NIEMIECKI TERIER MYŚLIWSKI – wzorzec

NIEMIECKI TERIER MYŚLIWSKI – wzorzec

Wzorzec FCI nr 103

Pochodzenie: Niemcy

Użytkowanie: Wszechstronny pies myśliwski, przede wszystkim norowiec i płochacz.

Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 1 teriery duże i średnie
Próby pracy są wymagane.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Po I wojnie światowej kilku aktywnych myśliwych opuściło mocny i renomowany Foxterrier Club, by poświęcić się hodowli psa o najwyższych walorach użytkowych. Rudolf Friess, Walter Zangenberg i Carl-Erich Grunewald – wszyscy doświadczeni myśliwi i kynolodzy zdecydowali, że utworzą rasę norowców o umaszczeniu czarnym podpalanym. W tym zamiarze pomógł przypadek. Lutz Heck-Hagenbeck, dyrektor ogrodu zoologicznego, podarował Walterowi Zangenbergowi cztery czarne podpalane teriery rzekomo z czystej linii foksterierów. Od tych psów rozpoczęto hodować niemieckie teriery myśliwskie. W późniejszym czasie do grona hodowców dołączył dr Herbert Lackner. Po długich latach wspólnych działań i licznych eksperymentów hodowlanych otrzymano, dzięki krzyżowaniu staroangielskich szorstkowłosych terierów i terierów walijskich, ustalony typ psa. Hodowcy zabiegali nie tylko o cechy fizyczne, ale również o użytkowość rasy, chodziło im o psa wszechstronnego, energicznego, głoszącego zwierzynę, lubiącego wodę, łatwego do układania, posiadającego wybitny instynkt myśliwski. W roku 1926 powołano do życia Deutsche Jagdterrier-Club. Tak jak dawni, także dzisiejsi hodowcy niemieckich terierów myśliwskich przykładają wielką wagę do ich użytkowości na polowaniu, ciętości, odwagi i zrównoważonego charakteru.

WYGLĄD OGÓLNY: Mały, najczęściej czarny podpalany, proporcjonalny pies myśliwski o zwartej budowie.

WAŻNE PROPORCJE: Stosunek obwodu klatki piersiowej do wysokości w kłębie: obwód klatki piersiowej jest większy o 10 do 12 cm od wysokości w kłębie. Długość tułowia/wysokość w kłębie: długość tułowia przekracza trochę wysokość w kłębie. Głębokość klatki piersiowej/wysokość w kłębie: głębokość klatki piersiowej odpowiada mniej więcej 55-60 % wysokości w kłębie.

CHARAKTER: Odważny, wytrwały i nieustępliwy, pełen temperamentu, można na nim polegać, sympatyczny i posłuszny, nie ma w nim lękliwości ani agresji.

GŁOWA: Wydłużona, o kształcie raczej klinowatym, nie spiczastym. Kufa jest nieco krótsza od mózgoczaszki mierzonej od stopu do guza potylicznego.
Mózgoczaszka: płaska i szeroka między uszami, węższa na poziomie oczu.
Stop: mało zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Trufla nosowa pasuje do kufy, nie powinna być za mała i za wąska, nie rozłupana, czarna. U osobników brązowych jest brązowa.
Kufa mocna o głębokiej żuchwie i silnie zaznaczonym podbródku.
Kości policzkowe wyraźnie widoczne.
Wargi ściśle przylegające i dobrze pigmentowane.
Uzębienie: zęby mocne, szczęka i żuchwa silne w regularnym i kompletnym zgryzie nożycowym. Siekacze szczęki przykrywają w ścisłym kontakcie siekacze żuchwy, są ustawione pod kątem prostym. Za kompletne uzębienie psa uważa się 42 zęby.
Oczy ciemne, małe, owalne, głęboko osadzone by zapobiec urazom, powieki są przylegające, spojrzenie o rezolutnym wyrazie, pełne zdecydowania.
Uszy pół-opadające w lekkim kontakcie z głową, wysoko osadzone, nie specjalnie małe, w kształcie litery “V”.

SZYJA: Mocna, nie za długa, rozszerzająca się ku barkom, dobrze w nich osadzona.

TUŁÓW:
Górna linia prosta.
Kłąb wyraźnie zaznaczony.
Grzbiet prosty, mocny, niezbyt krótki.
Lędźwie silnie umięśnione.
Zad mocno umięśniony, poziomy.
Klatka piersiowa głęboka, dobrze wysklepiona, nie za szeroka, długie, daleko do tyłu zachodzące ożebrowanie.
Linia dolna wznosi się elegancką krzywą ku tyłowi, słabizny krótkie i mocne, lekko podciągnięty brzuch.

OGON: Dobrze osadzony na przedłużeniu linii długiego zadu, skrócony o ok. 1/3. Winien być raczej mało uniesiony a nie postawiony pionowo, nigdy zagięty nad grzbietem. (W krajach, w których obowiązuje zakaz kopiowania ogona, dopuszcza się jego naturalną długość i wymaga noszenia w pozycji poziomej lub w kształcie lekko zagiętej szabli.)

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Oglądane od przodu są proste, ustawione równolegle, oglądane z profilu znajdują się odpowiednio pod tułowiem. Odległość od ziemi do łokcia jest mniej więcej taka sama, jak od łokcia do kłębu.
Łopatki skośne, skierowane do tyłu, długie i umięśnione. Dobre kątowanie w stawach barkowych.
Ramiona tak długie jak to tylko możliwe, mocne, suche umięśnienie.
Łokcie przylegające do tułowia, ani skierowane do wewnątrz, ani na zewnątrz. Dobre kątowanie w stawach łokciowych.
Przedramiona proste, suche, o dobrej kości.
Stawy nadgarstkowe mocne.
Śródręcza lekko pochylone ku przodowi, kość raczej mocna niż delikatna.
Łapy zwykle szersze niż u kończyn tylnych, palce są ściśle przylegające, opuszki dostatecznie grube, zwarte, mocne i dobrze pigmentowane. Łapy są równolegle , tak w postawie, jak w akcji, nie są skierowane ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Kończyny tylne:
Oglądane od tyłu są proste i równoległe, dobre kątowanie stawów kolanowych i skokowych, kościec mocny.
Uda długie, szerokie i muskularne.
Stawy kolanowe mocne o dobrym kątowaniu.
Podudzia długie, umięśnione i żylaste.
Stawy skokowe nisko położone, silne.
Śródstopia pionowo ustawione do podłoża, krótkie.
Łapy owalne w kształcie, prawie okrągłe o ściśle przylegających palcach, opuszki są wystarczająco grube, jędrne, zwarte i dobrze pigmentowane. Łapy są równolegle ustawione w postawie i akcji, nie są skierowane do środka ani na zewnątrz.

RUCH:
Wydajny, z dobrym wyrzutem kończyn przednich i tylnych, płynny, równoległy do osi tułowia, nie szczudłowaty.

SKÓRA: Gruba, ściśle przylegająca, bez śladu zmarszczek.

OKRYWA WŁOSOWA: Włos prosty, gęsty i szorstki lub gładki i ścisły.
Umaszczenie: czarne, ciemnobrązowe lub szaro-czarny melanż ze złotorudymi, wyraźnie odgraniczonymi, czystej barwy znaczeniami nad oczami, na kufie i piersi, także na kończynach i wokół odbytu. Ciemna lub jasna maska jest równorzędnie traktowana, małe białe znaczenia na piersi i na palcach toleruje się.

WZROST I WAGA: Wysokość w kłębie: samce od 33 do 40 cm, suki od 33 do 40 cm. Waga: samce 9-10 kg, suki 7,5-8,5 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od standardu są traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia. Brak jednego lub obu M3 nie jest uważany za wadę.

WADY POWAŻNE:
– wąska mózgoczaszka,
– spiczasta kufa, słaba, cofnięta żuchwa, wąska szczęka, słabe uzębienie, każda nieregularność w ustawieniu siekaczy;
– jasna lub plamista trufla nosowa;
– jasne, zbyt duże lub wypukłe oczy;
– uszy stojące, lekkie, zbyt małe lub ciężkie, za nisko osadzone;
– strome ustawienie przednich kończyn;
– grzbiet wklęsły lub wypukły, zbyt krótki;
– krótka klatka piersiowa;
– zbyt wąski lub za szeroki front;
– mocno na zewnątrz lub pod ciało wciśnięte łokcie, śródręcze skierowane palcami do wewnątrz lub postawa francuska. Beczkowata lub krowia pozycja tylnych kończyn, wąskie ich ustawienie zarówno w postawie, jak i w ruchu;
– kończyny tylne stromo kątowane, podstawione
– inochód, drepczący lub sztywny ruch;
– łapy luźne, miękkie lub kocie;
– zadarty, nisko osadzony lub opadający ogon;
– włos krótki, wełnisty, rzadki lub cienki;
– nieowłosiony brzuch i spodnia strona ud.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– agresja lub nadmierna lękliwość,
– słaby charakter, lęk przy strzale lub przy zwierzynie;
– przodozgryz lub tyłozgryz, siekacze w nierównych liniach, krzyżowy lub cęgowy zgryz, także częściowo. Brakujący ząb, za wyjątkiem M3;
– wadliwa pigmentacja;
– ektropium i entropium, oczy odmiennej barwy, błękitne lub cętkowane.
– umaszczenie nie wymienione w standardzie;
– wzrost poniżej lub powyżej standardowego.
Psy posiadające wyraźne wady fizyczne lub odchylenia psychiczne powinny być dyskwalifikowane.

Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w worku mosznowym.

Copyright for photo (c) by pelxidors.com

Dodaj komentarz