DOG NIEMIECKI – wzorzec

DOG NIEMIECKI – wzorzec

Wzorzec FCI nr 235

POCHODZENIE: Niemcy.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa i stróżujący.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastifa.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Za przodków dzisiejszych dogów niemieckich uznaje się dawne “Bullenbeissery” (rodzaj buldoga) i psy gończe na grubą zwierzynę (“Hatz- und Saurueden”) – te ostatnie były czymś pomiędzy ciężkimi mastyfami a lekkimi, szybkimi chartami. Określenie „Dogge” oznaczało pierwotnie dużego, silnego psa, nie określając jego rasy. Z czasem pojawiły się nazwy takie, jak Ulmer Dogge , English Dogge, Great Dane, Hatzrüde (pies myśliwski), Saupacker (dzikarz) and Grosse Dogge, które odnosiły się do psów określonej wielkości i umaszczenia. W roku 1878 powołano w Berlinie siedmioosobowy komitet, w skład którego weszli sędziowie i hodowcy, którym przewodniczył dr Bodinus. Zadaniem tego komitetu było sklasyfikowanie tych rozmaitych odmian psów w jednej kategorii “dogów niemieckich”. Tak rozpoczęła się hodowla nowej niemieckiej rasy. W roku 1880, przy okazji wystawy psów w Berlinie, przyjęto pierwszy wzorzec rasy, wielokrotnie później zmieniany, a w roku 1888 powstał klub Deutsche Doggen Club 1888 e.V. Obecny wzorzec dostosowany jest do wymogów FCI.

WRAŻENIE OGÓLNE: Szlachetny wygląd doga niemieckiego jest skutkiem połączenia potężnej, silnej i harmonijnej sylwetki z elegancją, dumą i potęgą. Wielkość, połączona ze szlachetnością, harmonijną budową, proporcjonalną sylwetką i pełną wyrazu głową powodują, że dog niemiecki przykuwa uwagę, jak najwyższej klasy rzeźba. To prawdziwy Apollo wśród wszystkich psów.

WAŻNE PROPORCJE: Sylwetka prawie kwadratowa; dotyczy to zwłaszcza samców. Suki mogą być trochę dłuższe.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Przyjacielski, kochający swych właścicieli i oddany im. Wobec obcych może wykazywać rezerwę. Celem hodowli jest pies pewny siebie, nieustraszony, łatwy do ułożenia, łagodny i rodzinny, o wysokiej odporności na prowokacje i pozbawiony agresji.

GŁOWA: W harmonii z wyglądem ogólnym. Długa, wąska, wyrazista i wyróżniająca tego psa. Nigdy klinowata. Pięknie wyrzeźbiona, zwłaszcza pod oczami. Odległość od czubka nosa do stopu i od stopu do końca słabo wyrażonego guza potylicznego możliwie jednakowa. Linie profilu zdecydowanie równolegle. Oglądana z przodu głowa ma wyglądać na wąską z jak najszerszym grzbietem nosa.
Mózgoczaszka:
Czaszka: Łuki brwiowe wyraźne, ale nie wystające.
Stop: Wyraźny.
Trzewioczaszka:
Nos: Duży, raczej szeroki niż okrągły, o dużych nozdrzach. Czarny, tylko u psów maści arlekin (biało czarnych), u których czarny jest pożądany, ale dopuszczalny jest też plamisty (czarny z różowym) lub cielisty. U psów błękitnych nos ma barwę antracytu (rozjaśniona czerń).
Kufa: Głęboka i jak najbardziej prostokątna w liniach. Grzbiet nosa nie może być ani wypukły ani wklęsły, ani orli. Wargi: Kąciki warg wyraźnie zarysowane, nie są ani suche ani nadmiernie obwisłe lub zwinięte, wargi ciemno pigmentowane, tylko u arlekinów tolerowane częściowo niepigmentowane lub cieliste.
Uzębienie: Szczęki mocne i szerokie, uzębienie mocne, zdrowe, kompletne (42 zęby zgodnie ze wzorem zębowym), zgryz nożycowy. Jakiekolwiek odchylenia od nożycowego zgryzu i kompletu uzębienia z wyjątkiem P1 w żuchwie wysoce niepożądane.
Policzki: Lekko zaznaczone i niewystające.
Oczy: Średniej wielkości, o żywym, przyjaznym i inteligentnym wyrazie. Jak najciemniejsze, kształtu migdała, o dobrze przylegających powiekach. Nie są osadzone zbyt szeroko ani szparkowate. U psów błękitnych tolerowane są oczy nieco jaśniejsze, natomiast u arlekinów – jasne lub różnobarwne.
Uszy: Naturalnie wiszące, wysoko osadzone, ale nie wznoszone powyżej głowy ani nisko wiszące. średniej wielkości, przednimi krawędziami przylegające do policzków, nie mogą ani ciężko wisieć ani odstawać od głowy.

SZYJA: Długa, sucha, dobrze umięśniona, ładnie osadzona, zwężająca się ku głowie, łukowato wysklepiona. Noszona wysoko i trochę do przodu. Nieprawidłowa jest szyja jelenia. Luźna skóra lub podgardle wysoce niepożądane.

TUŁÓW:
Kłąb: Stanowi najwyższy punkt mocnego tułowia; tworzą go szczyty łopatek, wystające ponad wyrostki kolczyste kręgosłupa.
Grzbiet: Krótki i mocny, niemal prostą linią łagodnie opadający ku tyłowi. Nie może być długi ani wznosić się w kierunku zadu.
Lędźwie: Lekko wysklepione, szerokie, mocno umięśnione.
Zad: Szeroki, dobrze umięśniony, lekko opadający od guzów biodrowych ku nasadzie ogona i przechodzący w nią niezauważalnie. Nie może być ani poziomy ani mocno ścięty.
Klatka piersiowa: Sięga łokcia, szeroka i głęboka, nie może być płaska lub płytka, z wyraźnym przedpiersiem, ale mostek nie może być wystający.
Żebra dobrze wysklepione, sięgające daleko do tyłu, nie mogą być ani beczkowate ani płaskie.
Linia dolna i brzuch: Brzuch wyraźnie podciągnięty, linia dolna ładnie wygięta od mostka ku tyłowi. Suki, nawet po macierzyństwie, nie powinny mieć obwisłego brzucha.

OGON: Sięga stawu skokowego. Osadzony wysoko, gruby u nasady, równomiernie zwężający się ku końcowi. W spokoju wiszący nisko i naturalnie zagięty. Przy pobudzeniu lub w ruchu wzniesiony szablasto, ale nie wyraźnie powyżej grzbietu. Szczotka z dłuższej sierści niepożądana. Ogon zakręcony na końcu, skręcony na bok lub zakręcony wysoce niepożądany.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: Dostatecznie kątowane, o mocnym kośćcu i umięśnieniu.
Łopatka: Dobrze umięśniona, długa, skośnie ustawiona, tworzy z ramieniem kąt 100 – 110 stopni.
Ramię: Mocne i dobrze umięśnione, przylegające do tułowia, powinno być trochę dłuższe od łopatki.
Łokcie: Nie są wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramię: Mocne, umięśnione, oglądane z boku i z przodu zupełnie proste i pionowe.
Nadgarstek: Mocny, tylko nieznacznie wyróżniający sie z całości kończyny.
Śródręcze: Mocne, oglądane z przodu – proste, oglądane z boku odrobinę nachylone do przodu.
Łapa: Zaokrąglona, dobrze wysklepiona, zwarta (kocia). Pazury krótkie, mocne i jak najciemniejsze.
Kończyny tylne: Mocno umięśnione, przez co zad i uda są szerokie i zaokrąglone. Mocne, dobrze kątowane kończyny są ustawione równolegle do przednich, gdy patrzeć na nie od tyłu.
Udo: Długie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione.
Kolano: Mocne, znajduje się niemal dokładnie pod stawem biodrowym.
Podudzie: Mniej więcej tej samej długości, co udo, dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: Mocne, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Śródstopie: Krótkie, mocne, niemal pionowe względem podłoża. Łapa: Zaokrąglona, dobrze wysklepiona, zwarta (kocia). Pazury krótkie, mocne i jak najciemniejsze.

CHODY: Ruch harmonijny, lekki, przestrzenny, trochę sprężysty. Nigdy związany. Kończyny przednie i tylne są w ruchu równoległe, oglądane zarówno z przodu jak i z tyłu. Pełna koordynacja akcji przodu i tyłu, bez inochodu.

SKÓRA: Dobrze przylegająca, u psów jednomaścistych mocno pigmentowana, natomiast u arlekinów rozłożenie pigmentu odpowiada zasadniczo rozłożeniu łat.

SZATA:
Sierść: Bardzo krótka, gęsta, gładka, przylegająca i lśniąca. Nie może być twarda, matowa lub z podszerstkiem.
Maść: Dogi niemieckie hodowane są w trzech kategoriach umaszczeń: żółte i pręgowane, czarne i arlekiny, oraz błękitne.
Żółte: od jasnozłocistych po ciemnozłote. Pożądana czarna maska. Bez białych znaczeń. Niedopuszczalna maść szarawa, z nalotem błękitnym lub przybrudzona.
Pręgowane: maść podstawowa od jasno do ciemnozłotej, z czarnymi pręgami jak najbardziej wyraźnymi i równo rozmieszczonymi, przebiegającymi wzdłuż linii żeber. Pożądana czarna maska. Bez białych znaczeń. Pręgi nie mogą być rozmyte.
Arlekiny (biała z czarnymi, poszarpanymi łatami): Maść podstawowa czystobiała, możliwie bez nakrapiania. Czystoczarne plamy rozrzucone po całym ciele, poszarpane na krawędziach. Plamy szare lub w odcieniu brązowym niepożądane, podobnie jak takie odcienie w czerni. Równie niepożądane
błękitne lub szare nakrapianie na bieli. Zdarzają się też tak zwane „szare arlekiny”. Nie są one pożądane, ale nie mogą być dyskwalifikowane.
Czarne: Lśniąco czarne, dopuszczalne białe znaczenia. W tej kategorii mieszczą się psy “płaszczowe”, u których czerń pokrywa cały tułów, a kufa, spód szyi, klatka piersiowa, brzuch, nogi i koniec ogona są białe, a także psy „płytowe”, o rozległych czarnych łatach na białym tle. Czerń nigdy nie może mieć odcieni żółtych, brązowych lub błękitnych.
Błękitne: Czysty kolor stalowo niebieski, dopuszczalne białe znaczenia. Bez odcieni żółtych lub czarniawych.

WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: Psy co najmniej 80 cm, ale nie więcej niż 90 cm. Suki co najmniej 72 cm, ale nie więcej niż 84 cm.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
– Niedostateczny stop
– Zawinięta warga (dolna warga wywinięta na siekacze i zaciśnięta między nimi)
– Nieregularne ustawienie siekaczy, aczkolwiek ma to mniejsze znaczenie, gdy zachowany jest prawidłowy zgryz
– Zęby zbyt małe
– Zgryz częściowo cęgowy
– Oczy wyłupiaste lub zbyt głęboko osadzone
– Łopatki luźne lub przeładowane, strome
– Luźne łokcie
– Nadgarstek wykrzywiony, powiększony lub z kozińcem
– Wyraźnie słabe śródręcze, spionowane lub zbyt nachylone
– Niedostateczne lub przesadne kątowanie tyłu
– Stawy skokowe słabe, powiększone lub z przeprostem.
– Postawa krowia, zbieżna, wilcze pazury
– Łapa długa lub płaska

WADY DUŻE:
– Brak pewności siebie, lękliwość, nerwowość Głowa jabłkowata
– Wyraźne policzki
– Obwisłe powieki
– Widoczna trzecia powieka
– Grzbiet wysklepiony lub zapadnięty
– Mocno opadający zad
– Ciągły inochód
– Ogon uszkodzony, zgrubiały na końcu lub przycięty

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Agresja lub wyraźna lękliwość
– Wyraźnie nienormalna budowa lub zachowanie
– Agresja ze strachu
– Łatwość prowokacji
– Nos czekoladowy lub rozłupany
– Przodozgryz
– Tyłozgryz
– Zgryz cęgowy
– Zgryz przemienny
– Brak zębów innych niż 2 P1 w żuchwie
– Entropium
– Ektropium
– Macroblepharia (zasłonięcie białkówki przez trzecią powiekę)
– Oczy porcelanowe lub różnobarwne u psów innych niż arlekin
– Zdeformowane kręgi ogonowe
– Maść podstawowa srebrzysta lub izabelowata u żółtych i pręgowanych
– Biała strzałka, kołnierz, skarpety i koniec ogona u żółtych, pręgowanych i błękitnych.
– Porcelanowe arlekiny (z łatami błękitnymi, pręgowanymi lub żółtymi)
– Albinizm
– Głuchota
– Wzrost poniżej minimum

Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

COMMENTS

Dodaj komentarz