy
Dogi argentyńskie wkrótce stały się wiernymi pomocnikami myśliwych i szybko nauczyły się właściwie zachowywać w towarzystwie koni. Jednocześnie były na tyle wierne i oddane swym przewodnikom, że wkrótce trafiły w charakterze psów służbowych do policji, wojska i służb celnych. Dog argentyński ma charakter znacznie łagodniejszy i bardziej zrównoważony niż jego przodkowie, ale jednocześnie ma stosunkowo wysoki poziom naturalnej agresji.
Pierwsze dogo argentino przybyły do Europy około 1960 roku, dziś psy te są stosunkowo popularne w Niemczech, Holandii, Hiszpanii, Włoszech, Francji i … Polsce.

Jednak uwaga…
Pies używany przez wiele dziesiątek lat do polowań na pumy jest, najogólniej rzecz biorąc, niezbyt serdeczny i przyjacielski wobec innych zwierząt. Co zaś tyczy się ludzi – dogo argentino ma dość przyjacielski charakter, ale nie znaczy to, by można było bazują na tym zapomnieć o szacunku, jakiego wymaga ten pies jego przeszłość tropiciela zbiegłych niewolników.

CHARAKTER
Dog argentyński jest psem silnie dominującym – wszelkie walki z innymi psami powinny być zdecydowanie wzbronione, już od szczenięctwa.
Na przekór swej sylwetce wojownika dobrze wychowany jest doskonałym towarzyszem. Wymaga pewnego siebie, zrównoważonego przewodnika, o twardym, a zarazem serdecznym podejściu do psa. By pokonać rezerwę właściwą psom tej rasy, dogo musi od szczenięctwa być wychowywany w ścisłym kontakcie z ludźmi.

Plusy:
* Bardzo pojętny
* Doskonały stróż
* Wie czego chce
* Inteligentny
* Odważny
* Lojalny
* Absolutnie wierny
* Bardzo przywiązany do właściciela
Minusy:
* Bywa agresywny, stąd tak ważne jest odpowiednie wychowanie.

Nie róbmy z niego maszyny do zabijania!
Łatwo może się zdarzyć, że źle ocenimy doga argentyńskiego – wystarczy, że przebiegnie koło nas, a już czujemy lekki strach: ta sylwetka mocarnego bojownika, niezbyt przychylne spojrzenie skośnych oczu, pewność siebie emanująca z całego psa… W rzeczywistości jest to pies godzien zaufania pod każdym względem, przywiązany i niezwykle wierny, choć rzeczywiście, złym wychowaniem można uczynić zeń groźną bestię i prawdziwą maszynę do walki.
Dogo argentino jest bez wątpienia wyjątkowo dobrym psem stróżującym, zawsze czujnym i gotowym bez wahania oddać życie za człowieka, którego pokochał.

Zapomnieć o przeszłości…
Psy tej rasy mają wyjątkowo silny instynkt pilnowania i obrony, zarówno wobec przedmiotów jak i ludzi. Być może nie widać tego na pierwszy rzut oka, ale są to psy przyjacielskie i godne zaufania, które jednak wymagają co prawda serdecznego, ale bardzo konsekwentnego wychowania. Dzisiejszy dog argentyński w zasadzie nie ma nic wspólnego z krwiożerczymi potworami, jakie Argentyńczycy starali się wychować ze swych psów u zarania historii rasy. Niestety, wciąż jeszcze zdarzają się ludzie, którzy chcą sprawić sobie takiego psa tylko po to, by uczynić zeń żywa maszynę do walki. I co gorsza – można to osiągnąć… Dogo argentino, celowo źle wychowany i przyuczany do zachowań agresywnych, odkrywa w sobie dawne instynkty i stać się może psem naprawdę niebezpiecznym. Może zdarzyć się także, że pies taki w ostatecznym efekcie zdominuje swego przewodnika, który utraci nad nim wszelką kontrolę. Podsumowując: dog argentyński, podobnie jak wiele innych ras psów bojowych, bywa ofiarą złego wychowania i agresji ukrytej w człowieku, który go wychowuje. W dobrych rękach jest to jednak pies absolutnie bezpieczny i wyjątkowo posłuszny.

Dyskretny i konkretny
Szukacie państwo psa obrończego i stróża, który wygląda dość niecodziennie i zarazem lepiej sprawdza się w swej roli niż owczarek niemiecki, owczarek belgijski czy doberman? Psa, który nie będzie tak olbrzymi jak dog niemiecki, bardziej elegancki niż rottweiler, a zarazem będzie budził w otoczeniu podobny jak one respekt? To dogo argentino będzie dla Państwa wymarzonym psem! Rozsądnie wychowany dog argentyński nie zawiedzie Państwa oczekiwań. W porównaniu z innymi rasami psów o podobnym przeznaczeniu biały pies z Ameryki Południowej ma jeszcze jedną, ale rozstrzygającą zaletę: jest psem stosunkowo opanowanym. Jeśli nie ma rzeczywistego powodu do szczekania, woli milczeć – jest psem wyjątkowo mało hałaśliwym. Na szczęście nie należy to owych nadpobudliwych psów stróżujących, które (najchętniej w środku nocy…) przy lada szmerze zanoszą się szczekaniem i alarmują, najczęściej bez powodu, i właściciela, i całą okolicę.

Dominujący
W stosunku do innych psów dogo argentino nie jest jednak najserdeczniejszym kompanem. Dawniej psy te były gwiazdami aren walk psów i ich żyłka bojowa do dziś daje znać o sobie. Dogo argentino jest psem o dość dominującym charakterze i nie zniesie, by jakiś inny pies usiłował narzucić mu swoje reguły. Oczywiście, wiele zależy tu od osobniczych cech charakteru, i zdarzają się dogo dość tolerancyjne wobec swych pobratymców, znoszące z całkowitą obojętnością prowokacje ze strony mastifa czy sznaucera olbrzyma – ale czy nie jest to z drugiej strony dowód silnego charakteru i niewzruszonej pewności własnej siły? Wobec psów swej rasy dog argentyński jest zazwyczaj znacznie bardziej spolegliwy niż wobec psów innych ras.

Pies i dziecko
Dogo argentino, pomimo swych licznych zalet, nie jest może najlepszym wyborem jako pies rodzinny, zwłaszcza dla rodzin z małymi dziećmi. Ten muskularny wojownik wymaga zrównoważonego i konsekwentnego przewodnika, a dzieci nie nadają się do tej roli. Z drugiej strony pies ten bierze w obronę cała swa rodzinę i pod tym względem jest doskonałą niańką – ale pod nadzorem! Dzieci z kolei muszą wiedzieć, jak wolno postępować z psem, choćby i najlepiej zsocjalizowanym i wychowanym.

Ten siłacz wymaga codziennego treningu
Ponieważ w naszych szerokościach geograficznych i w naszych warunkach psy te nie mają szans na polowanie na swego właściwego przeciwnika – pumy są u nas jednak rzadkością – dogo argentino wymaga codziennie sporej porcji ruchu, by móc utrzymać się stale w dobrej formie. Idealnie byłoby, gdyby uprawiali państwo jazdę konną – dog argentyński kocha konie i przy każdej przejażdżce będzie oddanym i zadowolonym kompanem jeźdźca.

Idealny właściciel
* Dogo argentino jest psem raczej nieufnym wobec obcych i dlatego musi być stosunkowo wcześnie i bardzo starannie socjalizowany. Należy od szczenięctwa zaznajamiać go z wszystkimi Państwa przyjaciółmi i osobami, które przychodzą do Państwa z wizytą.
* Psu tej rasy (szczególnie w naszym klimacie!) nie należy zabraniać wchodzenia do domu. Co prawda jest to pies dość wytrzymały i teoretycznie mógłby spokojnie mieszkać na dworze, ale z jednej strony jest to rasa dość wrażliwa na wilgoć, a z drugiej – i w tym wypadku to znacznie ważniejsze! – pies musi czuć się bardzo związany z całą Państwa rodziną, tak by traktował ją jak własną sforę i czuł się w niej pewnie.
* Jeśli pies otrzymał od Państwa pewne prawa (np. do swobodnego wchodzenia do kuchni) to nie wolno mu ich odbierać – przeciwnie, trzeba utwierdzać go w jego rzeczywistych prawach i nie dopuszczać do samowolnego rozszerzania ich.
* Postępowanie konsekwentne z psem nie oznacza w żadnym wypadku stosowania brutalnej siły czy przemocy. Dog argentyński wymaga przewodnika o silnej, ale jednocześnie łagodnej, stanowczej ale serdecznej ręce – nigdy nie wolno na niego krzyczeć, a już przenigdy nie wolno go bić.
* Osoby marzące o posiadaniu doga argentyńskiego z reguły pragną uzyskać w ten sposób pewne większe poczucie bezpieczeństwa, a to często idzie w parze z pewną lękliwością. Jeśli tak jest w Państwa wypadku, to zdecydowanie nie powinniście kupować sobie Państwo dogo argentino! Przewodnik doga argentyńskiego musi być człowiekiem absolutnie zrównoważonym, mającym poczucie pewności siebie, dysponującym wystarczającym autorytetem, by zapanować nad silnym psychicznie psem.

Należy:
* Zapewnić psu spokojny i zrównoważony tryb życia.
* Od szczenięctwa uczyć psa kontaktu z ludźmi.
* Włączać psa w życie całej rodziny.
* Zadbać o stosunkowo dużo swobodnego ruchu na świeżym powietrzu.
Nie wolno:
* Separować go od życia rodziny.
* Usiłować zrobić sobie z niego broń.
* Zaniedbywać go, zakładając, że tak odporny pies jakoś sobie poradzi…

ŻYCIE CODZIENNE
Ten zdecydowany łowca z argentyńskiej pampy zupełnie nie nadaje się do życia w mieście. Podczas spacerów trzeba być uważnym, a dogo musi bezwzględnie słuchać przewodnika.
BJednoczęsnie jest to bardzo odporny i łatwy w pielęgnacji pies – jedyne, na co trzeba uważać, to by jego piękna biała sierść była czysta.

Co należy wiedzieć:
* Wymaga koniecznie co najmniej dużego ogrodu
* Nie jest szczekliwy
* Nawet jeśli mieszka na zewnątrz, to musi mieć nieskrępowany wstęp do domu
* Nie wymaga szczególnej pielęgnacji
* Nie bywa chorowity
* Je mniej, niż można by sądzić po jego wielkości
* Niezbyt drogi w utrzymaniu
* Drogi jako szczenię

Surowy stróż nadaje się także na pomocnika policjanta!
Waży czterdzieści kilo lub więcej, a przy tym potrafi zachowywać się tak delikatnie i opanowanie, że można wprost zapomnieć o jego obecności… Spokojny towarzysz o dość umiarkowanym apetycie, który na dodatek jest łatwy w pielęgnacji: dog argentyński nie jest psem, który będzie wymagał Państwa troski dwadzieścia cztery godziny na dobę! Mimo to wymaga jednak konsekwentnego wychowania i traktowania oraz stosunkowo dużo wybiegu.

Galop, kłus, stępa
Dogo argentino umie pokonywać duże odległości w stosunkowo szybkim tempie. Związane jest to, miedzy innymi z jego przeszłością, kiedy to był szczególnym psem myśliwskim, i z jego umiłowaniem swobody. Psy tej rasy poruszają się charakterystycznym, bardzo przestrzennym galopem, krokiem tak wydajnym, że nawet po przebyciu kilku kilometrów dog argentyński nie wykazuje oznak zmęczenia – przy tym kroku pies angażuje wszystkie swe siły. Kłus dogo argentino jest wyjątkowo wyciągnięty i dość szybki, zaś krok (stęp) powolny i spokojny.

Warunki życia
Dogo powinien mieszkać poza miastem. Nie usiłujcie Państwo zmuszać takiego psa do życia w ciasnym mieszkaniu – ten styl na pewno nie przypadnie mu do gustu. Bądź co bądź pochodzi on z argentyńskiej pampy, gdzie mógł biegać i hasać do woli – dlatego do dziś psy tej rasy wymagają wyjątkowo dużo przestrzeni i wybiegu. Dogo argentino naprawdę szczęśliwy będzie się czuł wyłącznie na wsi, wśród pól i łąk ciągnących się aż po horyzont, nie przepadając za gęstym lasem. Nawet jeśli możemy mu zaproponować na co dzień rozległy ogród, to i tak pies wymaga długich, dynamicznych spacerów. Niezmiernie ważne jest zapewnienie psu kontaktów z innymi ludźmi i zwierzętami, zadbanie by mógł węszyć nie tylko w znanym już na pamięć ogrodzie. Dzięki temu jest instynkt stróżowania, który sam z siebie jest dość silny, lekko się zmniejsza i ułatwia człowiekowi ułożenie sobie życia z psem.

Wyżywienie
Psy tej rasy nie są szczególnie wymagające. Dog argentyński przy swej atletycznej budowie ciała potrzebuje jednak dość sporo energii: jego dzienna porcja to 400 do 500 gramów surowego mięsa (raczej czerwonego), do tego 250 gramów warzyw i tyle samo – 250 gramów – płatków lub gotowanego ryżu czy makaronu. Dobrze jest dodawać do posiłków łyżeczkę od herbaty drożdży i podobną ilość oleju – słonecznikowego lub kukurydzianego. Dodatki te wpłyną doskonale na połysk jego eleganckiej, białej sierści! Równie dobrze można karmić psa gotowymi karmami – odpowiednie ilości wyni8kajace z wagi psa podawane są przez producentów karm na opakowaniu (ze względu na rozmaitą jakość karm trudno podać tu jednoznaczne bezwzględne ilości). Przy karmieniu gotowymi karmami (zarówno suchymi, jak i mokrymi, ‘puszkowymi’) pamiętać trzeba o zapewnieniu psu stałego i nieskrępowanego dostępu do świeżej wody pitnej.

Zdrowie
Dogi argentyńskie są ogólnie rzecz biorąc psami o dobrym zdrowiu i nie okazującymi każdej swej dolegliwości – dlatego też w żadnym wypadku nie można bagatelizować najmniejszych nawet oznak choroby. Jeśli dogo pokazuje, ze coś mu dolega, to z pewnością jest to już coś poważnego! Jak wszystkie psy dużych ras, dogo ma większą niż inne psy skłonność do skrętu żołądka (na szczęście, dość rzadko występującego u psów tej rasy). W ramach profilaktyki najlepiej jest dzielić psu codzienną porcję pokarmu na dwie porcje i karmić go dwa razy dziennie, a po posiłku przez kilka godzin nie pozwalać psu na wykonywanie skoków i gwałtownych ruchów.

Pielęgnacja
Pod tym względem dogo jest absolutnie bezproblemowy! Wszelkie pasożyty widać na jego białej sierści momentalnie, a krótki, gładki włos jest praktyczny i nie wymaga szczególnego zachodu. Jedyne co trzeba, to od czasu do czasu przeszczotkować psa – usuniemy w ten sposób martwy włos i nadamy mu połysku.

Przewodnik niewidomych
Dog argentyński jest psem tak oddanym i wzorowo posłusznym swemu panu, że z powodzeniem bywa używany także jako przewodnik niewidomych. Doskonale nadaje się także do spełniania roli przewodnika osób niepełnosprawnych, którym służy pomocą i ochroną – jest niezwykle czujny, uważny, cierpliwy i bardzo obowiązkowy. Jest dokładnie przeciwieństwem nieopanowanej krwiożerczej bestii! Jedyne co trzeba mu zapewnić, to możliwość wyhasania się po pracy…

Czy to prawda, że…
… dog argentyński jest psem, któremu nie można nigdy ufać bezgranicznie?

Nieprawda! Jeśli tylko kupimy psa u odpowiedzialnego hodowcy, który zadba o właściwe zsocjalizowanie szczeniąt i dobrą psychikę rodziców, jeśli wychowamy go troskliwie i starannie, dbając o należyte kontakty z ludźmi i innymi psami – to będzie to pies godzien największego zaufania w każdej sytuacji.
… jest to pies, który nie akceptuje kotów?
Nieprawda. Wszystko jest kwestią należytego wychowania. Dogo doskonale pogodzi się z domowym kotem, jeśli tylko będzie go znał od szczenięctwa – przyznać trzeba, ze jak na łowcę dużych kotów to zachowanie niezwykłe!
… dogo jest psem doskonale znoszącym nawet spory mróz?
Prawda. Dogo argentino, którego przodkowie żyli na wyżynach Patagonii, nie boi się mrozu europejskich zim – ale jest dość wrażliwy na wilgoć i przeciągi.

————————

Copyright for photo (C) by Agnieszka Doner

Dodaj komentarz