MOPS w pigułce

MOPS w pigułce

Mops znany jest w Europie co najmniej od 1425 roku – tak wynika z rysunku Pisanella (1395- 1455), ukazującego psa bardzo podobnego do mopsa. Ten niewielki pies był ulubieńcem dam a nawet nadał imię loży masońskiej!

OPIS
* Potężna głowa
* Szerokie czoło
* Małe, delikatne uszy
* Krótka kufa
* Pomarszczony pysk
* Ogon jak obwarzanek
* Krótki, delikatny, miękki włos
* Wysokość w kłębie – do 35 cm
* Waga: około 8 kg
* Przeciętna długość życia: 10 do 12 lat

Znany od wieków
Podobnie jak i przy wielu innych rasach, o mopsie tez nie sposób powiedzieć dokładnie, skąd się wywodzi. Wiele teorii uważa, że psy te pochodzą z Chin, gdzie już w czasach Konfucjusza znano krótkowłose psy o krótkich pyskach. Do Europy psy te miały dotrzeć wraz z kupcami podróżującymi Jedwabnym Szlakiem i później – być może – drogą morską, z Morza Czarnego do Włoch. Wielu historyków kynologii widzi jednak w mopsie pewną rodzimą odmianę buldoga. Niezależnie od swych korzeni, mops cieszył się w Europie od stuleci wielką popularnością aż do XIX wieku, kiedy to wskutek hodowli wsobnej i niewłaściwych warunków, w jakich przyszło mu żyć, prawie wymarł. Uratowało go zaangażowanie wysoko postawionych miłośników rasy, takich choćby jak lord i lady Willoughby d’Eresby w Wielkiej Brytanii. Dziś jest znów popularny, choć bardzie na wystawach niż w miejskich parkach.

Królewscy faworyci
Mops przez wiele lat był ulubieńcem wysokich sfer i modelem wielu znanych malarzy. Francisco Goya namalował słynny portret markizy de Pontejos, u której nóg widać wesołego mopsa. Także Maria Antonina nosiła na swych królewskich rękach mopsa, a Fortune – mops Józefiny de Beauharnais zasłynął swym oddaniem swojej pani, kiedy to strzegąc jej łóżka (a może raczej swojego miejsca w nim) na tyle nie dopuszczał do niego żadnych rywali, że.. poszarpał nogawki Napoleona Bonaparte! Także i mężczyźni wysoko urodzeni lubili mopsy, często z wzajemnością – Pompey Wilhelma Orańskiego swym szczekaniem ostrzegł pana przed zamachowcami i uratował mu życie. Na jedwabnych kanapach biedermeier wylegiwały się nieco znudzone psy tej rasy (stąd porzekadło – nudzi się jak mops), co odebrało im nieco popularności. Dopiero książę Windsor i pani Simpson przywrócili im zainteresowanie i sympatię osób nie koronowanych…

Wierny jak mops
W 1745 roku założono w Norymberdze lożę masońską, nazwaną Zakonem Mopsa. Mops miał wówczas symbolizować wierność i zaufanie, stąd wybrano go na patrona nowej loży wolnomularzy. Członkowie loży nazywali się między sobą mopsami (lub mopsicami) a kandydaci do loży musieli chodzić w obrożach – w spadku po tamtych czasach pozostało wiele bibelotów z wyobrażeniem mopsa właśnie.

Mops – carlin – pug
W Wielkiej Brytanii mops zwany jest ‘pug’ (od łacińskiego słowa pugnus – pięść), być może dlatego, że okrągły kształt głowy mopsa przypomina nieco zaciśniętą dłoń. Holendrzy i Niemcy, a za nimi Polacy, nazywają go mopsem od flamandzkiego słowa mopperen czyli ‘mruczeć’ albo od starogermańskiego wyrazu mup czyli marszczyć się. Rzeczywiście, mops oddycha z charakterystycznym świstem, przypominającym mruczenie, a to, że zmarszczony – widać gołym okiem. Francuzi z kolei nazywają go ‘carlin’, od znanego XVII-wiecznego aktora Carlo Antonio Bertinazzi, noszącego pseudonim artystyczny Carlin, który był najwspanialszym odtwórca roli Arlekina w popularnych komediach dell’arte. Ponieważ aktor ten nosił na spektaklach czarna maskę – przypominającą czarną kufę mopsa – przeto wkrótce nazwano psy ‘carlin’.

CHARAKTER

Kocha pieszczoty i szczerze odwzajemnia uczucie. Jest bardzo przyjacielski wobec ludzi, których już poznał, i szczeka tylko wtedy, kiedy nie ma innego wyjścia.
Wesoły, sympatyczny i dynamiczny mops chętnie skacze na kolana swego właściciela – chce być z nim na jednym poziomie. Życie z mopsem jest przyjemne, bo nie jest to pies swarliwy ani złośliwy – wbrew wszystkim nieprzyjemnym plotkom, jakie powtarzają o nim niechętni mu ludzie.
Biedny mops – stanowczo zbyt często oskarża się go o wszystkie grzechy tego świata. W początkach XX wieku pewien renomowany niemiecki kynolog napisał tak: ‘Mops nie jest Adonisem, nie jest też inteligentny, bywa zazwyczaj złośliwy i wyraźnie niechętny wobec nieznanych sobie osób’. Nawet słynny zoolog Alfred Brehm, autor wielotomowego „Życia zwierząt” nie lubił tych psów i napisał w pierwszym wydaniu swego dzieła i mopsie: ‘Świat nic by nie stracił, gdyby to okropne zwierzę podzieliło los innych zwierząt rzeźnych’. Straszliwe słowa – zwłaszcza że mops jest psem inteligentnym, towarzyskim i wesołym.
Można oczywiście przypuścić, że autorzy tych niepochlebnych recenzji mieli do czynienia z mopsami źle traktowanymi lub sterroryzowanymi przez nieodpowiedzialnych właścicieli – nic dziwnego, że w takiej sytuacji mops , jak każde stworzenie może się zamknąć w sobie i zgorzknieć. Ale większość mopsów wcale taka nie jest!
Wychowanie mopsa jest dziecinie proste – zrobi wszystko, by byli Państwo zeń zadowoleni.
Jest uczuciowy i często domaga się pieszczot.

Plusy:
* Żywy
* Lubi się bawić
* Towarzyski
* Zrównoważony
* Bardzo inteligentny
* Komediant
* Wesoły
* Uczuciowy

Minusy:
* Nie jest typem sportowca, bo szybko brakuje mu tchu.

Miły towarzysz
Uczuciowy, wesoły i przyjacielski mops wprost uwielbia swego pana czy panią. Nie wolno go separować od codziennych zajęć domowych, bo odtrącony czuje się pokrzywdzony i nieszczęśliwy. Nie znaczy to jednak, że stanie się agresywny – to byłoby przeciwne całemu jego charakterowi – raczej wycofa się do swojego kącika, by tak w cichości ducha przeżywać upokorzenie. Zaletą mopsa jest to, że nie jest to pies w żadnym wypadku hałaśliwy, jak czynią liczne psy, chcące zwrócić na siebie uwagę człowieka. Z drugiej strony jest to pies dość czujny i potrafi ostrzegać przez nadejściem obcych, zwłaszcza gdy zauważy, że jego państwo tego odeń oczekują. W stosunku do obcych, którzy zostaną mu przedstawieni, mops zachowuje się niezmiernie przyjaźnie i obdarzony jest niezwykłą pamięcią – nawet po latach potrafi rozpoznać osobę, którą znał choćby przelotnie.

Im wyżej, tym lepiej
Mops ma jedną słabość – kocha siadywać na podwyższeniu. W domu czy w mieszkaniu zawsze będzie usiłował wdrapać się na jak najwyższy mebel, wejść jak najwyżej – na fotel, na krzesło, a jeśli siądziecie gdzieś Państwo, natychmiast będzie się starał wejść wam na kolana. Wszelkie miejsca, z których można obserwować świat z wysoka są przezeń szczególnie ulubione – na przykład szeroki parapet. Nie chodzi tu o żadną przenośnię – ciekawski mops po prostu chce móc obserwować wszystko co się wokół dzieje, a skoro natura nie dała mu wielkiego wzrostu…

Wzorowy uczeń
Wychowanie mopsa nie sprawia najmniejszych kłopotów nawet osobom niewprawnym w kontaktach z psami. Polecenia rozumie w lot i z prawdziwą przyjemnością stara się je wykonać ku zadowoleniu swego pana. Jako szczenię jest skłonny do rozmaitych psot, co w pełni odpowiada jego wesołemu i dynamicznemu podejściu do życia. Dojrzewa stosunkowo szybko i wieku około 7-9 miesięcy zaczyna się uspokajać, by przed ukończeniem roku być już w pełni ukształtowanym młodym psem. Jeśli jednak od czasu do czasu chciałby „pokazać rogi” to wystarczy wziąć go za skórę na karku i lekko potarmosić – zrozumie to natychmiast i od razu przestanie broić.

Pies i dziecko
Mops kocha dzieci – w każdym wieku! Bawi się z równym zapałem z maluchami, jak i z nieco starszymi. Wytrzyma nawet ubieranie go w sukienki i wożenie w wózku dla lalek dookoła podwórka… Będzie nawet zadowolony, że dzieci zwracają na niego uwagę. Nigdy nie użyje zębów wobec dziecka.

Inteligentny, aż za bardzo…
Piggy, czteroletnia mopsica, udowodniła, że słusznie uznaje się tę rasę za jedne z inteligentniejszych psów. Jej pani, matka niespełna dwuletniego chłopczyka, przekonała się o tym w dość nietypowych okolicznościach. Kobieta od kilku dni bezskutecznie usiłowała wytłumaczyć synkowi, do czego służy nocnik i jak go należy używać – oczywiście, Piggy asystowała przy naukach. Któregoś dnia zadowolona mama pochwaliła syna za – wreszcie! – wykorzystanie nocnika zgodnie z przeznaczeniem i posłała do ojca po pochwałę, bo po chwili stwierdzić z zadziwieniem, że z nocnika najwyraźniej skorzystał pies, a nie dziecko. No cóż, Piggy nie na próżno obserwowała nauki…

IDEALNY WŁAŚCICIEL

* Najlepszym właścicielem dla mopsa będzie osoba spokojna, inteligentna i pełna poczucia humoru. Gdyby jeszcze miała w domu kilka mięciutkich poduszek i kanapę, na której pies mógłby rezydować, to szczęście mopsa byłoby pełne. Bo jeśli nie, to pies gotów zrobić sobie wygodne legowisko choćby w bieliźniarce…

* Mops nie jest sportowcem wyczynowym. Łatwo się męczy, brakuje mu tchu, zaczyna kaszleć. Ale nie znaczy to, ze nie potrzebuje ruchu! Potrzebuje, ale powolutku.

* Mops nie lubi dalekich wypraw – jest po prostu psem do towarzystwa i najlepiej czuje się w tej roli. Wobec innych psów zachowuje się bez zarzutu.

* Życie w ruchliwym i hałaśliwym mieście jest dla tego niedużego psa dość stresujące – zbyt łatwo go nie zauważyć i choćby zdeptać na spacerze. Ale dla swojego pana czy pani mops ścierpi i takie poniżenie.

* Jako jedna z niewielu ras psów mops dość dobrze radzi sobie z samotnością i dzielnie wytrwa w domu oczekując na powrót właścicieli z pracy, nigdy nie posuwając się do demonstracji czy niszczenia czegokolwiek w domu. Nie znaczy to jednak, że można go zamykać na długie godziny samego – będzie najszczęśliwszy, jeśli będzie mógł razem z Państwem przyjmować gości czy choćby oglądać film w telewizji. Jeśli jesteście Państwo w domu, to trzeba od czasu do czasu z mopsem ‘pogadać’, by czuł się zauważony, a odbierze to niczym najczulszą pieszczotę. Wiele pochwał i sympatia ułatwiają serdeczne kontakty z tym miłym psem.

Należy:
* Chwalić go i nagradzać, ale nie rozpieszczać.
* Wychowywać go konsekwentnie i cierpliwie.
* Przestrzegać uporządkowanego rozkładu dnia.
* Dotrzymywać zawartej w mopsem umowy – nie zaskakiwać go nagłymi zmianami zachowania.
* Lubić gości – przynajmniej tak samo jak mops, który zawsze chętnie wita przyjaciół domu.

Nie wolno:
* Zachowywać się wobec niego niechętnie czy obojętnie.
* Karcić go przesadnie lub zbyt często.
* Wymagać odeń zbyt wielkiego wysiłku fizycznego, zwłaszcza w późniejszym wieku.

ŻYCIE CODZIENNE

Co należy wiedzieć:

* Bywa dość żarłoczny.
* Uwielbia nie za szybkie spacery.
* Jest wytrwały, ale szybko się męczy – konieczne przerwy!
* Kiepsko znosi upały – psy chłodzą się głównie pyskiem, a dla mopsa to trudne.
* Wymaga nieskomplikowanej, ale codziennej pielęgnacji.

Ruch i jedzenie we właściwych proporcjach – to sposób na to, by mops zachował przez lata witalność i dobry wygląd

Uwaga na oczy, wrażliwe na kurz i pyłki
Co prawda mops doskonale nauczył się żyć w mieście, ale w głębi serca kocha wieś. Codzienna pielęgnacja czyni zeń odpornego i dynamicznego psa – ale zaniedbany czy odtrącony zmieni się z rozkosznego, wesołego szczeniaczka w nieufnego tłustego i pomarszczonego astmatyka.

Urocze szczenięta
Mopsy cierpią na szczególnie wrażliwe oczy i – przez skrócony nos – miewają problemy z oddychaniem. Bardzo aktywne małe mopsiątka nie ‘chrapią’ tak jak dorosłe zwierzęta. Psy w dorosłym wieku beżowe lub apricot w szczenięctwie są zazwyczaj ciemnoszare – ich maść rozjaśnia się z wiekiem, ale wielu psom zostaje ciemna pręga przez całą długość grzbietu.

Warunki życia
Mops jest wprawdzie nieduży, ale ma wyjątkowo dużo energii. Jako młody pies nigdy nie będzie siedział w kątku, ale cały czas przemieszczał się – z kuchni do jadalni, z sypialni do piwnicy, ze strychu do garażu – wszędzie drepcząc po śladach swego właściciela. Jednocześnie jest to pies bardzo posłuszny i jeśli kiedykolwiek – choć raz – zabronimy mu wstępu do któregoś z pomieszczeń, będzie bardzo grzecznie czekał przed drzwiami, aż wyjdziemy – lub zaprosimy go do środka. Mopsy mieszkające w mieście wymagają co najmniej czterech spacerów dziennie, przy czym nie musza to być przechadzki wielogodzinne, a jeśli mieszkacie Państwo w domu z ogródkiem, do którego będzie mógł wychodzić sam, to wystarczy mu tylko jeden spacer dziennie.

Żywienie
Mops ma niespożyty apetyt. Należy unikać podawania mu słodyczy czy kąsków z obiadu: mops to jeden z tych psów, które pragną dzielić z właścicielem wszystko, także i talerz… Trzeba także od samego początku zwracać uwagę na jego figurę – bo po prostu kocha jeść! Pewne wyrzeczenia w tej mierze zaprocentują Państwu dobrym zdrowiem i długim życiem psa – ważący około 8 kilogramów mops potrzebuje dziennie 120 gramów mięsa, 60 gramów ryżu czy makaronu, tyle samo (60 gramów) warzyw i stałego dodatku witamin.

Zdrowie
Mops jest psem o bardzo dobrym zdrowiu. Jedyna na co trzeba zwracać uwagę, to temperatura otoczenia – mops, jak wszystkie psy o krótkich nosach, ma kłopoty z oddychaniem, stąd lepiej unikać trzymania go w ciasnych i przegrzanych pomieszczeniach. Jeśli już trzeba się pogodzić ze stałą temperaturą w domu przekraczającą 20 stopni, to wychodząc na spacer trzeba założyć mopsowi kubraczek, by różnica temperatur nie była zbyt wielka. W upały warto przecierać psu od czasu do czasu pysk i głowę wilgotną szmatką. Pierwszymi oznakami udaru cieplnego, groźnego dla życia, jest zbledniecie śluzówek pyska.

Pielęgnacja
Wypukłe, okrągłe oczy mopsa są bardzo wrażliwe na kurz, wysoką trawę czy wiatr. Trzeba je przemywać specjalnymi preparatami dostępnymi w sklepach zoologicznych lub u weterynarza – tego samego płynu lub lekko zakwaszonej wody trzeba używać do przecierania skóry mopsa, zwłaszcza w fałdach skórnych (nie zapomnijmy ich potem starannie wysuszyć suchą szmatką!), by nie wdała się w nie jakaś egzema. Dobrze pielęgnowany mops nie wydziela żadnego zapachu (nawet gdy zmoknie!) i wymaga tylko od czasu do czasu przetarcia szczotką lub zwilżoną gumową rękawicą.

Kłopoty hodowli
Wzorzec pisze o kufie mopsa, że powinna być krótka i tępo zakończona. Niestety, przesada części hodowców sprawiła, że psy te praktycznie nie maja już nosa, głowa jest z przodu prawie płaska, co przyczynia psom wielu problemów z oddychaniem i osadzeniem oczu. Wybierając szczenię trzeba zwrócić uwagę na to, by nie maiło przesadnie krótkiego pyska.

Czy to prawda, że…
…mops może ważyć nawet do 10 kg?

Prawda. Choć wzorzec rasy określa górną granicę wagi mopsa na 8,1 kg, ale często zdarzają się samce ważące około 10 kg, co należy traktować zdecydowanie jako najwyższą dopuszczalną wagę – choćby z przyczyn zdrowotnych.
…dawniej obcinano mopsom uszy?
Prawda. Wiele porcelanowych figurek z XVIII i XIX wieku pokazuje właśnie mopsy o przyciętych uszach.
…mops nie może żyć w krajach południowej Europy?
Nieprawda. Właściciele mopsów w krajach cieplejszych od Polski muszą tylko bardziej uważać na swoje psy.
…długa podróż samochodem mu nie służy?
Prawda. Choć mops dość dobrze znosi jazdę samochodem, to nie lubi dłuższego przebywania w ciasnych pomieszczeniach.
…w rasie tej częste są kłopoty przy porodach?
Prawda. Dlatego też porody u mopsów powinny zawsze odbywać się w asyście lekarza weterynarii.

Wzorzec MOPSA ZNAJDZIESZ TU
Galerię zdjęć MOPSÓW ZNAJDZIESZ TU