NORWICH TERIER w pigułce

NORWICH TERIER w pigułce

Prawdziwy terier – odważny, odporny i wesoły! Norwich i norfolk teriery to jedne z młodszych wśród wszystkich brytyjskich terierów. Choć powstały jako przedziwna mieszanka najrozmaitszych ras, to zdobyły popularność dorównującą wielu innym terierom.

OPIS
* Zwarty, mocny, nieduży
* Mocny kościec
* Nieco lisia w wyrazie głowa
* Wyraźne brwi i broda
* Żywe spojrzenie
* Stojące, trójkątne uszy
* Krótki grzbiet
* Mocne, muskularne uda
* Szorstki włos
* Wysokość w kłębie: 15 do 26 cm
* Waga: od 4,1 do 4,5 kg
* Przeciętna długość życia: 12 do 14 lat

Drżyjcie szczury i myszy!
Najprawdopodobniej już od czasów Średniowiecza w okolicach Cambridge i Norwich w hrabstwie Norfolk w południowo-wschodniej Anglii trzymano pełne temperamentu małe teriery o ogniście rudej sierści. Znajdowały się one zazwyczaj w rękach Cyganów i domokrążców i słynęły jako wspaniali tępiciele myszy i szczurów, choć używano ich także do polowań na lisy czy borsuki. Psy pewnego znanego myśliwego, który nazywał się Fred Law, miały tak dobrą opinię w okolicy, że razem z psami gończymi zabierano je nawet na polowanie na jelenie!

W tyglu ras
Pewien sprytny dojeżdżacz i szczwacz, nazwiskiem Franck Jones, zajął się systematyczną hodowlą tych psów. Karierę zrobił zwłaszcza samiec zwany Rags, który dziś uważany jest za protoplastę wszystkich norwich i norfolk terierów. Ten nieduży, mniejszy niż 9 cali wzrostu, pies był mieszanka powstałą z wielu ras: podejrzewa się, że wśród jego przodków był bedlington terier, staffordshire bulterier (tak!), i krótkonogi, niewielki terier irlandzki, a w jego żyłach płynęło sporo krwi psów pułkownika Vaughan of Ballybrick, które same były dość ustabilizowaną mieszanką teriera irlandzkiego, Glen of Imaal teriera i cairn teriera.
Franck Jones interesował się w hodowli praktycznie jedynie przydatnością myśliwską psów, nie dbając zupełnie o ich wygląd. Mimo to potomstwo Ragsa było z daleka rozpoznawalne ze względu na swą płowa czy rudą, szurpatą sierść i krótkie nóżki – drogą kolejnych krzyżówek typ ten jeszcze się ustabilizował. Rags był ojcem lub dziadkiem (a często i jednym, i drugim) większości psów, jakie dojeżdżacz Franck Jones sprzedawał myśliwym i jeźdźcom. Był nieduży, miał gęstą, twardą, rudą sierść, dobry charakter i wspaniały instynkt myśliwski. Pokrył wiele suk i zostawił po sobie wiele potomstwa.
W początkach XX wieku psy te nazywano od nazwiska hodowcy Jones terier, i pod tą nazwą zrobiły karierę wśród studentów i pracowników uniwersytetu Cambridge. Były tam tak popularne, że wkrótce w całej Anglii zwano je Cantab terierami. (Cantab to potoczne określenie uniwersytetu Cambridge).

Uznanie w 1932 roku
Psy te, także i ze względu na swe niewielkie rozmiary, stały się popularnymi psami do towarzystwa, a tuz przed pierwszą wojną światową trafiły nawet na wystawy psów. Jednak Kennel Club uznał je za odrębną rasę dopiero w 1932 roku u nadał im oficjalną nazwę norwich terier. W końcu lat 60. ubiegłego wieku rozdzielono rasę na dwie odmiany, a później i rasy – norwich (o stojących) i norfolk (o klapniętych uszkach), wśród których w Europie dużo popularniejszy jest norwich. W Polsce żyje ich około 100 sztuk.

CHARAKTER

    Plusy
    * Porywczy
    * Przywiązany do właściciela
    * Wesoły
    * Inteligentny
    * Zdecydowany
    * Sprytny
    * Odważny i śmiały
    * Szczery
    Minusy
    * Czort nie do opanowania!

To niewiarygodne, jak w tak małym ciele może się zmieścić tyle energii!
Norwich terier ma zalety wielu innych terierów, a zda się, że nie ma żadnej z terierzych słabości. Nie jest humorzasty, nie bywa złośliwy ani kłótliwy. Norwich terier ma nieskomplikowany, miły i przyjacielski wobec ludzi charakter, a zarazem jest bardzo aktywny i odporny. Ten mały duszek pełen inteligencji i sprytu ma zazwyczaj wyśmienity humor i potrafi wywołać uśmiech nawet u największych ponuraków.
Norwich terier to olbrzymia porcja energii zapakowana w ciało, wysokie na 25 centymetrów i ważące niedużo więcej niż 4 kilo. To wspaniały towarzysz, przepełniony radością, ekstrawertyczny w reakcjach i aktywny w zachowaniach, które sprawia wrażenie, że wszędzie go pełno – czy to w domu, czy w ogrodzie, czy w mieszkaniu. Przy nim nie sposób myśleć o choćby sekundzie nudy! Mały łobuziak na przy tym talent do wprowadzania chaosu w życie swych właścicieli i niejednokrotnie zadziwi ich swa inteligencją…

Serdeczny brat-łata
Norwich terier jest kwintesencją charakteru wszystkich krótkonożnych terierów. Jest wesołym stworkiem, sprytnym i zawsze skorym do żartów. Ciągle stara się spłatać swemu panu czy pani jakiegoś figla. Dawniej polował na lisy i borsuki w lasach środkowej Anglii, dziś musi zadowalać się rolą psa towarzyszącego człowiekowi. Jest przy tym niezwykle przywiązany i ciągle spragniony pieszczot i pochwał swego pana. Jego ulubionym miejscem w domu są… kolana właściciela. Najchętniej by z nich w ogóle nie schodził, a jeśli już, to tylko po to, by towarzyszyć swemu panu krok w krok, gdziekolwiek ten pójdzie i, Boże broń, ani przez moment nie stracić go z oczu. Wobec obcych jest równie wylewny, co wobec swego pana czy pani, bo nie wie co to nieufność – ale nie będzie okazywał im takiej serdeczności, bo te zastrzegł dla ‘swoich’ ludzi. Jednocześnie norwich potrafi całkiem nieźle sprawdzać się jako pies stróżujący – już przy lada przyczynie potrafi szczekać zawzięcie, bo bardzo serio traktuje swe obowiązki!

Tolerancyjny
W przeciwieństwie do wielu innych terierów, które są wprawdzie bardzo dzielne, ale też i ostre, norwich nie szuka zaczepki. Jest wprawdzie żywy i pobudliwy, ale nie bywa agresywny. Wobec innych psów jest zasadniczo równie tolerancyjny co wobec ludzi, chyba że go celowo drażnią… Pogryzienia przez norwich teriera są bardzo rzadkie – jedyne, na co umie się zdobyć to ostrzegawcze warczenie, mające nieco przysłonić jego nieumiejętność użycia zębów. Norwich nie życzy sobie być traktowany jak zabawka i żąda, by szanować jego (olbrzymią!) osobowość. Ten terierzy krasnoludek ma bardzo wyrazisty charakter, jest pewny siebie i zawsze zdecydowany, by postawić na swoim. Ma szczególny dar zjednywania sobie ludzi, którzy sami uważali się za przeciwników psów…

Żywe srebro
Ruchliwy i elegancki norwich terier lubi polowanie na myszy. Czy to w domu, czy w ogrodzie, poluje na wszystko, co tylko ma ogon i wąsy. Niczym najlepsza koparka potrafi zagłębić się w jamie w środku ogrodu w poszukiwaniu kreta, zasadza się na myszy i biada gryzoniowi, który naruszy rewir norwicha. Jest to pies bardzo zwinny, szybki i sprawny w polowaniu niczym wygłodniały kot, a w łowach na myszy i szczury nie uznaje żadnych kompromisów! Nie ustąpi także przed lisem, łasicą czy kuną, a wielu właścicieli twierdzi, że w sprzyjających okolicznościach potrafi nawet osaczać sarny! Oznacza to, ze – zwłaszcza na spacerach poza miastem – trzeba bardzo nań uważać, by nie pognał w las za zwierzyną..

Pies i dziecko
Psy te maja bardzo dobry stosunek do dzieci i rozumieją się z nimi doskonale. Norwich to wspaniały kumpel, z którym można robić wszystko: spacery przy nodze, wycieczki rowerowe (gdy się zmęczy, można go wziąć do koszyka), zabawy w chowanego, piłeczka, kąpiel w jeziorze – we wszystkim norwich będzie uczestniczył w ochota i postara się stać duszą towarzystwa. Kocha dzieciaki – i zawsze z wzajemnością. Trzeba jednak pouczyć dzieci, by nie próbowały go obrażać, przebierając go jak lalkę…

Rzadki wybór
Norwich terier nie jest rasa zbyt popularną i dlatego, jeśli ans wybór padnie na takiego właśnie pieska, to być może będziemy mieli kłopoty ze znalezieniem szczeniaka. Jest ich mało, bo to pies dla amatora! Być może będziemy musieli poczekać na szczeniaka, ale za to spacer z nietypowym, bardzo eleganckim psem na smyczy może być wyjątkowo przyjemny.

Idealny właściciel
* Norwich terier szczególnie dobrze rozumie się z ludźmi, którzy tak jak on są ekstrawertyczni i dynamiczni zarazem. Potrzebujecie państwo mieć dla niego wiele cierpliwości i czasu, ale nie powinniście pozwolić na to, by okręcił was sobie wokół palca. Ten mały urwis ma doskonałego nosa do wykrywania słabości swego właściciela, a gdy je pozna, to i wykorzysta.
* Gdy tylko nowy domownik zawita w państwa progi, musi od razu poznać reguły obowiązujące w nowym domu. Musi nauczyć się zachowywania czystości, chodzenia na smyczy (bez ciągnięcia!), przychodzenia na zawołanie, grzecznego oczekiwania pod drzwiami, bez drapania, zasad ogłady przy stole (żadnej żebraniny)… Pamiętajmy jednak, że nie da się zeń wyplenić instynktów łowieckich – to część jego natury i inny już nie będzie.
* Musi się także nauczyć szanowania innych zwierząt domowych (zwłaszcza, jeśli macie państwo kota). Jeśli raz opanuje zasady etykiety, to nie zapomni ich nigdy i bezie najprzyjemniejszym psem, jakiego tylko można sobie wyobrazić..
* Pies musi móc wyszaleć się na dworze i nie należy myśleć, że jego niewielkie rozmiary zwalniają nas od długich spacerów. Czy jest to pies nadający się dla ludzi starszych? Tak, bo norwich polubi człowieka, który ma dla niego dużo czasu – pod warunkiem, że będzie sprawny fizycznie i będzie dość odporny nerwowo. Norwich terier jest wprawdzie psem miłym, ale przez swą niepowstrzymaną aktywność potrafi być bardzo uciążliwy.

    Należy:
    * Wychowywać go konsekwentnie i stanowczo
    * Nie poddawać się jego humorom
    * Okazywać mu wiele uwagi i uczucia
    * Mieć dlań dużo czasu
    Nie wolno:
    * Pozwolić na owiniecie sobie siebie wokół palca.
    * Usiłować zrobić zeń supergrzecznego superpsa – po prostu nie nadaje się do tego.
    * Traktować go brutalnie czy oschle.

ŻYCIE CODZIENNE

Wprawdzie nie jest zbyt duży, ale za to tym bardziej przywiązany.

Norwich terier to pies, który sprawia dużo radości i niewiele kłopotów. Je niewiele i – jeśli nie chodzi na wystawy – prawie nie wymaga kłopotliwej pielęgnacji sierści. Jest nieduży, przeto nie wnosi zbyt wiele brudu i błota do mieszkania. Zarazem nie jest w żądnym wypadku nieśmiały i umie się zachować wobec psów i ludzi. Czyżby pies idealny?

Norwich a Norfolk
Początkowi hodowcy wcale nie mieli zamiaru hodowania dwóch różnych ras – bez wahania krzyżowali między sobą psy o uszach stojących i załamanych. Wzorzec przyjęty przez Kennel Club w 1932,a zatwierdzony w 1933 roku dopuszczał obie formy uszu. Wraz z biegiem lat coraz częściej podnosiły się głosy, by rozdzielić te dwa typy psa, przy czym podnoszono, że obie odmiany różnią się od siebie daleko bardziej niż tylko sposobem noszenia uszu… W 1964 przychylono się do tych głosów i powstały dwie rasy : norfolk terier o uszach załamanych i norwich terier o uszach stojących.

    Co należy wiedzieć:
    * Poręczny
    * Sierść nie przyjmuje wody
    * Bardzo odporny
    * Zawsze w ruchu
    * Potrzebuje ogrodu
    * Jada jak ptaszek
    * Pielęgnacja – no, tu bywa różnie.
    * Trudny do zdobycia, maloliczne mioty
    * Niezbyt drogi (choć w Polsce tani nie jest)
    * Ekonomiczny w utrzymaniu

Warunki życia
Norwich terier jest tak nieduży, że spokojnie znajdzie sobie kącik nawet w niedużym mieszkaniu, ale będzie się w nim straszliwie nudził, że lepiej nie czynić zeń na siłę psa wielkiego miasta. Znacznie lepiej będzie się czuł na wsi, gdyż stamtąd pochodzi – jest odpornym, wytrzymałym, naturalnym psem, który nie przepada ani za wygodami ciepłego mieszkanka, ani nie dba przesadnie o czystość. Uwielbia się tarzać, włóczyć się po polach i łąkach, rozkopywać kopce kretów, taplać się w bajorach… O ile yorkshire terier może mieć obawy przed grasowaniem w mokrej wysokiej trawie, niewiele większy odeń norwich będzie w swoim żywiole. Żadna, nawet najgorsza pogoda, nie jest dla niego pretekstem do odłożenia dłuższego spaceru!

Żywienie
Karmienie norwich teriera nie uszczupli zbytnio państwa portfela – ważący około 4,5 kilograma pies potrzebuje dziennie nie więcej niż 80 gramów surowego mięsa, a do tego dodatek 40 gramów dobrze ugotowanego ryżu i tyle samo, 40 gramów gotowanych warzyw. Łyżeczka drożdży, odrobina oleju kukurydzianego, słonecznikowego czy z pestek winogron, a doi tego szczypta preparatów mineralno-wapiennych i wasz norwich ma już wszystko, co mu potrzebne. Przy psie o tak niewielkich potrzebach warte rozważenia jest przestawienie psa na gotową karmę nawet najwyższej jakości: nie będą to znaczące kwoty, a olbrzymie uproszczenie przygotowywania posiłków. Ale uwaga przy stole – norwich nie jest łakomczuchem, ale jest urodzonym żebrakiem!

Zdrowie
Na szczęście norwich terier ma zdrowie iście żelazne, odziedziczone po wytrwałych myśliwskich przodkach. Jedyne, co może go spotkać, to przeziębienia po szaleństwach w lesie i obrażenia wyniesione z pogoni za zmykającą zwierzyną lub rany po walce ze szczurem, stąd zawsze po każdej samodzielnej wyprawie trzeba go starannie obejrzeć. Poza dorocznymi szczepieniami nie wie, kto to weterynarz.

Pielęgnacja
Podobnie jak border terier czy cairn terier, norwich jest psem dość naturalnym, który nie wymaga żadnej specjalnej pielęgnacji. Inaczej jednak sprawa wygląda, gdy chodzi o wystawy – tu już trzeba skorzystać z usług groomera, bo włos norwich teriera także potrzebuje trymowania, jak wszystkich szorstkowłosych terierów. Poza seansami w salonie wystarczy przejechanie mu po grzbiecie szorstką szczotką, by usunąć martwy włos. Elastyczny, twardy włos norwich teriera ‘sam się czyści’ – wszelki brud po wyschnięciu psa spada zeń, stąd i częste kąpiele nie są konieczne. Na co dzień twardy i gęsty włos prawie nie wymaga pielęgnacji. Im bardziej naturalnie wygląda, tym lepiej – także na wystawie!

Im zimniej, tym lepiej, ale…
Czy norwich terier umie zmarznąć? Nigdy! Włos o gęstym podszerstku pozwala mu przetrwać w cieple najsurowsze zimno – przywykł do zimnego i mokrego klimatu swej ojczyzny. Z tego tez powodu sypia z nosem schowanym w futro, jak psy polarne. Jednak wilgotny potrafi nawet dotkliwie zna rznąc w bezruchu – stąd dbajmy o to, by zawsze mógł wyschnąć w cieple, gdy nie ma możliwości rozgrzania się ruchem.

Czy to prawda, że…
…załamane uszy są właściwsze u psów stricte myśliwskich?

Nieprawda. Teoria ta sięga po argument, jakoby pies wciskając się pod ziemie do jamy lisa czy borsuka nasypywał sobie ziemi do stojących uszu. Gdyby tak było, to wszystkie lisy miały by uszy załamane, bo częściej wchodzą do jamy niż pies…
…norfolk terier jest łagodniejszy i spokojniejszy niż norwich?
Prawda, ale drugiej strony we wzorcu opisywany jest jako ‘mały diabeł’.
…norwich jest pamiętliwy?
Nieprawda. Jeśli go obrazić lub sprawić mu przykrość, to nie będzie ukrywał żalu, ale też nie będzie go długo nosił w sercu. Jest szczery, otwarty i chętnie wybacza.

—————————-
Copyright © for photo by Agnieszka Doner

ZOBACZ TAKŻE:
anegdotywzorzec

COMMENTS

Dodaj komentarz