Owczarek pirenejski o gładkiej kufie (a face rase) – wzorzec

Owczarek pirenejski o gładkiej kufie (a face rase) – wzorzec

Wzorzec FCI nr 138

Kraj pochodzenia: Francja

Użytkowanie: Pies owczarski.

Klasyfikacja FCI: Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 – Psy pasterskie.
Próby pracy wymagane.

RYS HISTORYCZNY: Ta odmiana owczarka pirenejskiego najczęściej spotykana była u podnóża Pirenejów i „nadzwyczaj ceniona przez handlarzy bydła i koni”. (Bernard S’Nac-Lagrange w roczniku klubu z 1927 roku). Charakterystyczne cechy, wyróżniające tę odmianę spośród pozostałych owczarków pirenejskich, spowodowały, że w pochodzących z lat dwudziestych wzorcach opisana została oddzielnie.

WYGLĄD OGÓLNY: Owczarek pirenejski o gładkiej kufie jest w ogólnych zarysach podobny do owczarka pirenejskiego z włosem dłuższym.

WAŻNE PROPORCJE: Mózgoczaszka mniej więcej tak samo szeroka, jak długa. Kufa nieco krótsza od mózgoczaszki, ale dłuższa, niż u psów z włosem dłuższym. Długość tułowia niemal równa wysokości w kłębie. Odległość od łokci do podłoża większa, niż połowa wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Żywy, układny pies, niekiedy nieufny wobec obcych.

GŁOWA: Porośnięta krótkim, gładkim włosem, stąd nazwa tej odmiany. Kufa nieco dłuższa niż u psów o włosie długim i półdługim.

TUŁÓW: Nieco krótszy niż u owczarków długowłosych, niemal kwadratowy.

KOŃCZYNY: Porośnięte gładkim włosem, z niewielkimi piórami na przednich nogach i portkami na udach. Kątowanie kończyn jest u psów tej odmiany bardziej strome.

CHODY: Owczarek pirenejski o gładkiej kufie porusza się krokiem krótszym, niż jego długowłosy kuzyn.

OKRYWA WŁOSOWA: Na tułowiu włos jest co najwyżej półdługi; najdłuższy na szyi i kłębie (6-7 cm) i grzbiecie (4-5 cm).

WZROST: Wysokość w kłębie: psy 40 – 54 cm, suki 40 – 52 cm.

WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.

Wady i wady dyskwalifikujące są takie same, jak u odmiany długowłosej, z wyjątkiem tych, które odnoszą się do sierści i proporcji.
Każdy pies, wykazujący wyraźne deformacje budowy i zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym

Dodaj komentarz