MASTIF ANGIELSKI – wzorzec

MASTIF ANGIELSKI – wzorzec

Wzorzec FCI nr 264

POCHODZENIE: Wielka Brytania.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies stróżujący i obronny.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa.
Bez prób pracy.

WRAŻENIE OGÓLNE: Głowa jest w ogólnym zarysie kanciasta, bez względu na to, z której strony ją oglądać. Pożądana szerokość: stosunek szerokości głowy do jej długości jak 2 do 3. Tułów masywny, szeroki, głęboki i długi, mocno zbudowany, kończyny rozstawione szeroko i pewnie. Mięśnie wyraźnie zarysowane. Duża wielkość nadzwyczaj pożądana, o ile połączona jest z klasą psa; wielkość i masa muszą iść w parze. Sylwetka harmonijna, potężna,
masywna i związana.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Połączenie majestatyczności i odwagi. Spokojny i oddany właścicielowi, ale zdolny do stróżowania.

GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka: Szeroka pomiędzy uszami, czoło płaskie, pomarszczone, gdy pies jest czymś zainteresowany. Łuki brwiowe trochę zaznaczone. Czaszka w płaszczyźnie poprzecznej lekko wysklepiona; wysklepienie to przecina pośrodku bruzda, zaczynająca się pomiędzy oczami i ciągnąca się do połowy długości szwu ciemieniowego. Mięśnie okolicy skroniowej i policzków silnie rozwinięte.
Trzewioczaszka:
Nos: Oglądany z przodu szeroki, o szeroko otwartych nozdrzach, oglądany z boku prosty, nie zadarty ani opadający; grzbiet nosa prosty.
Kufa: Krótka, szeroka pod oczami, i niemal jednakowo szeroka aż do nosa, tępa, bardzo głęboka i kanciasta; jej przednia krawędź tworzy z
linią profilu kąt prosty. Stosunek długości kufy do długości całej głowy jak 1 do 3. Obwód kufy, mierzony w połowie jej długości, stanowi 3/5 obwodu czaszki, mierzonego przed uszami.
Wargi: Rozchodzą się pod kątem rozwartym od przegrody nosowej; trochę obwisłe, żeby profil był kanciasty.
Uzębienie: Żuchwa szeroka, kły mocne, zdrowe, szeroko rozstawione, siekacze w zgryzie cęgowym lub dolne wystające przed górne (zgryz nożycowy odwrócony) lecz nigdy nie aż tak aby były widoczne przy zamkniętym pysku.
Oczy: Małe, szeroko rozstawione (co najmniej na odległość dwóch długości oka). Stop między oczami wyraźny, ale nie za mocny. Barwa oczu orzechowa, im ciemniejsza, tym lepiej, trzecia powieka niewidoczna.
Uszy: Małe, delikatne w dotyku, osadzone szeroko i na górnych krawędziach czaszki, podkreślają jej szerokość, w spokoju przylegają płasko do policzków.

SZYJA: Lekko łukowata, średniej długości, bardzo mocno umięśniona, w obwodzie mierzy o 2.5 – 5 cm mniej od obwodu czaszki przed uszami.

TUŁÓW:
Grzbiet i lędźwie: Szerokie i dobrze umięśnione, równe i bardzo szerokie u suki, u psa trochę wysklepione.
Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka, żebra wysklepione i zaokrąglone; żebra rzekome długie, sięgające daleko do tyłu. Obwód klatki o jedną trzecią większy od wysokości w kłębie.
Brzuch: Słabizny bardzo głębokie.

OGON: Wysoko osadzony, sięga stawu skokowego lub nieco niżej, szeroki u nasady, zwężający się ku końcowi. W spokoju wiszący prosto, przy pobudzeniu zakręcony trochę ku górze, ale nie powyżej grzbietu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: Proste, mocne i szeroko rozstawione, o mocnym kośćcu.
Łopatka i ramię: Ustawione trochę skośnie, mocne i dobrze umięśnione.
Łokcie: Mocne.
Śródręcze: Proste.
Kończyny tylne: Dobrze umięśnione, szerokie i mocne.
Podudzie: Dobrze rozwinięte.
Stawy skokowe: Zaznaczone, pewne w ruchu i postawie.
Łapy: Duże, okrągłe, palce dobrze wysklepione, pazury czarne.

CHODY: Ruch zdecydowany, przestrzenny.

SZATA:
Sierść: Krótka, przylegająca, nie powinna być zbyt delikatna na szyi i tułowiu.
Maść: Brzoskwiniowa, srebrzysta, płowa i ciemna pręgowana, zawsze z czarną maską, sięgającą oczodołów i obejmującą oczy, i czarnymi uszami.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.

WADY DUŻE:
– Siekacze widoczne przy zamkniętym pysku.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Agresja lub wyraźna lękliwość.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Dodaj komentarz