NOWOFUNDLAND – wzorzec

NOWOFUNDLAND – wzorzec

Wzorzec Nr 50

POCHODZENIE: Kanada.

PATRONAT: FCI.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies pociągowy do ciężkich ładunków i aporter z wody.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Rasa powstała na Nowej Fundlandii z psów miejscowych i przywiezionych przez Wikingów po roku 1100 dużych, czarnych psów do polowania na niedźwiedzie. Do ich ostatecznego wyglądu przyczyniły się także rozmaite psy, przywożone na wyspę przez rybaków z Europy, niemniej jednak pierwotny typ został zachowany. Gdy w roku 1610 rozpoczęła się kolonizacja wyspy, istniał na niej ustalony typ psów o dość jednolitej budowie i cechach charakteru, dzięki którym były w stanie znosić surowy klimat i radzić sobie we wzburzonych falach. Psy z Nowej Fundlandii wykorzystywane były do transportowania ciężkich ładunków oraz jako aportery z wody i ratownicy.

WRAŻENIE OGÓLNE: Nowofundland jest psem masywnej budowy, o mocnym, dobrze umięśnionym tułowiu i harmonijnych ruchach.

WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego jest większa od w kłębie. Tułów powinien być zwarty, u suki może być nieco dłuższy i nie tak masywny, jak u psa. Odległość od kłębu do spodniej krawędzi mostka nieco większa, niż odległość od spodniej krawędzi mostka do podłoża.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Wyraz nowofundlanda odzwierciedla łagodność i życzliwe nastawienie do świata. Jest to pies pełen godności, pogodny i zmyślny, znany ze swej niezmąconej łagodności.

GŁOWA: Masywna. Głowa suki różni się od głowy samca jedynie tym, że jest lżejsza.
MÓZGOCZASZKA :
Czaszka: Szeroka, lekko wysklepiona, z wyraźnie widoczną potylicą.
Stop: Wyraźny, ale nie przesadny.
TRZEWIOCZASZKA :
Nos: Duży, dobrze pigmentowany, o dobrze wykształconych nozdrzach. Barwa: czarna u psów czarnych i biało czarnych, czekoladowy u brązowych.
Kufa: Wyraźnie graniasta, głęboka i dosyć krótka, nie pomarszczona, porośnięta. Kąciki warg nie przesadnie obwisłe.
Wargi: Luźne.
Uzębienie: Zgryz nożycowy lub cęgowy.
Oczy: Stosunkowo małe, średnio głęboko osadzone, szeroko rozstawione, trzecia powieka niewidoczna. Barwa: ciemnobrązowa u psów czarnych i biało czarnych, u brązowych może być nieco jaśniejsza.
Uszy: Niewielkie, kształtu trójkąta, końce zaokrąglone, osadzone daleko po bokach głowy i płasko przylegające. Gdy koniec ucha skierować ku przodowi, powinien on dosięgnąć wewnętrznego kąta oka.

SZYJA: Mocna, dobrze umięśniona, płynnie przechodząca w łopatki, na tyle długa, aby głowa była noszona dumnie. Podgardle nie powinno być bardzo obfite.

TUŁÓW: Kościec masywny, tułów oglądany z boku głęboki i krzepki.
Linia górna: Mocna i prosta od kłębu do zadu.
Grzbiet: Szeroki.
Lędźwie: Mocne i dobrze umięśnione.
Zad: Szeroki, opadający pod kątem około 30°.
Klatka piersiowa: Szeroka, głęboka i krągła, o dobrze wysklepionych żebrach.
Linia dolna: Niemal prosta, nigdy nie podkasana.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Proste i równoległe, także w stępie i wolnym kłusie.
Łopatki: Bardzo dobrze umięśnione i wyraźnie skośnie ułożone.
Łokcie: Przylegające.
Śródręcze: Lekko nachylone.
Łapy: Duże, wielkości proporcjonalnej do rozmiarów psa, okrągłe, zwarte, o mocnych i zwartych palcach, połączonych błoną pławną.
KOŃCZYNY TYLNE : Ich budowa jest u nowofundlanda niesłychanie ważna, bo to kończyny tylne dają psu dobry napęd, niezbędny dla ciągnięcia ładunku, pływania czy wydajnego ruchu. Miednica musi być długa, mocna i szeroka.
Udo: Szerokie i dobrze umięśnione.
Kolano: Dobrze kątowanie, ale nie aż tak, by wyglądało na przekątowane.
Podudzie: Mocne i dość długie.
Śródstopia: Stosunkowo krótkie. Ustawione szeroko i równolegle, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Łapy: Mocne i zwarte. Wilcze pazury, o ile wystąpią, powinny być usunięte.

OGON: Gdy nowofundland płynie, ogon działa jak ster, dlatego powinien być mocny i szeroki u nasady. Gdy pies stoi, ogon zwisa nisko, sięgając do stawu skokowego lub nieco niżej. Dobrze, jeśli koniec ogona jest lekko uniesiony ku górze. W ruchu lub przy pobudzeniu ogon jest wniesiony ku górze, lekko zawinięty, ale w żadnym razie nie jest zakręcony nad grzbietem. Nie może być też schowany między nogami.

CHODY: Ruch nowofundlanda odznacza sie dobrym wykrokiem i silną akcją kończyn tylnych; ma sprawiać wrażenie niezmordowanego. Typowe jest lekkie kołysanie grzbietu na boki. W miarę wzrastania szybkości, łapy stawiane są coraz bardziej zbieżnie Grzbiet pozostaje równy.

SZATA:
SIERŚĆ: Nowofundland ma sierść nieprzemakalną, z podszerstkiem. Włos okrywowy średniej długości, prosty, nie lokowaty; dopuszczalny trochę falisty. Podszerstek miękki i gęsty, bardziej gęsty w zimie, niż w lecie, ale nawet wtedy musi być go choć trochę na zadzie i klatce piersiowej. Sierść na głowie, kufie i uszach krótka i delikatna. Na nogach przednich i tylnych pióra, ogon porośnięty długim, gęstym włosem, ale bez pióra. Trymowanie czy strzyżenie sierści nie jest zalecane.
MAŚĆ: Czarna, biało czarna i brązowa.
– Czarna: Czerń jest klasycznym umaszczeniem nowofundlanda; powinna być jak najbardziej wysycona, ale dopuszczalne jest nieznaczne wyrudzenie od słońca. Dopuszczalne białe znaczenia na klatce piersiowej , palcach i biały koniec ogona.
– Biało czarna: Odegrała role w historii rasy. Pożądany wzór umaszczenia to czarna głowa z białą strzałką i kufą, czarne, symetryczne siodło, czarny zad i nasada ogona. Pozostałe części ciała białe, z możliwie nieznacznym nakrapianiem.
– Brązowa: W różnych odcieniach od czekoladowego do złotego brązu. Dopuszczalne białe znaczenia na klatce piersiowej, palcach i biały koniec ogona. Psy łaciate i brązowe wystawiane są razem z czarnymi.

WIELKOŚC I WAGA: Średnia wysokość w kłębie: Dla dorosłego psa: 71 cm. Dla dorosłej suki: 66 cm. Waga dla psa około 68 kg, dla suki około 54 kg. Duży rozmiar pożądany, ale nie może być ważniejszy od harmonii,
prawidłowej, solidnej budowy i prawidłowego ruchu.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
– Wrażenie ogólne: Wysokie nogi, lekka budowa.
– Kościec: Bardzo ciężki lub lekki.
– Charakter: Agresja lub lękliwość.
– Głowa: Wąska.
– Kufa: Długa lub szpiczasta.
– Wargi: Obwisłe.
– Oczy: Okrągłe, wypukłe, żółte, widoczna trzecia powieka.
– Grzbiet: Karpiowaty, miękki lub zapadnięty.
– Ogon: Krótki, zbyt długi, zniekształcony, skręcony na końcu.
– Kończyny przednie: Miękkie śródręcze, luźne palce, łapy skierowane na zewnątrz lub do wewnątrz, brak błony między palcami.
– Kończyny tylne: Strome, iksowate, beczkowate, długie palce.
– Chody: Poplątane, niezborne, po skosie, kończyny stawiane bardzo wąsko, rozbieżnie lub mocno zbieżnie, akcja przodu wysoka, przednie nogi wyrzucane na boki lub krzyżowane, inochód.
– Sierść: Zupełnie luźna, kompletny brak podszerstka.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Nietypowy temperament.
– Przodozgryz lub tyłozgryz, krzywe szczęki.
– Sierść krótka, przylegająca.
– U psów czarnych i brązowych jakiekolwiek znaczenia poza białymi.
– Każde umaszczenie poza wymienionymi we wzorcu.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Copyright for photo (c) by Agnieszka Doner