DOG NIEMIECKI w pigułce

DOG NIEMIECKI w pigułce

Ten olbrzymi elegant słusznie uchodzi za ‘Apolla psiego rodu’

OPIS

    * Elegancka sylwetka
    * Imponująca wielkość
    * Krótka, gęsta sierść
    * Emanuje spokojem
    * Wysokość w kłębie: psy co najmniej 80 cm, suki co najmniej 72 cm
    * Waga: między 60 a 80 kilogramów
    * Przeciętna długość życia: 10 lat

Skąd ta Dania?
Wiele krajów chciało nadać swe imię temu psu – w końcu zdecydowano się na nazwę, podkreślającą wkład niemieckich hodowców w stworzenie tej rasy. Dog niemiecki do dziś w wielu krajach nazywany jest ‘Dogiem duńskim’ (We Francji Grand Danois, w Wielkiej Brytanii i USA – Great Dane). Francuski przyrodnik Buffon w XIX wieku mówił o ‘małych’ i ‘wielkich Duńczykach’, mając na myśli dalmatyńczyka i doga arlekina. W rzeczywistości dog niemiecki nie ma nic wspólnego z Danią – czystym przypadkiem ambasador Królestwa Danii w Paryżu w XVII wieku miał parę takich psów.

Wielu przodków
Wśród przodków dogów niemieckich wymienić należy duże psy bojowe, używane podczas wojen zarówno przez Rzymian (którzy nazywali je molosami) ale tez przez Celtów i Germanów. Potomkowie tych psów używani byli w Średniowieczu do polowań na niebezpieczne zwierzęta: niedźwiedzie, tury i dziki. Te psy myśliwskie miały w sobie także krew ciężkich mastifów i szybkich, lekkich ale eleganckich chartów. To z tej mieszaniny ras powstały rozmaite psy dużych ras, które ujednolicono tworząc doga niemieckiego.

Szlachetny pies szlachty
Ponieważ w Średniowieczu polowanie na duża zwierzynę zastrzeżone było dla majętnych właścicieli ziemskich, przeto nic dziwnego, że podobne do dogów psy służące do takich łowów napotkać można było tylko w domach ówczesnej szlachty. Wraz ze swymi wysoko urodzonymi właścicielami psy te trafiły na malowidła wielu słynnych malarzy, takich jak Rubens, van Dyck czy Jakob Seisenegger (słynny portret Karola V z jego dogiem ulmskim). By cenne psy nie ucierpiały podczas polowania zakładano im często specjalne pancerze! Gdy w XIX wieku w Europie zachodniej wytępiono dokumentnie dziki (o niedźwiedziach już nie wspominając), dogi utraciły swe funkcje użytkowe – pozostały jednak na dworach swych szlachetnych właścicieli jako wskaźnik statusu społecznego. Odrodzenie rasy w Niemczech w końcu XIX wieku nastąpiło m.in. od wpływem Bismarcka, który to kanclerz Rzeszy Niemieckiej był zapalonym miłośnikiem i hodowcą dogów.
Najsłynniejszym jego dogiem był potężny Tyras, który urzędował wraz ze swym panem w Kancelarii Rzeszy. Bismarck twierdził, że jego pies odróżnia socjalistów od konserwatystów, a gdy Tyras poszarpał nogawki rosyjskiego ambasadora, księcia Gorczakowa, Bismarck twierdził, że pies zrobił tylko to, na co on sam miałby wielka ochotę

Spór o nazwę
W końcu XIX wieku na fali zainteresowania psami rasowymi pojawiły się pierwsze usiłowania stworzenia wzorca i ujednolicenia rasy na podstawie rozmaitych, dość różnorodnych w typie dużych psów niemieckiego ziemiaństwa. Ponieważ podobne psy występowały w całej Europie, przeto kilka krajów starało się o miano ojczyzny doga. Zwyciężył jednak upór i zdecydowanie hodowców niemieckich, którzy pierwsi opracowali wzorzec rasy, korzystając z wcześniejszych opisów ‘doga ulmskiego’ i innych podobnych do doga psów popularnych w świeżo zjednoczonych Niemczech. W 1899 roku zarejestrowano wzorzec doga niemieckiego pod tą właśnie nazwą, choć Francuzi i Anglicy nadal nazywają go „Wielkim Duńczykiem”.

Ten atletyczny pies ma niewiarygodnie bogate życie wewnętrzne
Plusy:

    * Bardzo wrażliwy
    * Oddany właścicielowi
    * Spokojny i zrównoważony
    * Wierny
    * Wspaniały pies stróżujacy
    * Czujny
    * Posłuszny

Minusy:

    * Dość nieufny wobec obcych

Pod gładkim włosem bije szczerozłote serce
Pozory potrafią mylić! Pomimo swych imponujących rozmiarów dog niemiecki nie jest psem groźnym dla otoczenia – z uwzględnieniem nielicznych wyjątków. Ten uczuciowy i pragnący akceptacji pies nie bywa agresywny wobec ludzi.
Co prawda dog niemiecki jest dość nieufny wobec obcych ludzi, ale ‘swoich’ wprost ubóstwia! Szczenięta powinny być stosunkowo wcześnie włączane w codzienne życie całej rodziny, by jak najszybciej zrodziły się nierozerwalne więzi uczuciowe między psem a właścicielem.

Sto procent miłości
Dog potrafi przestraszyć się nieznanych rzeczy i zjawisk – trzeba go wcześnie oswajać ze światem. Szczenię doga będzie wyjątkowo nieszczęśliwe, jeśli przez całe dnie będzie musiało siedzieć samotnie w ogrodzie lub zamknięte w czterech ścianach godzinami czekać będzie na powrót ludzi. Jeśli jednak pies odnajdzie swe miejsce w życiu całej rodziny, od razu poczuje się weselsze, będzie bardziej uczuciowe, delikatne, zadowolone z życia i oddane swej rodzinie na śmierć i życie. Wrodzone posłuszeństwo sprawi, że dorosły dog potrafi całe dnie leżeć na posłaniu – byleby tylko mógł patrzeć na pana…

Niegroźny, ale…
Wiele osób obawia się dogów i nie przepada za nimi – wynika to w dużej mierze z groźnego, imponującego wyglądu tych psów. Sporo ludzi po prostu boi się potężnego zwierzęcia i nie ufa jego zamiarom – najzupełniej niesłusznie! Dogi są psami wyjątkowo zrównoważonymi i jeśli doszło do pogryzienia człowieka przez psa tej rasy, to tylko w jednym z trzech przypadków: albo pies był źle traktowany w szczenięctwie (dlatego tak ważne jest w tej rasie, by kupować psy tylko z renomowanych i czułych rąk), albo rozszczuty w młodości przez nieodpowiedzialnego właściciela albo – co w sumie najczęstsze – wystąpił w obronie zaatakowanego właściciela lub członka rodziny. Psy tej rasy, dość spokojne, zrównoważone i nie agresywne, mogą być jednak szkolone jako skuteczne psy obrończe.

Przynieś złodzieja!
Pomimo swej powściągliwej natury dog niemiecki jest psem o doskonałym instynkcie pilnowania. Słynna jest anegdota – najzupełniej prawdziwa! – o dożycy, która usłyszawszy nocą podejrzany hałas w garażu cicho podeszła i przyniosła swemu panu do sypialni złodzieja! Ułożyła go przed łóżkiem i czekała, aż pan zechce się obudzić i postanowi co zrobić z włamywaczem… Historyjka ta udowadnia nie tylko instynkt pilnowania u dogów, ale i przemożny strach, jaką potężne psiska budzą w niektórych ludziach.

Pies i dziecko
Kontakty między dobrze wychowanym dogiem a dzieckiem układają się wyśmienicie. Pies kocha dzieci i bardzo uważa, by przy swych rozmiarach nie zrobić mu krzywdy. Gdy dziecko zmęczy go swoimi pieszczotami spokojnie odejdzie, by.. po chwili wrócić do malucha. Trzeba jednak pamiętać, by dziecko wiedziało, że nie może naprzykrzać się psu bez przerwy!
Dogi niemieckie generalnie nie bywają agresywne wobec innych psów, ale jeśli uznają, że obcy pies zagraża ich właścicielowi, to zęby szybko idą w ruch! Groźne są także dogi opiekujące się dziećmi czy innymi psami w rodzinie – potrafią bronić ich bardzo zdecydowanie.

IDEALNY WŁAŚCICIEL
* Właściciel szczenięcia doga niemieckiego musi poświęcać mu wyjątkowo dużo czasu, wprowadzać go w życie rodziny i pieczołowicie oswajać go ze światem, tak by pies stracił swą przyrodzoną nieśmiałość i rezerwę wobec nieznanego (szczenięta często lękają się obcych ludzi). Dogi, pomimo swych imponujących gabarytów i wrażenia, jakie wywierają na ludziach, nie są psami szczególnie dominującymi.
* Dog niemiecki wymaga konsekwentnego, ale pełnego miłości i zrozumienia wychowania i musi nauczyć się natychmiastowego wykonywania poleceń. Szkolenie doga należy rozpocząć stosunkowo wcześnie, około 5-6 miesiąca życia i przez cały czas wyrabiać w psie przekonanie, ze jesteście Państwo silni i pewni siebie.
* Nie pozwalajcie Państwo swemu dogowi – od pierwszego dnia w domu! – wylegiwać się na sofie, bo pies szybko rośnie i wkrótce wszystkie meble będą dlań za małe… Trzeba go także oduczać skakania z radości na ludzi, bo silny i ciężki pies łatwo może przewrócić i poturbować serdecznie witanego człowieka…
* Nigdy nie zostawiajcie swego doga samego, bez opieki, w nieznanym terenie lub w nieznanym mu domu. Psy te dość trudno oswajają się z nieznanym i trudno im dostosować się do nowej sytuacji. Ze względu na nieprzeciętne rozmiary i silę swego psa, właściciel doga musi być pewny, że w każdej sytuacji może nad nim zapanować. Jeśli będziecie Państwo potrzebowali pomocy w szkoleniu, to lepiej zasięgnąć opinii hodowcy dogów niż nawet doświadczonego szkoleniowca.

Należy:

    * Kupować szczenię tylko od doświadczonego i renomowanego hodowcy.
    * Wychowywać psa konsekwentnie, ale z czułością.
    * Wszędzie gdzie to możliwe zabierać psa ze sobą.
    * Unikać stereotypowego podejścia w szkoleniu.

Nie wolno:

    * Pozwolić psu na przejęcie kontroli w domu.
    * Rozszczuwać psa w młodości lub dążyć do wyzwolenia w nim agresji.

Co należy wiedzieć:

    * Nieśmiały i wycofany wobec obcych
    * Trzeba starannie kontrolować proces wzrostu
    * Potrzebuje stosunkowo dużo ruchu
    * Je bardzo dużo
    * Nie lubi wody
    * Szczenięta dość drogie
    * Kosztowny w utrzymaniu

Dog niemiecki ubóstwia swych właścicieli i gotów zrobić wszystko, by sprawić im przyjemność. Pamiętajmy jednak przed kupieniem szczeniaka, że dog potrafi solidnie zjeść i że musi mieć stosunkowo dużo ruchu. Dwumiesięczny dog waży około 14 kilogramów!

Brr, woda…
Dogi niemieckie generalnie nie przepadają za wodą i wystarczy, by kropla spadła im na łapę, a już zastanawiają się, czy warto iść dalej… Przejście płytkiego strumyka nie będzie problemem, ale gdy woda zacznie sięgać psu do brzucha, najchętniej zawróci na brzeg. Psy tej rasy zazwyczaj nie umieją pływać (jeśli nie nauczy się ich tego w szczenięctwie), i nie lubią kontaktu z wodą, nawet w wannie…

Warunki życia
Przez podjęciem decyzji o kupnie doga niemieckiego musicie Państwo wziąć pod uwagę, że kruche i bezbronne szczenię w szybkim czasie wyrośnie na ważącego około 80 kilogramów potężnego psa, który wymagał będzie nie tylko odpowiedniej porcji ruchu, ale przede wszystkim odpowiedniej ilości miejsca w mieszkaniu. Małe mieszkanko absolutnie nie wchodzi w grę – najlepszy byłby tu zdecydowanie dom z ogrodem. Na szczęście psy tej rasy nie są zbyt wymagające i choć kochają swego pana czy panią ponad wszystko, to nie wymagają zajmowania się nimi przez 24 godziny na dobę (choć chętnie przebywały by cały czas w towarzystwie właściciela). Dog wymaga także – zwłaszcza w okresie wzrostu – urozmaiconych, choć niezbyt forsownych ćwiczeń fizycznych, tak by pies mógł rozwinąć sobie należycie mięśnie, poruszające spore ciało…

Żywienie
Już dwumiesięczny dog niemiecki wymaga dziennie około 1800 gramów pokarmu! U trzymiesięcznego psa zapotrzebowanie rośnie do ponad 2300 gramów dziennie, u czteromiesięcznego – do 2600 gramów, a w wieku 8 miesięcy pies – daleko jeszcze nie uformowany i wciąż nabierający masy! – potrzebuje ponad 2750 gramów pokarmu dziennie. Na szczęście, po ukończeniu 12-15 miesięcy zapotrzebowanie pokarmowe doga nieco spada i utrzymuje się na poziomie około 2100 gramów dziennie. Trzeba przy tym pamiętać, że karma dla doga musi składać się z produktów najwyższej jakości, a na dodatek szczenię tej rasy wymaga nie tylko wiele białka i tłuszczy, ale szalonych ilości wapnia, fosforu i witaminy D (nie należy jej podawać bez konsultacji z lekarzem weterynarii, gdyż przedawkowanie jest równie niebezpieczne jak jej brak).
Wiecej o witaminie D przeczytasz tu

Zdrowie
Doga trzeba w zasadzie przez cały czas bacznie obserwować, ale w okresie intensywnego wzrostu najlepiej byłoby go w ogóle nie spuszczać z oka. Szczenięta, które mają nieco zbyt mało albo zbyt wiele ruchu (zwłaszcza jednostajnego w tempie) albo są nieco gorzej żywione natychmiast zapadają na rozmaite choroby stawów – i wszelkie podejrzane chromania trzeba pilnie skonsultować z lekarzem weterynarii, podobnie jak niezrozumiałe wykrzywienia kończyn czy kłopoty ze zmianą zębów. Uważać trzeba na mocny ogon doga – pies, bijąc nim niczym biczem, potrafi nie tylko komuś, ale i sobie sprawić dotkliwy ból, a wszelkie zranienia ogona leczy się długo i trudno. Hodowcy zwracają także uwagę na częste u dogów zapalenia ucha środkowego i na zmorę wszystkich dużych ras – skręt żołądka. Po ukończeniu przez psa dwóch lat można w zasadzie odetchnąć – oprócz skrętu żołądka nic właściwie już naszemu dogowi nie grozi.

Dogi trapi skręt żołądka
Ta niebezpieczna, często śmiertelna choroba grozi nie tylko dogom, ale wszystkim psom dużych ras. Polega ona na obróceniu się żołądka wokół własnej osi podłużnej, przez co zamykają się przejścia do jelit i żołądek jest rozsadzany przez fermentujące treści żołądkowe. Jedynym lekarstwem jest tu natychmiastowy zabieg chirurgiczny, polegający na odwróceniu żołądka. Przyczyna jest zazwyczaj najprostsza – gwałtowne ruchy z pełnym żołądkiem. Dlatego tez dzienną porcję pokarmu dla dużych psów należy dzielić na co najmniej dwa posiłki i zapewnić psu po jedzeniu minimum półgodzinne ‘leżakowanie’, bez gwałtownych ruchów i podskoków.
Więcej o skręcie żołądka przeczytasz tu

Pielęgnacja
Dogi niemieckie maja dość wrażliwą skórę pokrytą delikatnym włosem. Dlatego tez większość dogów wymaga wyłożenia posłania miękkimi poduszkami lub kocami, by nie pies nie robił sobie odleżyn ani modzeli, leząc tylko na twardym podłożu. Wszelkie zgrubienia na skórze – zwłaszcza na łokciach – zwalcza się trudno, wiec lepiej im zapobiegać. Dość problematyczne jest kąpanie dogów, gdyż psy te generalnie nie lubią wody, a trudno znaleźć wannę, w której zmieści się oporny dog… Skutecznym zabiegiem pielęgnacyjnym, usuwającym ze skóry martwy podszerstek, jest zwilżenie psa i przecieranie go specjalną gumową rękawicą, wyjmująca martwy włos. I na zakończenie – nawet psy tak krótkowłose jak dogi dwa razy w roku linieją…

Czy to prawda, że…
… dog niemiecki uwielbia zawierać nowe znajomości?
Raczej nie, dogi są wobec obcych raczej nieufne i nieskore do poufałości.
…bywają dogi agresywne wobec innych psów?
Bywają, choć raczej rzadko. Dotyczy to tylko tych psów, które maja bardzo złe doświadczenia z przeszłości albo które usiłują bronić poddanych ich opiece innych psów lub dzieci.
…trzeba uważać na jego ogon?
Prawda, i to zarówno unikając uderzeń solidnego pejcza, jakim jest ogon rozbawionego doga, jak chroniąc ogon przed skaleczeniem czy zranieniem.
…dog nie może mieszkać w kojcu?
Ze zdrowotnych względów nie ma przeciwwskazań – duży kojec z ogromna ciepła budą nie jest złym rozwiązaniem, pod warunkiem, że dog w ciągu dnia może swobodnie chodzić po całej działce i domu, za swoim panem. Zamykać go w kojcu na długie godziny nie można ze względu na jego dość wrażliwą psychikę.

COMMENTS

Dodaj komentarz