OWCZAREK STAROANGIELSKI BOBTAIL – wzorzec

OWCZAREK STAROANGIELSKI BOBTAIL – wzorzec

Wzorzec FCI nr 16

KRAJ POCHODZENIA: Wielka Brytania

UŻYTKOWOŚĆ: Pies pasterski.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa I Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 Psy pasterskie.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Aczkolwiek owczarek ten uważany jest za rasę brytyjską, to pochodzi on najprawdopodobniej od europejskich psów owczarskich w typie bergamasko lub owczarka południoworosyjskiego kojarzonych z psami z Wysp. Często nazywany jest „bobtail”. Jest to pies mocny, zwarty i bogato owłosiony.
Sierść jest bardzo charakterystyczną cechą, musi dawać ochronę przed najgorszą pogodą. Inteligentny i przyjazny, odznacza się szczególnie głębokim, głośnym szczekaniem, które odstraszyć może każdego intruza.

WRAŻENIE OGÓLNE: Mocny pies o kwadratowej sylwetce, symetryczny i sprawny, obficie ofutrzony. Nigdy nie może być wysokonożny. Jest krępy, dobrze umięśniony, bardzo silny i wytrzymały, i ma bardzo inteligentny wyraz. Charakterystyczna jest dla tego psa łagodnie wznosząca się linia górna i gruszkowaty kształt tułowia, gdy
ogląda się go z góry; sylwetka nie powinna być zmieniona strzyżeniem. Owczarek staroangielski porusza się toczącym stępem lub kłusem, i szczeka niskim, charakterystycznym głosem.

WAŻNE PROPORCJE: Wielkość głowy proporcjonalna do wielkości tułowia. Długość kufy stanowi mniej więcej połowę długości głowy. Pies jest niższy w kłębie, niż w lędźwiach.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Pies posłuszny, o wyrównanym temperamencie. Odważny, oddany i godny zaufania, bez śladu nerwowości lub nieuzasadnionej agresji.

GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka: Pojemna, raczej sześcienna, dobrze wysklepiona nad oczami.
Stop: Mocno zaznaczony.
Trzewioczaczka:
Nos: Duży i czarny. Nozdrza szerokie.
Kufa: Mocna, kanciasta, stożkowata.
Uzębienie: Zęby mocne, duże, równomiernie rozstawione. Szczęki mocne, zgryz
nożycowy: siekacze szczęki zachodzą na siekacze żuchwy. Zgryz cęgowy tolerowany, ale niepożądany.
Oczy: Szeroko rozstawione, ciemne lub porcelanowe (jedno lub obydwa). Niepożądane oczy jasne. Preferowane powieki pigmentowane.
Uszy: Małe, noszony płasko przy głowie.

SZYJA: Dość długa, mocna, łukowato wygięta.

TUŁÓW: Raczej krótki i zwarty.
Lędźwie: Bardzo mocne, szerokie i łagodnie wysklepione.
Klatka piersiowa: Głęboka i pojemna. Żebra dobrze wysklepione.

OGON: Kiedyś tradycyjnie cięty lub szczątkowy od urodzenia.
Cięty: Tradycyjnie obcięty kompletnie.
Niecięty: Noszony w sposób naturalny. Obficie owłosiony; włos twardy.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Łopatka: Ukośnie ułożona. W kłębie odległość między łopatkami jest mniejsza, niż w stawach barkowych. Łopatki nie powinny być zbyt mocno umięśnione.
Łokcie: Dobrze przylegające do tułowia.
Przedramię: Kończyny przednie idealnie proste, o masywnym kośćcu na całej długości. Dostatecznie długie.
Łapy: Małe, okrągłe i zwarte, o dobrze wysklepionych palcach i mocnych opuszkach. Nie mogą być ustawione ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Kończyny tylne:
Widok ogólny: Zad dobrze umięśniony i krągły.
Staw kolanowy: Dobrze kątowany, ale bez przesady.
Podudzie: Długie, dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: Niskie.
Śródstopia: Oglądane z tyłu równoległe.
Łapy: Małe, okrągłe i zwarte, o dobrze wysklepionych palcach i mocnych opuszkach. Nie mogą być ustawione ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.

CHODY: W stępie porusza się jak niedźwiedź, tocząc zadem. W kłusie ma mieć dobry wykrok kończyn przednich i mocny napęd, zapewniany przez kończyny tylne. I jedne, i drugie poruszają się w prostej linii. Galop sprężysty. W wolniejszym tempie bywa, że pies idzie inochodem. W ruchu głowa trzymana jest naturalnie, niezbyt
wysoko.

SZATA:
Sierść: Obfita, szorstka, kosmata, nie całkiem prosta, ale i nie kędzierzawa. Nadzwyczaj obfity podszerstek tworzy gęstą, nieprzemakalną warstwę. Głowa mocno obrośnięta, tylko na uszach włos skromniejszy, szyja i kończyny przednie dobrze obrośnięte, szczególnie obfity włos na zadzie. Jakość i struktura sierści są ważniejsze, niż tylko jej długość i obfitość.
Maść: Różne odcienie szare, łupkowe lub błękitne. Tułów i zad umaszczone jednolicie, z białymi skarpetkami lub bez. Niepożądane białe łaty na tułowiu. Głowa, szyja, kończyny przednie i brzuch białe lub z barwnymi znaczeniami. Niepożądany jakikolwiek odcień brązu.

WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie psy: nie mniej jak 61 cm, suki: nie mniej jak 56 cm.
Typ i harmonia budowy są ważniejsze, toteż wzrost nie powinien mieć największego znaczenia przy ocenie.

WADY: Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i komfort życia psa.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Agresja lub wyraźna lękliwość
– Każdy pies, wykazujący deformacje budowy lub zaburzenia charakteru, powinien być zdyskwalifikowany.

Samce mieć muszą dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Dodaj komentarz