KERRY BLUE TERIER – wzorzec

KERRY BLUE TERIER – wzorzec

Wzorzec FCI nr 3

Pochodzenie: Irlandia

Użytkowanie: Do polowania na wydry w głębokiej wodzie, co nie należy do łatwych zadań. Na borsuka pod ziemią i jako tępiciel gryzoni. Sprawdza się jako stróż, jest wiernym towarzyszem rodziny.

Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 1 teriery duże i średnie
Próby pracy nie są wymagane.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Kerry blue ma bardzo długą historię i uważa się, że tak jak inne rasy terierów Irlandii żył tam od wieków. Z racji jego skromnego pochodzenia, jak i zajęć: szczurołapa i podwórzowego psa do wszystkiego, u autorów sprzed XX wieku znajdziemy o nim niewiele informacji. Pierwsza wzmianka pochodzi prawdopodobnie z roku 1847. Autor wspomina o psach szaroniebieskich, łupkowych, nakrapianych ciemniejszymi
znamionami, bądź łatami, często z podpaleniami na kończynach i kufie. Przypuszcza się, że niebiesko-czarny terier irlandzki był bardzo rozpowszechniony nie tylko w Kerry, ale i w innych hrabstwach. Po raz pierwszy na wystawie pokazano go w roku 1913, w roku 1920 powstał Dublin Blue Terrier Club. Kerry w krótkim czasie stał się popularny, uchodził za maskotkę patriotów irlandzkich. Rezultatem tej mody było utworzenie w latach 1922-1924 czterech klubów rasy. Kluby te zorganizowały w tym okresie przynajmniej 6 wystaw i 6 konkursów łowieckich – field trialsów. Do 1928 roku ten elegancki terier, wywierający szczególne wrażenie dzięki swej miękkiej błękitnej szacie stał się popularny na całym świecie. Zyskał opinię doskonałego psa do pracy i do towarzystwa, dlatego utrzymywano, że kerry blue to rasa „nieomal idealna”.

WYGLĄD OGÓLNY: Typowy kerry blue powinien być dobrze zbudowanym, zwartym i proporcjonalnym, silnie umięśnionym stylowym terierem.

USPOSOBIENIE: Jest to terier od stóp do głów, ognisty i czujny.

GŁOWA: Bogato obrośnięta. U psów jest mocniejsza, silniej umięśniona niż u suk.
Mózgoczaszka mocna i proporcjonalna.
Stop mało zaznaczony.
Trzewioczaszka średniej długości.
Trufla nosowa czarna, nozdrza duże i szerokie.
Szczęka i żuchwa mocne i muskularne, o groźnym chwycie.
Uzębienie białe, mocne o regularnym zgryzie nożycowym. Zgryz cęgowy jest akceptowany.
Jama ustna: dziąsła i podniebienie ciemne.
Oczy ciemne lub ciemnoorzechowe, średniej wielkości, dobrze osadzone, spojrzenie przenikliwe.
Uszy cienkie, nieduże, noszone i skierowane do przodu, nie zaś na boki głowy, co psułoby wyraz gotowości, napięcia, typowy dla teriera.

SZYJA: proporcjonalna, średniej długości, dobrze osadzona w łopatkach.

TUŁÓW:
Grzbiet prosty, średniej długości.
Lędźwie umiarkowanej długości.
Klatka piersiowa głęboka o średniej szerokości. Żebra dobrze wysklepione.

OGON: Cienki, dobrze osadzony, radośnie noszony do góry.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Łopatki skośnie ustawione, płaskie o delikatnym obrysie, dobrze przylegające.
Przedramiona; gdy patrzymy na nie od przodu proste o mocnej kości.
Kończyny tylne znajdują się pod tułowiem, dobrze podtrzymują ciało.
Uda muskularne, należycie rozwinięte.
Stawy skokowe silne.
Łapy: zwarte, opuszki palców mocne i wypukłe, czarne pazury.

RUCH: Dobrze skoordynowany. Kończyny stawiane równolegle, z dobrym wykrokiem przednich i silnym wyrzutem tylnych. Podczas ruchu górna linia pozostaje pozioma a głowa i ogon powinny być wysoko noszone.

OKRYWA WŁOSOWA: Włos miękki, falujący i obfity.
Umaszczenie: wszelkie tonacje niebieskie, z czarnymi koniuszkami włosa lub bez nich. Czerń dopuszcza się u osobników do 18 miesiąca życia, to samo dotyczy nalotów płowych.

WAGA I WZROST: Wzrost u samców: 45,5 do 49,5 cm, u suk: 44,5 – 48 cm Waga: samców od 15 do 18 kg, suk proporcjonalnie mniejsza.

WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca uważa się za wady, których ocena zależy od ich stopnia:
– jama ustna, dziąsła w kolorze mięsistym;
– oczy żółte lub jasne;
– przodozgryz lub tyłozgryz;
– grzbiet zapadnięty lub wysklepiony;
– front, klatka piersiowa wąskie;
– łokcie odstające;
– pazury białe, lub w odcieniu kości słoniowej;
– piąte pazury, lub ślad ich obcięcia na tylnych kończynach;
– wąska akcja kończyn tylnych, postawa krowia, sztywne chody;
– psy, którym podczas prezentacji w ringu wystawcy podtrzymują głowę bądź ogon, powinny mieć obniżoną ocenę;
– sierść twarda w gatunku, druciana, bądź stercząca;
– maść inna niż niebieska, z wyjątkiem wyżej wymienionych odchyleń.
Psy wykazujące widoczne wady fizyczne lub odchylenia psychiczne winny być dyskwalifikowane.

Samce powinny mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w mosznie.

Dodaj komentarz