EURASIER w pigułce

EURASIER w pigułce

Eurasier powstał dopiero około 1960 roku. Ten pluszowy miś o gęstym futrze narodził się w Europie.. Ta specjalnie obmyślona krzyżówka chow-chow i szpica wilczego, do której później dodano jeszcze odrobinę krwi samojeda, powstała pod wpływem literatury (sic!) w miejscowości Weinheim w Niemczech.

OPIS
* Głowa w kształcie klina
* Stojące uszy
* Ciemne oczy średniej wielkości
* Mocne kończyny
* Ogon bujnie owłosiony
* Gęsty włos średniej długości
* Wysokość w kłębie – psy 52 do 60 cm, suki – 48 do 56 cm
* Przeciętna długość życia – 14 do 15 lat

Szpic
Eurasier jest szpicem, i jako taki jest w prostej linii potomkiem psa torfowego z epoki kamiennej (Canis familiaris palustris), zwanego także szpicem torfowym. Nie sposób jednak wywieść prostej linii genealogicznej, gdyż na przestrzeni od epoki kamiennej do XXI wieku jest zbyt wiele luk – a na dodatek nie wiadomo dokładnie, jak w zasadzie wyglądał ów pies z epoki kamiennej… Na podstawie znalezisk kostnych nie sposób powiedzieć niż ani o szacie, ani o sposobie noszenia przezeń ogona. Jedyne co można powiedzieć, to to, że psy podobne do szpiców od bardzo dawna występowały w wielu regionach świata i że z pewnością należą do jednych ze starszych form psa domowego.

Wymyślony przez naukowców i… noblistę
Jak jednak powstał eurasier? W dużej rodzinie szpiców istnieją wyraźnie dwie linie – azjatycka, której najbardziej znanym przedstawicielem jest chow chow i europejska, reprezentowana przez szpica wilczego. W latach pięćdziesiątych naukowcy niemieccy – ponoć pod wpływem lektury książeczki Konrada Lorenza “I tak człowiek trafił an psa” – wpadli na pomysł stworzenia psa, który łączył by w sobie najlepsze cechy obu linii. (Krótkie omówienie tej książki – która wyszła także po polsku, i to wielokrotnie! – znajdziesz tutaj -KLIKNIJ!)Badania nad stworzeniem nowego typu psa, wywodzonego od samca chow chow i suki szpica wilczego, prowadził uniwersytet w Göttingen.

1973 – Przełom
Wraz z biegiem czasu w nowej rasie występowały problemy charakterystyczne dla hodowli wsobnej. By im zapobiec, w początku lat siedemdziesiątych do hodowli wprowadzono także samojeda, a rasę, która początkowo nazywano ‘wilk-chow’ (Wolf-Chow) przemianowano na eurasier.

27 lutego 1973 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała eurasiera – a pod tej pory hodowcy jeszcze wzmogli wysiłki, gdyż FCI dość surowo przestrzega zasad prowadzących do hodowli zdrowych psów. Klub rasy nie stawia sobie za zadanie zdobycie w krótkim czasie jak największej popularności dla młodej rasy, lecz raczej jego członkowie uznają za najważniejsze utrzymanie jakości, a nie zwiększenie liczby psów, W ostatnich latach eurasier – choć także w ograniczonym stopniu – zdobył zwolenników i poza Niemcami: w Austrii, Szwajcarii., Kanadzie, USA, Hiszpanii, we Francji i w Polsce!.

A skąd nazwa?
Określenie ‘eurasier’ wymyślił niemiecki hodowca i twórca rasy, Julius Wipfel. To połączenie dwóch słów – Europa i Azja, i ma wskazywać na pochodzenie ras, użytych przy tworzeniu eurasiera – europejskiego szpica wilczego i azjatyckich – chow chow i samojeda.

CHARAKTER
Puchaty pies o spokojnym charakterze i żywej inteligencji. To bardzo zrównoważony pies, łączący w sobie zalety chow chow i szpica wilczego. Futrzasty przyjaciel jest na swój dyskretny sposób bardzo przywiązany do swego pana. Jest wierny i lojalny wobec swego pana, ale nie bywa ślepo posłuszny.

Plusy:
* Godzien zaufania
* Dyskretny
* Umiarkowany w reakcjach
* Rozważny
* Przyjacielski
* Wierny
* Wesoły
* Inteligentny
* Czujny
Minusy
* Niezbyt posłuszny

Eurasier połączył w sobie najlepsze wszystkie cechy chow-chowa i szpica wilczego. Ma nieco kocią naturę, dumę i niezależność właściwą chow-chow, a zarazem jest wesoły, żywy i nieco ekstrawertyczny jak szpic wilczy. Można nawet powiedzieć, że to dwa w jednym! Bardzo udany produkt hodowli, przez kynologów ceniony niezmiernie za swa wyrazistą osobowość.
Pies tej rasy nie jest ani chimeryczny, ani zazdrosny, nie bywa też żywiołowy, wprost przeciwnie – jest wzorem zrównoważenia i powściągliwości, choć przydałoby mu się nieco więcej posłuszeństwa… Wymaga zatem bardzo konsekwentnego przewodnika. Warto poznać bliżej tego wrażliwego i zarazem dumnego czworonoga, który co prawda bywa nieco uparty, ale pomimo swego umiłowania wolności bardzo przywiązuje się do całej rodziny.

Bez poufałości, proszę…
Cechy charakterystyczne zachowań eurasiera mają olbrzymie znaczenie w hodowli, gdyż pies ten nie powstał drogą przypadku, a jako efekt celowych badań niemieckich etologów. We wzorcu eurasiera w kilku krótkich linijkach tekstu opisano szczególne wymagania stawiane psom tej rasy: „Pewny siebie, spokojny, zrównoważony, o wysokim progu pobudliwości, czujny i uważny, nie hałasujący z radości; silnie przywiązany do rodziny; w stosunku do obcych nieufny, lecz nie agresywny; bez instynktu łowieckiego. Do pełnego wykształcenia tych cech eurasier potrzebuje stałego, ścisłego, domowego kontaktu z rodziną oraz pełnego zrozumienia i konsekwentnego wychowania.”. Eurasier może być trzymany bez kłopotu zarówno w wolnostojącym domku, jak i w mieszkaniu w bloku, jest pełen radości życia i przyjacielski, zachowuje jednak pewną delikatność w postępowaniu w codziennym życiu. Jest bardzo przywiązany do swego pana czy pani, a jednak nie zachowuje się wobec nich jak ‘przyklejony’, nie zadręcza ich swą natarczywą obecnością; jest raczej zawsze odrobinę wycofany i nigdy zbyt wylewny. Dlatego też ceniony jest za swój charakter nie tylko przez psiarzy, ale i przez miłośników kotów, którzy doceniają fakt, iż jest to jeden z najbardziej zrównoważonych i najmilszych ze wszystkich psów domowych.

Dobry stróż
Wobec nieznajomych eurasier jest początkowo dość nieufny i trzyma ich raczej na dystans. Dzięki swym rozmiarom, swej imponującej obfitej szacie i swej chęci strzeżenia swej rodziny może być nawet używany jako pies stróżujący. Oczywiście, naprawdę nigdy nie bywa agresywny ani naprawdę groźny. Nie jest zbyt trwały w ataku i zadowala się odstraszeniem potencjalnego intruza. Wobec przyjaciół domu eurasier szybko traci swą początkową rezerwę, i lubi ich, co najwyżej nie interesując się nimi zbytnio. Ale daleko nie wobec wszystkich jest to pies jednako przyjacielski – szybko pokazuje bardzo wyraźnie, kogo szczególnie lubi, a za kim nie przepada.

Spokojny i opanowany
Eurasier ma silną osobowość, a zatem nie jest psem, który łatwo uznaje czyjąś przewagę czy lubi się podporządkowywać i układać jak psy myśliwskie czy owczarki. Bardzo chętnie funduje sobie odrobinę swobody i lekceważy polecenia. Jeśli jednak przewodnik dysponuje pewnym doświadczeniem i odrobina autorytetem, pies ten nie będzie dlań zbyt trudny w wychowaniu.
W stosunku do tych psów nie warto starać się zdobyć ich oddania przez wspólną zabawę – eurasier wymaga spokoju i zrównoważonego właściciela, który nie wymaga i nie oczekuje stałych zapewnień o przyjaźni i oddaniu swego psa.

Pies i dziecko
Co prawda wygląda, jakby czasami zadzierał nosa, ale w rzeczywistości jest to dość wesoły i radosny pies, który okaże mnóstwo radości życia, jeśli tylko będzie miął okazję poszaleć z dziećmi. Z zapałem będzie biegał za piłką, i nie wzgardzi pieszczotami małych rączek. Jego gęsty włos jest przyjemnie miękki w dotyku i wprost zaprasza do głaskania. Ale uwaga – eurasier nie jest pluszowym zwierzątkiem i wymaga traktowania go jak żywego zwierzęcia, z czego dzieci muszą sobie zdawać sprawę.

Konrad Lorenz i eurasier
Konrad Lorenz, założyciel współczesnej etologii (nauki o zachowaniach) zakładał, że wszystkie psy domowe pochodzą od jednego z dwóch wspólnych dzikich przodków, a mianowicie od szakala złocistego (Canis aureus) i od europejskiego wilka (Canis lupus lupus). Większość europejskich psów (w tym także szpic wilczy) wedle niego miała w żyłach krew szakala, chow-chow natomiast miał w sobie krew wilka. Teoria ta została dawno już obalona, sam zresztą Lorenz przyznał się do błędu – ale mimo to zainspirowała ona niemieckich hodowców, a zwłaszcza p. Wipfela, do stworzenia eurasiera.

Idealny właściciel
* Eurasier wymaga do życia spokoju: wszelka nerwowość otoczenia jest dla niego nie do wytrzymania. Jego pan czy pani w żądnym wypadku nie powinni być ani pobudliwi, ani nerwowi, ani tez ekscentryczni – wprost przeciwnie, powinni być spokojni i bardzo zrównoważeni. Psy tej rasy najwyżej cenią sobie właścicieli, którzy – podobnie jak one – są niezależni i opanowani. Dzięki takiemu pokrewieństwu charakterów zarówno pies i człowiek mogą w spokoju rozwijać swój dystans wobec otoczenia, pielęgnując swą przyjaźń bez ciągłych wzajemnych deklaracji uczucia.
* Eurasier jest psem dość dynamicznym i wymagającym stosunkowo dużo wybiegu. Osoba o sportowym zacięciu, lubiąca piesze wycieczki na łonie przyrody będzie lepszym opiekunem dla eurasiera niż zapalony domator czy starsze małżeństwo… By należycie wychować eurasiera, trzeba odrobiny doświadczenia i pewnej dozy wrodzonego autorytetu – powiedzmy sobie szczerze, eurasier nie jest psem wyjątkowo posłusznym i bezkonfliktowym w układaniu, jeśli jednak oświecić temu dużo czasu, wysiłku i dobrej woli, można osiągnąć całkiem zadowalające rezultaty. Pamiętajmy tylko, że krzykiem, groźbami czy biciem niczego tu nie osiągniemy, wprost przeciwnie.
* Wskazanym byłoby prowadzać młodego psa w duże skupiska ludzkie i nie unikać zabierania go na spacer do miasta – działanie takie oswaja psa z obecnością obcych. Im więcej osób pozna eurasier, zwłaszcza w młodym wieku, tym łatwiej będzie mu pogodzić się z obecnością ludzi gdy dorośnie.

Należy:
* umożliwić mu zdrowy i bezstresowy styl życia.
* pozwolić mu mieszkać razem z człowiekiem zamiast szykować mu budę na podwórzu,
* Okazywać mu otwarcie swą sympatię i przyjaźń, ale zarazem akceptować jego potrzebę samotności..

Nie wolno:
* Stosować wobec niego przymusu
* Trzymać go na łańcuchu
* Trzymać go stale w domu, jeśli mamy do dyspozycji całkiem spory ogród
* Zbyt często wydawać te same polecenia, co go nudzi, lub siła zmuszać go do posłuchu.

ŻYCIE CODZIENNE

Bardzo odporny pies, który do utrzymania dobrej kondycji wymaga sporo ruchu.

Co należy wiedzieć:
* Może mieszkać w bloku
* Wymaga dużo ruchu
* Źle znosi upał
* Bardzo czysty
* Mało szczeka
* Je niezbyt dużo
* Wymaga regularnego szczotkowania
* Niezbyt drogi
* Umiarkowane koszty utrzymania

Doskonale czuje się w mieście, ale w weekendy najchętniej wyjedzie na wieś. Eurasiera – pomimo jego rozmiarów – można doskonale trzymać w mieszkaniu w bloku. Jest bardzo opanowany, nie niszczy sprzętów, ani nie gryzie mebli. Jedyny feler – trzeba często sięgać po odkurzacz, bo wszędzie znajdują się jego długie włosy.

Szczeka mniej iż inne szpice
Eurasier jest niezłym psem stróżującym, ale mimo to jest dość cichy i niechętnie szczeka. Daje głos tylko wtedy, gdy naprawdę ma do tego powód, a poza tymi momentami jest raczej cichy. Wprawdzie nawet najdrobniejszy szmer nie ujdzie jego uwagi, ale pies najpierw usiłuje sprawdzić co się dzieje, by zdecydować, czy to rzeczywiście powód do szczekania.

Warunki życia
Dzięki jego zdolności przystosowania się, jego powściągliwości i jego spokojowi można zupełnie bez kłopotu mieszkać wraz z eurasierem w miejskim bloku. Potrzebuje jednak tarasu, balkonu lub – najlepiej – choćby małego ogródka, gdzie mógłby zaczerpnąć świeżego powietrza. Mieszkając w mieście trzeba co najmniej cztery razy dziennie wychodzić z nim na siusiu, najlepiej zawsze tą samą, niezbyt krótką trasą i w niezbyt szybkim tempie, by pies zdążył załatwić wszystkie swoje sprawy.
Ten sportowy pies wymaga wyjątkowo dużo ruchu, stąd doskonałym rozwiązaniem byłoby znalezienie dużej łąki w pobliżu domu, na której pies mógłby swobodnie wyhasać się do woli. Oczywiście, eurasier, znacznie lepiej niż w miejskim mieszkanku, czuje się w domku z ogródkiem na obrzeżach miasta (im większy ogród, tym lepiej…) Jeśli pies ma w miejscu zamieszkania więcej swobody poruszania się, to jest żywszy i weselszy niż zwierze trzymane cały czas w ciasnym mieszkaniu. Co prawda eurasier dość dobrze znosi samotność, ale to jednak daleko jeszcze nie powód, by zostawiać eurasiera samego na długie godziny czy nawet na cały weekend! Eurasier musi swego pana widzieć co najmniej dwa razy dziennie – rankiem i wieczorem. Z innymi psami zazwyczaj nie wchodzi w konflikty.

Żywienie
Pies tej rasy, przeciętny pod względem tuszy, wymaga dziennie około 350 gramów mięsa lub ryby, 175 gramów gotowanego i dobrze odsączonego ryżu i 175 gramów gotowanych warzyw (marchew, fasolka szparagowa, sałata…) Do posiłku warto dodać psu łyżeczkę od herbaty suszonych drożdży, tyle, samo oleju kukurydzianego lub słonecznikowego i codziennie przepisaną przez weterynarza porcję witamin i mikroelementów. Pamiętać trzeba, by pies miał zawsze do dyspozycji świeżą, czystą wodę do picia! Jeśli dajemy psu kości, to za wszelka cenę wystrzegajmy się długich kości z drobiu, które łupią się na cienkie, groźne dla życia psa szpilki, które potrafią złośliwie wbić się w ściankę jamy ustnej czy w policzek.

Zdrowie
Eurasier, by utrzymać się w należytej formie, wymaga bardzo dużego ruchu. Jego ciężka i gęsta szuba sprawia, że pies w bardzo złym stanie znosi upał – dlatego tez latem pamiętać trzeba o przewiewnym i koniecznie zacienionym miejscu dla psa, gdzie będzie mógł zregenerować swe siły… Ważne jest także częste pojenie psa i zadbanie o chłodny kącik na psią drzemkę.

Pielęgnacja
Do utrzymania w należytym stanie takiej masy futra potrzeba nie jednej szczotki czy grzebienia. Dogłębne szczotkowanie raz w tygodniu to minimum! Pies o tak grubym futrze musi być kilka razy w tygodniu starannie wyczesany – jeśli to Pani przypadła ta niewdzięczna rola, to serdecznie współczuję. Zanim przystąpicie do czesania, trzeba przygotować sobie cały arsenał sprzętu: twarda szczotka ‘angielka’, szczotka mosiężna, zgrzebło, miękka szczotka druciana, grzebień metalowy, szczenięca obcinarka do paznokci. By dobrze sięgnąć do każdego zakamarka ciała psa, dobrze jest postawić go sobie na szafce nocnej czy stole, by mieć doń dostęp z boku i nie pochylać się za każdym pociągnięciem grzebienia nad psem.. Najpierw czeszemy z włosem, by usunąć wszelkie ślady błota, potem, odrobinę pod włos, by postawić sierść. Jeśli odnajdziemy jakieś filce czy kołtuny, których nie da się usunąć za pomocą szczotki czy grzebienia, to nie będzie innego wyjścia – trzeba będzie starannie je wyciąć, bardzo ostrymi nożyczkami, operując nimi w kierunku rośnięcia włosa. (Więcej na temat pielęgnacji PRZECZYTASZ TU i TU)

Pra-ojciec, chow-chow
Chow-chow jest psem, którego charakter nie pasuje do większości zachowań mieszczuchów, a przynajmniej pasuje znacznie mniej niż charakter eurasiera. Mocno pomarszczone czoło i na swój sposób zła mina, pozostają w pomięci hodowców. Chow-chow jest znacznie bardziej niezależny, pewny siebie i nie jest typem, okazującym człowiekowi zbytnie zaufanie – zupełnie odwrotnie niż pluszowy niedźwiadek, do którego jest coraz bardziej podobny. Z drugiej strony jest psem o czułym sercu i oddanym do ostatniej kropli krwi swemu panu czy pani.

Czy to prawda, że…
…eurasier nie odziedziczył po chow-chowie jego ‘znaku firmowego’ – borówkowego języka?

Nieprawda. Jest wiele eurasierów, które zachowały te cechę swych przodków,

Lubi koty?
Nieprawda, raczej uznaje koty za cos godnego pogonienia. Jeśli jednak dobrze rozumie się z kotem, to jest to zawsze efekt starannego wychowania, jakie odebrał, podobnie jak tolerancja wobec innych psów.

Mając cztery miesiące nigdy nie nasiusia na dywan?
Prawda. To kocia strona jego natury, wnosząca mu w wianie choćby i niewiarygodną czystość.

Nigdy nie trzeba go kąpać?
Nieprawda. Kąpiel co najmniej co pół roku jest wprost niezbędna, by oczyścić jego gęstą sierść z mikrobów, pasożytów i brudu. Psy wystawowe – przed każdą wystawą!!!

Copyright for photo (c) by Chiens 2000

Dodaj komentarz