GREYHOUND w pigułce

GREYHOUND w pigułce

Ten chart to najszybsze zwierzę domowe świata. W czwartym wieku pne. Celtowie sprowadzili na Wyspy Brytyjskie swe psy myśliwskie. Tam właśnie powstał greyhound – początkowo służył do polowań na zające, później został gwiazdą wyścigów psów. Wydłużone linie głowy i ciała czynią z tego psa ‘bolid Formuły I’ wśród wszystkich psów.

OPIS
* Sylwetka pełna siły, ale o eleganckiej linii
* Silne mięśnie
* Długa, wąska głowa
* Mocna żuchwa
* Niewielkie, zagięte ucho
* Inteligentne spojrzenie
* Wysokość w kłębie: 71 do 76 cm psy, 68 do 71 cm suki
* Waga: około 30 kg
* Przeciętna długość życia: 12 do 14 lat, czasami dużo więcej

Pochodzenie
Wielu uczonych jest zdania, że greyhound pochodzi bezpośrednio od staroegipskich chartów, które przybyły do Wyspy Brytyjskie przez miasta Grecji. Inni zakładają, że greyhound jest potomkiem celtyckich psów gończych, zwanych ‘vertragus’. Psy te miały rozprzestrzenić się po całych Wyspach, podobnie jak i język celtycki (zwłaszcza w Szkocji i Walii). Rzymski dziejopis Flavius Arrianus pisze także, że ‘vertragus’ znaczy tyle co ‘szybkonogi’. Ten sam autor pisze także, że popularną rozrywką było na Wyspach puszczanie dwóch psów za jednym zającem, przy czym nie chodziło tu wcale o złapanie zwierzęcia, a przede wszystkim o porównanie chyżości psów. Wyścigi psów nie są zatem wcale rozrywką czasów nowożytnych…

Nazwa
Szwedzki przyrodnik Karol Linneusz wprowadził na opisanie tych psów nazwę Canis grajus, pies z Grecji (po angielsku – Greekhound), chcąc podkreślić pochodzenie tych psów od greckich zwierząt wyścigowych z okolic Lakonii. Z czasem z ‘greekhound’ miałby powstać ‘greyhound’. Inni etymolodzy wywodzą nazwę ‘greyhound’ od pierwotnego słowa ‘grehond’, którym królowie Normanów określali swoje charty. Przedrostek ‘gre’ oznaczać miał w owych czasach tyle dzisiejsze słowo ‘szlachetny’ i przypominać, że do trzymania owych chartów upoważnieni byli jedynie szlachetnie urodzeni. Najmniej prawdopodobna jest najpopularniejsza teoria, wedle której nazwa powiązana być miała ze słowem ‘grey’ – szary. Jest to mało prawdopodobne, bo w żadnym ze źródeł sprzed lat nie wskazano nawet, by właśnie ta maść miała być szczególnie ceniona ani też najpopularniejsza. Bardziej prawdopodobne byłyby już związki ze starogalijskim słowem ‘gre’, które oznaczać miało watahę, stado dzików…

Wyścigi chartów
Co prawda miłośniczką wyścigów chartów była już królowa Elżbieta I, zwana Wielką, ale pierwszy klub zwolenników tej rozrywki, pod nazwą ‘Swaffham Coursing Society’ powstał dopiero w 1776 roku. Zapoczątkowało to cała serię nowych klubów, a w 1858 roku utworzenie wspólnego stowarzyszenie klubów, pod nazwa ‘National Coursing Club’. Wyścigi chartów były z roku na rok coraz popularniejsze, i wraz z rozwojem tego sportu powstawał i kształtował się współczesny typ greyhounda. W 1888 roku przyjęto pierwszy wzorzec rasy, którego współczesne brzmienie pochodzi z 1956 roku ( z niewielkimi poprawkami przyjętymi w 1987 roku). W 1926 roku w Manchesterze zbudowano pierwszy tor do wyścigów chartów, ale równolegle organizowane są wyścigi na świeżym powietrzu i w naturalnym terenie (coursingi), z których najsłynniejszym jest tzw. Puchar Waterloo. W Polsce do dziś nie ma specjalnego toru do wyścigów psów, i zawody chartów organizowane są na bieżniach torów wyścigów konnych lub – okazjonalnie – na bieżniach stadionów lekkoatletycznych, gdzie psy biegają za ‘sztucznym zającem’ – kawałkiem kolorowej tkaniny ciągniętej z dużą szybkością na lince przed biegnącymi psami. W Wielkiej Brytanii totalizator oparty na wyścigach psów jest popularniejszy niż totalizator koński, w kontynentalnej części Europy zwycięzcom wyścigów wręczany jest raczej puchar niż nagrody pieniężne (choć i w Polsce można obstawiać wyniki wyścigów psów w Anglii).

Pierwszy klub miłośników wyścigów
W 1776 roku lord Orford powołał pierwsze w świecie towarzystwo miłośników wyścigów psów – Swaffham Coursing Society. Lord był właścicielem słynnej suki Csarina, która wygrała 47 wyścigów spośród 47, w których startowała. Na dodatek suka ta urodziła szczenię imieniem Claret, które zasłynęło kilka lat później jako niepokonany na torze greyhound Snowball. Do dziś Csarina wspominana jest z rozrzewnieniem przez brytyjskich miłośników wyścigów psów.

CHARAKTER
Sprawia wrażenie pełnego rezerwy i wyniosłego, ale swemu panu oddany jest w najwyższym stopniu.
Podobny w sylwetce do gazeli pies wyścigowy jest także wspaniałym kumplem. Dumny i raczej chimeryczny, ale wyjątkowy i pełen klasy. Jego naturalne zrównoważenie zależy w dużym stopniu od jego możliwości wybiegania się i od tego, jak jest traktowany w domu.

Plusy
* Wrażliwy
* Miły
* Dobrze znosi się z innymi psami
* Idealny pies rodzinny
* Przywiązany do właściciela
* Spokojny i dość nieśmiały w domu
* Niepokonany w biegach

Minusy
* Bywa wyniosły
* Nieufny i niechętny wobec obcych
* Bardzo samowolny

Ten krótkowłosy chart, najwspanialszy przedstawiciel szlachetnych psów wyścigowych, jest często, niestety, traktowany zupełnie niewłaściwie. Nie jest to w żadnym wypadku rozhisteryzowana diva operowa, a raczej rzetelny sportowiec, który musi dostać swą codzienną porcję ruchu – i serdeczności.

Budowa ciała greyhounda predestynuje go do wytrwałego szybkiego biegu. Jeśli nie zapewnić mu odpowiedniej porcji zajęć sportowych, będzie zdecydowanie nieszczęśliwy, to od razu odbije się na jego stanie fizycznym i psychicznym. Jako potomek psów polujących i jak każdy chart nie nadaje się zupełnie do życia w bezruchu: gnuśnieje i gorzknieje, potrafi nawet stać się złośliwy.

Czuły sportowiec
Dzisiejszy greyhound jest urodzonym sportowcem wyczynowym, który musi prowadzić odpowiedni styl życia. Jego ulubione zajęcia to bieganie, bieganie i może jeszcze bieganie… (przy czym bieg jest ważniejszy od zwycięstwa, na którym zależy głownie człowiekowi). Ten król toru wyścigowego w zasadzie nie jest w stanie przeżyć bez biegania i pozbawianie go tej możliwości, przez zamykanie w mieszkaniu czy – jeszcze gorzej – kojcu na długie godziny jest po prostu znęcaniem się nad zwierzęciem. To wspaniałe zwierzę rozkwita w pełni podczas wyścigów, ale do całkowitego szczęścia potrzebuje także ścisłego kontaktu z człowiekiem i uczestnictwa w życiu całej rodziny. Nie jest to ‘pies jednego pana’, przywiązuje się równie silnie do wszystkich domowników.

Spokojny i łagodny
Wiele osób uważa, że greyhoundy mają nie najlepszy charakter. Wedle nich greyhound jest fałszywy, zmienny w nastroju, obrażalski, wyniosły, trudny w ułożeniu, nieprzewidywalny w swych zachowaniach i ponoć brakuje mu indywidualnej osobowości. Trudno o bardziej fałszywy obraz charakteru greyhounda! W rzeczywistości jest to pies miły i czuły wobec swego przewodnika i jego rodziny, spokojny, nieśmiały i spokojny w domu, kochający wygodę, spokój, popołudniową drzemkę i wiele pieszczot. Zła opinia bierze się z kontaktów z psami niekochanymi i nie wybieganymi, które usiłują wymusić na swych przewodnikach respektowanie ich prawa do biegania i prawa do serdeczności.

Wszystko dobrocią
Złośliwcy twierdzą, że w wąskiej i niewielkiej w stosunku do ciała głowie greyhounda nie ma miejsca na zbyt wiele rozumu. To oczywista nieprawda. Wszystko zależy – podobnie jak i przy innych rasach – od dobrego wychowania i traktowania psa. Greyhound jest psem bardzo pojętnym i wystarczy odrobina wysiłku i serdeczności ze strony przewodnika, by nauczyć greyhounda wielu umiejętności, jakimi popisują się tylko rasy uchodzące za najinteligentniejsze. Pamiętajmy tylko, że greyhound to myśliwiec i sportowiec, który kocha ruch i świeże powietrze. To piękne zwierzę posiada prawdziwą osobowość i w pełni zasługuje, by traktować go w sposób, do jakiego został stworzony.

Pies i dziecko
Greyhound może być idealnym kumplem dla dziecka. Jego imponująca sylwetka budzi w dzieciach należyty respekt, a greyhound doskonale wczuwa się w przypadającą mu rolę starszego brata. Jednak trzeba pamiętać, że greyhound nie znosi bezceremonialnego traktowania i dzieci powinny wiedzieć, że są granice, których wobec psa przekraczać nie można. Ciągnięty za ucho czy ogon chart odwróci się i odejdzie, tracąc na dłuższy czas ochotę do zabaw z dzieckiem. Jedno jest pewne: nawet szarpany za ogon nie odgryzie się dziecku. Dorosłemu – to już inna sprawa.

Polowanie – rzecz umowna
Greyhound od dawna już nie jest psem myśliwskim. Jego przodkowie polowali na zające, ale on od wielu pokoleń biega tylko po torze i pogoń traktuje bardzo umownie. Zdarza się, że dogoni zająca, by stanąć z głupią miną nad zagonioną i zamarłą bez ruchu ofiarą… Greyhound jest najszybszym zwierzęciem domowym świata i niewiele zwierząt jest w stanie mu umknąć, ale do polowań nie nadaje się zupełnie. Jego liczni krewni – chart polski, galgo espagnol czy magyar agar – traktują polowanie dużo bardziej serio.

Idealny właściciel

* Greyhound nie powinien być traktowany wyłącznie jak zwierzę wystawowe – będzie w tej roli nieszczęśliwy i szybko unieszczęśliwi swym uporem swego właściciela.
* Z drugiej strony nie można go traktować jedynie jak maszynki do zdobywania pucharów na torze – greyhound potrzebuje serdeczności i życia w rodzinie.
* Greyhound zupełnie nie nadaje się do roli psa stróżującego – wpuści do domu każdego bez cienia protestu, bo nie do tego został wyhodowany.
* Właściciel greyhounda musi zadbać o umożliwienie mu wybiegania się, najlepiej na wyścigach lub coursingach psów. Trzeba jednak pamiętać, by naukę psa wyścigowego i pierwsze treningi powierzyć specjalistom: rozpędzony greyhound może sobie łatwo zrobić krzywdę.

Należy:
* Zadbać o odpowiednie ułożenie i wyszkolenie wyścigowe psa.
* Traktować psa serdecznie i delikatnie.
* Nie szczędzić psu kontaktu z ludźmi i innymi psami.
* Stwarzać mu często okazję do pobiegania z innymi psami.
* Nie separować psa od codziennego życia rodziny.
* Nagradzać jego pragnienie sukcesu i zwycięstwa w biegu.

Nie wolno:
* Wymagać od niego spełniania zadań, do których nie został stworzony.
* Zmuszać go za wszelką cenę do zaakceptowania towarzystwa kota.
* Starać się zwalczyć jego pobudliwy temperament sprintera.

ŻYCIE CODZIENNE
Codzienna porcja ruchu i witamin – to jego sposób na kondycję.Ten niepokonany sprinter, niezły też na długich dystansach, nie wyzbył się swego instynktu łowieckiego, choć prawdę mówiąc w większości zapomniał, do czego on służy. Mimo to nie należy go prowadzić bez smyczy – najlepszy dlań byłby duży, ogrodzony ogród z niewieloma drzewami…

Co należy wiedzieć:
* Niezbędne są długie spacery i biegi
* Rozkwita w rywalizacji z innymi psami
* Kocha życie rodzinne
* Nie wymaga wiele pielęgnacji
* Wymaga karmy najwyższej jakości
* Niezbyt drogi
* Kosztowny w utrzymaniu

Sportowiec o krótkiej sierści wymaga wyjątkowo mało pielęgnacji.

Wspomnienie ojczystych łąk
Nie można zapominać, że dzisiejsza gwiazda toru wyścigowego pochodzi ze wsi, i że przodkowie greyhounda uganiali się po łąkach Szkocji i Walii za zającami i królikami. Dlatego dobrze jest od czasu do czasu wybrać się w greyhoundem na rozległe (dobrze, by były ogrodzone!) łąki; taka wizyta może nie nasunie mu wspomnień, ale sprawi prawdziwą frajdę!

Warunki życia
Pomimo swych sporych rozmiarów greyhound doskonale przystosował się do życia w mieście. Wymaga jednak co najmniej jednego bardzo długiego, ponad godzinnego spaceru dziennie (kilkugodzinny marsz sprawi mu tylko przyjemność) a na dodatek raz czy dwa razy w tygodniu biegów na świeżym powietrzu: idealny zatem byłby dlań dom z dużym ogrodem, podobnym do parku. Jeśli wasz ‘grey’ startuje w wyścigach, musi być prowadzony przez trenera, dbającego o należyty zestaw ćwiczeń i odpowiednie odżywianie psa. Podstawowy reżim ćwiczebny to długie marsze (od 3 do 10 km dziennie) dla wzmocnienia łap, kłus za rowerem ze zmienną prędkością , galop jako ćwiczenie wytrzymałości i rozwijające szybkość. Podczas wyścigów greyhoundy noszą leciutkie ale mocne kagańce, by uniknąć bijatyk między pobudzonymi pogonią psami.
Szkolenie zwierzęcia wyścigowego wymaga wiele czasu, troski i pieniędzy. Pamiętajmy tylko, że nasz champion – czy to wystawowy, czy użytkowy, biegający – potrzebuje w południe kilkudziesięciu minut drzemki na miękkiej poduszce…

Żywienie
Ten elegancki, muskularny pies nie może być zbyt gruby, ale też nie może być zachudzony. Greyhound ma krótki przewód pokarmowy i przez to zmniejszone możliwości wchłaniania pokarmu. Jest to szczególnie ważne, jeśli chcemy wystawiać naszego psa do wyścigów: jego pożywienie musi być wyjątkowo łatwo przyswajalne i wysokoenergetyczne. Psy biegające powinny unikać pokarmów płynnych lub półpłynnych, powinny także otrzymywać zredukowaną liczbę czynników balastowych (np. błonnika), by nie przeciążać układu pokarmowego. Optymalnym pokarmem (oprócz gotowych karm dla psów wyścigowych) jest półtłuste mięso połączone z karmą dla psów aktywnych. Dwa do trzech mniejszych posiłków dziennie to rozwiązanie lepsze niż jeden, wieczorny i obfity posiłek. Psy biegające muszą otrzymywać w diecie więcej wapnia, fosforu i przede wszystkim więcej witamin niż psy zachowujące spokojny tryb życia.

Zdrowie
Ten pies-sportowiec wyposażony jest w serce, które w porównaniu z na przykład sercem owczarka niemieckiego jest o połowę bardziej wydajne. Oznacza to, że z jednej strony pies jest zdolny do większego wysiłku, a z drugiej strony że może żyć nieco dłużej – jeśli nie jest zbytnio eksploatowany. Większość greyhoundów osiąga bez kłopotu wiek 15 lat, dla owczarków będący rzadkim ewenementem starości. Suki są równie odporne jak psy i rodzą bez kłopotów stosunkowo liczne mioty. Rasa ta jest prawie wolna od wrodzonych czy dziedzicznych chorób – kłaniają się długie lata hodowli prowadzonej wyłącznie pod kątem użytkowym.

Pielęgnacja
Greyhound, dzięki swej krótkiej, gęstej i dokładnie przylegającej sierści jest psem wymagającym jedynie symbolicznej pielęgnacji. Szczotkowanie można zastąpić masażem specjalną rękawicą, dzięki czemu sierść naszego ‘greya’ będzie pięknie błyszczała. Po każdym treningu na łąkach warto przejrzeć psa, czy nie trafił mu się jakiś kleszcz. Kąpiel – wyjątkowo łatwa przy tym rodzaju szaty – jest stosunkowo mało potrzebna. Zimą greyhound nie marznie, jeśli tylko ma możliwość aktywnego ruchu.

Osiąga prędkość do 70 km/h!
Przygotowanie greyhounda do poważnych wyścigów wymaga licznych szkoleń, treningów i wiele trudu. W zawodach na piaszczystym sześciuset metrowym torze psy potrafią osiągnąć prędkość do 70 km/h, ścigając mechanicznego zająca, ciągniętego przed nimi na lince lub na specjalnej szynie. By osiągnąć takie wyniki, greyhound musi być przygotowywany przez serię wyczerpujących treningów, trwających około półtora roku! Trening przyszłego championa toru rozpoczyna się, gdy pies skończy sześć miesięcy, i od tej pory – przez roku – codziennie przygotowuje się do biegów, wykonując ćwiczenia rozbudowujące muskulaturę. W pierwszych wyścigach na krótkich dystansach pies startuje po ukończeniu 15 miesięcy, a można przyjąć, że jest gotów do poważnej rywalizacji gdy ukończy 18 miesięcy.

Czy to prawda, że…
…trening psa wyścigowego wymaga intensywnej pracy, która bywa ponad siły zwierzęcia?

Nieprawda – w trakcie rzeczywiście ciężkich przygotowań określa się zadania psa tak, by nigdy nie narazić jego organizmu na szwank.
…greyhound nie startujący w zawodach musi mimo to jak najczęściej biegać, nawet w pełnym galopie?
Prawda. Nawet psy nie startujące w wyścigach muszą mieć możliwość częstego wybiegania się, także i w galopie.
…greyhound jest psem wyniosłym i nieprzyjemnym wobec obcych?
Nieprawda. „Zadzieranie nosa” zdarza się niektórym chartom, ale greyhound jest raczej nieśmiały niż wyniosły. Pod pozorną rezerwą skrywa czułe i ciepłe serce.

Copyright for photo (c) by Greyhound Pets in America

Dodaj komentarz