PARSON RUSSELL TERIER – wzorzec

PARSON RUSSELL TERIER – wzorzec

Wzorzec FCI nr 339

Pochodzenie: Wielka Brytania

Użytkowość: wytrwały, mało wymagający roboczy terier, szczególnie przydatny jako norowiec.

Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 1: teriery duże i średnie
Wymaga się prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Przez całe lata miłośnicy terierów spierali się co do prawidłowego typu psów, nazywanych „terierami Jacka Russella”. Wniosek o uznanie do Angielskiego Kennel Clubu zgłosili hodowcy psów w typie foksteriera, jakie hodował w czasach wiktoriańskich Wielebny
Jack Russell. Ten własnie typ został z czasem uznany pod nazwą Parson Russell terier.

WRAŻENIE OGÓLNE: Aktywny, ruchliwy, chętny do pracy, zbudowany tak, by był szybki i wytrzymały. Harmonijny w obrysie i zwinny. Chlubne blizny po potyczkach są akceptowane.

WAŻNE PROPORCJE: Dobrze wyważony. Długość tułowia jest nieco większa niż wysokość psa w kłębie. Odcinek od trufli nosowej do stopu jest nieco krótszy od odległości od stopu do guza potylicznego.

ZACHOWANIE /TEMPERAMENT: Pierwotnie pies na lisa pewny siebie, energiczny i pogodny, z racji swej budowy i pasji łowieckiej nadaje się na norowca. Odważny i przyjacielski.

GŁOWA: klinowata.
Mózgoczaszka:
Czaszka: płaska, średniej szerokości, stopniowo zwężająca się ku oczom.
Stop: mało zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos: czarny.
Uzębienie: szczęka i żuchwa silne i dobrze umięśnione. Zgryz nożycowy, regularny, dokładny, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają w ścisłym kontakcie siekacze żuchwy i są ustawione pionowo.
Policzki: mało widoczne.
Oczy: w kształcie migdała, nigdy wypukłe, ciemne, o bystrym, inteligentnym wyrazie.
Uszy: małe, w kształcie litery „V”, średniej grubości, opadające do przodu, noszone ściśle przy głowie. Koniuszki sięgają zewnętrznego kąta oka. Linia załamania uszu nie powinna znajdować się wyżej, niż wierzch czaszki.

SZYJA: Szlachetnie zarysowana, muskularna, dobrej długości, stopniowo poszerza się ku łopatkom.

TUŁÓW:
Grzbiet: mocny, giętki i prosty.
Lędźwie : mocne, trochę wysklepione..
Klatka piersiowa: Średnio głęboka, nie sięga poniżej łokcia. Chwycona za łopatkami w obie średnio duże dłonie powinna dać się objąć Dobrze ożebrowana, żebra ani płaskie, ani beczkowate.

OGON: Kiedyś był zazwyczaj kopiowany.
Ogon kopiowany: pozostaje w odpowiedniej proporcji do całości ciała. . Mocny, prosty, osadzony średnio wysoko.Unosi się wyraźnie, gdy pies jest w ruchu, w spoczynku może być opuszczony.
Ogon niekopiowany: średniej długości i tak prosty, jak to jest tylko możliwe. Pasuje do całości sylwetki psa. Gruby u nasady, cieńszy u końca. Osadzony średnio wysoko. Unosi się wyraźnie, gdy pies jest w ruchu, w spoczynku może być opuszczony.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Wygląd ogólny: umiarkowanie szeroko rozstawione, dobrze podstawione pod tułowiem.
Łopatki: długie i skośne, dobrze pochylone ku tyłowi, wyraźnie zaznaczony kłąb.
Ramię: tej samej długości, co łopatka, ustawione pod takim kątem, aby kończyny stały na tej samej linii, co kłąb.
Łokcie: przylegające do ciała, poruszają się swobodnie po jego bokach.
Śródręcze: Mocne i giętkie.
Łapa: Zwarta, o mocnych opuszkach, palce umiarkowanie wysklepione, nie płaskie ani rozstawione, nie zwrócone do wewnątrz ani na zewnątrz.
Kończyny tylne:
Wygląd ogólny: mocne, muskularne, o dobrym kątowaniu.
Stawy kolanowe : dobrze, ale nieprzesadnie kątowane.
Podudzie: Dobrze rozwinięte.
Stawy skokowe: nisko położone.
Śródstopia : równoległe, ich wykrok jest wydajny i energiczny.
Łapa: jak przednia.

CHODY: Ruch swobodny, przestrzenny, ale nieprzesadnie. Krok dobrej długości, nie związany czy wysoki. Mocny napęd kończyn tylnych.
Kończyny przednie i tylne poruszają się prosto, w skoordynowany sposób.

SKÓRA:Gruba i luźna.

SZATA:
Sierść: twarda z natury, zwarta, prosta, przylegająca i gęsta, tak u odmiany krotko, jak i szorstkowłosej. Brzuch i spód tułowia są owłosione. Sierść trymowana ma sprawiać wrażenie naturalnej.
Maść: całkowicie biała lub z przewagą biel, z łatami barwy płowej, cytrynowej lub czarnej. Mogą występować wszelkie kombinacje tych trzech barw. Preferowane są kolorowe znaczenia nie wychodzące poza głowę i nasadę ogona.

WIELKOŚĆ: psy – idealna wysokość w kłębie: 36 cm, suki – idealna wysokość w kłębie: 33 cm. Tolerancja 2 cm w górę i w dół.

WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca są traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich nasilenia oraz wpływu na
zdrowie i dobrostan psa, oraz zdolność wykonywania tradycyjnej pracy.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Agresja lub wyraźna lękliwość
– Psy, wykazujące wyraźne wady fizyczne lub zaburzenia charakteru, powinny być dyskwalifikowane

Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w mosznie.

Dodaj komentarz