FOKSTERIER KRÓTKOWŁOSY – wzorzec

FOKSTERIER KRÓTKOWŁOSY – wzorzec

Wzorzec FCI nr 12

Pochodzenie: Wielka Brytania

Użytkowanie: terier

Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 1 teriery duże i średnie
Próby pracy do decyzji poszczególnych krajów.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Foksterier, zarówno w wersji krótko-, jak i szorstkowłosej, pochodzi z Wielkiej Brytanii, prawdopodobnie od psów tego typu, jaki dał początek zarówno bull terierom jak i manchester terierom. Ustalenie typu nastąpiło w końcu XIX wieku, a pierwszy wzorzec rasy pochodzi z roku 1876. To jeden z najżywszych terierów, o wyjątkowo ognistym temperamencie; hodowla do celów wystawowych w żaden sposób nie doprowadziła do jego wydelikacenia. Nigdy nie zmęczony, zawsze gotów rozprawić się ze szczurem, królikiem i oczywiście lisem.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies bystry i ruchliwy, przy niewielkich wymiarach silny, o mocnym kośćcu. Nigdy nie może być jednak ociężały, czy z gruba ciosany. Kończyny nie powinny być ani za długie, ani zbyt krótkie. W postawie foksterier ma przypominać konia myśliwskiego (huntera), który przy swoim krótkim grzbiecie stoi pewnie na nogach, mając pod sobą dużo podłoża.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Aktywny o szybkich ruchach, czujny, o żywych reakcjach. Przyjacielski, odważny i towarzyski.

GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka: płaska, o średniej szerokości, stopniowo zwężająca się ku oczom.
Stop: niewielki, trochę widoczny.
Trzewioczaszka:
Nos: czarny.
Kufa: szczęka i żuchwa są mocne, silnie umięśnione, niewielkie zagłębienia pod oczami. Ta część kufy jest odpowiednio rzeźbiona, a nie klinowata.
Uzębienie:mocna szczęka i żuchwa w regularnym, dokładnym zgryzie nożycowym, to znaczy, że górne siekacze przykrywają dolne przy ścisłym kontakcie i są ustawione pionowo.
Policzki: nigdy nie mogą być pełne.
Oczy: ciemne, raczej małe, o kształcie tak zaokrąglonym, jak to tylko możliwe, ale nie wypukłe. Wyraz żywy i pojętny.
Uszy: małe, w kształcie litery „V”, opadające ku przodowi, noszone przy policzkach. Nie powinny płasko przylegać do boków głowy. Linia załamania uszu znajduje się powyżej szczytu czaszki. Małżowiny są średniej grubości.

SZYJA: Zgrabna, muskularna, dobrej długości, sucha, bez podgardla. Stopniowo poszerza się ku barkom.

TUŁÓW:
Grzbiet: krótki, mocny i prosty, bez jakichkolwiek oznak słabości.
Lędźwie: mocne, lekko wysklepione.
Klatka piersiowa: głęboka, ale nie szeroka. Żebra prawdziwe (przednie) umiarkowanie wysklepione, rzekome (tylne) długie.

OGON: Kiedyś zwyczajowo cięty.
Ogon cięty: osadzony raczej wysoko, radośnie noszony, ale nie zakręcony nad grzbietem, mocny.
Ogon niecięty: osadzony raczej wysoko, radośnie noszony ale niezakręcony nad grzbietem. Tak prosty jak to tylko możliwe. Średniej długości, tak by
pasował do sylwetki psa.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Łopatki: długie i skośne, dobrze pochylone ku tyłowi. Zwieńczenie łopatek o delikatnym obrysie, kłąb wyraźnie uwydatniony.
Przedramię: oglądane z każdej strony ma być proste. Kościec na całej ich długości mocny.
Łapy: małe, okrągłe i zwarte. Opuszki twarde i jędrne. Palce są umiarkowanie wysklepione, nie powinny być zwrócone do wewnątrz ani na zewnątrz.
Kończyny tylne:
Wrażenie ogólne: mocne, dobrze umięśnione, nie mogą być podstawione ani przekątowane.
Udo: długie i mocne.
Kolana: dobrze kątowane.
Stawy skokowe: niskie.
Łapy: małe, okrągłe i zwarte. Opuszki twarde i jędrne. Palce są umiarkowanie wysklepione, nie powinny być zwrócone do wewnątrz ani na zewnątrz.

CHODY: Kończyny przednie i tylne kierują się prosto do przodu i są względem siebie równoległe. Łokcie pracują swobodnie na osi tułowia. Kolana nie są skierowane na zewnątrz, ani do wewnątrz. Stawy skokowe niezbyt bisko siebie. Dobry, energiczny ruch, napęd zależy od elastyczności kończyn tylnych.

SZATA:
Sierść: prosta, przylegająca, twarda, gładka, gęsta i obfita, wewnętrzna strona ud i podbrzusze są także porośnięte.
Maść: dominuje biel. Całe białe, białe w rude, czarne lub czarno podpalane łaty. Łaty pręgowane, czerwone lub wątrobiane są wysoce niepożądane.

WAGA: Psy: 7,5 – 8 kg, Suki: 7 – 7,5 kg

WADY: Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i komfort życia psa oraz jego zdolność do wykonywania pracy.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Agresja lub wyraźna lękliwość
– Każdy pies, wykazujący deformacje budowy lub zaburzenia charakteru, powinien być zdyskwalifikowany.

Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w mosznie.

Dodaj komentarz