ROTTWEILER – wzorzec

ROTTWEILER – wzorzec

FCI-Standard Nr 147

Pochodzenie: Niemcy.

Użytkowość: Pies do towarzystwa, służbowy i pracujący.

Klasyfikacja FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa.
Obowiązują próby pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Rottweiler uważany jest za jedną z najstarszych ras psów, której pochodzenie sięga czasów Cesarstwa
Rzymskiego. Psy te pasły i zaganiały bydło, i towarzyszyły legionom w wyprawach za Alpy, broniąc obozów i pilnując bydła. W rejonie Rottweil doszło do wymieszania psów Rzymian z miejscowymi. Powstałe psy trzymane były do pasienia i pilnowania bydła, oraz stróżowania i pilnowania dobytku. Z czasem przyjęła się dla nich nazwa, zawierająca nazwę starego, wolnego miasta Rottweil – „pies rzeźnicki z Rottweil”, bo szczególnie upodobali je sobie rzeźnicy, zainteresowani wyłącznie cechami użytkowymi. Z czasem z tych psów rzeźnickich powstały doskonałe psy stróżujące, zaganiające i pociągowe. Kiedy w początku XX wieku rozmaitymi rasami psów zainteresowała się policja, rottweiler znalazł się między wytypowanymi. Szybko stało się oczywiste, że wyjątkowo nadaje się on na policyjnego psa służbowego, i jako taki uznany został oficjalnie w roku 1910. Celem hodowców stało się uzyskanie psa bardzo silnego, maści czarnej podpalanej, który łączy siłę z pewną szlachetnością, i doskonale spełnia funkcje towarzysza, psa służbowego i pracującego.

WRAŻENIE OGÓLNE: Rottweiler jest psem dużym lub średniej wielkości, mocnym, ani ciężkim, ani lekkim, ani wysokonogim lub wiotkim. Ma wyważone proporcje, jest zwarty, mocno zbudowany, stanowi uosobienie siły, sprawności i wytrzymałości.

WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia, mierzona od przedniej krawędzi mostka do guza siedzeniowego, nie powinna przekraczać wysokości w kłębie o więcej jak 15%.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Dobrotliwy, z zasady łagodny i kochający dzieci, Rottweiler jest oddany właścicielowi, posłuszny, łatwy do ułożenia i chętny do pracy. Ma wygląd naturalny i bezpretensjonalny, cechuje się pewnością siebie, wyrównanym temperamentem i odwagą. Żywo reaguje na to, co dzieje się w otoczeniu.

GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka: Średniej długości, szeroka pomiędzy uszami. Czoło, oglądane z boku, trochę wysklepione. Guz potyliczny rozwinięty, ale nie bardzo widoczny.
Stop: Wyraźny.
Trzewioczaszka:
Nos: Duży, raczej szeroki niż okrągły, o stosunkowo dużych nozdrzach. Zawsze czarny.
Kufa: Nie jest ani długa, ani krótka w stosunku do mózgoczaszki. O prostym grzbiecie nosa, szeroka u nasady, umiarkowanie zwężająca się.
Wargi: Czarne, dobrze przylegające, kąciki niewidoczne, dziąsła jak najciemniejsze.
Uzębienie: Szczęki szerokie i mocne. Mocne zęby, komplet uzębienia (42), zgryz nożycowy, ścisły.
Policzki: Łuki jarzmowe dobrze wykształcone.
Oczy: Średniej wielkości, kształtu migdała, ciemno brązowe. Powieki dobrze przylegające.
Uszy: Średniej wielkości, wiszące, trójkątne, osadzone wysoko i szeroko. Przylegają do boków głowy, poszerzając ją optycznie.

SZYJA: Mocna, dostatecznie długa, dobrze umięśniona, lekko łukowata, sucha, bez luźnej skóry i podgardla.

TUŁÓW:
Grzbiet: Mocny, prosty, związany.
Lędźwie: Krótkie, mocne i głębokie.
Zad: Szeroki, średniej długości, lekko zaokrąglony, ani prosty, ani ścięty.
Klatka piersiowa: Pojemna, szeroka i głęboka (mniej więcej 50% wysokości w kłębie), dobrze rozwinięte przedpiersie i wysklepione żebra.
Brzuch: Nie jest podciągnięty.

OGON: Na ogół noszony jako przedłużenie linii grzbietu, w spoczynku może wisieć.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: Oglądane z przodu proste, ustawione niezbyt blisko siebie. Przedramię, oglądane z boku, proste i pionowe. Łopatka ustawiona skośnie pod kątem 45% do linii poziomej.
Łopatka: Skośnie ustawiona.
Ramię: Dobrze przylegające do tułowia.
Przedramię: Mocne i dobrze umięśnione.
Śródręcze: Trochę nachylone, sprężyste, nie spionowane.
Łapa: Okrągła, zwarta i dobrze wysklepiona, opuszki mocne, pazury krótkie, mocne i czarne.
Kończyny tylne: Oglądane z tyłu proste i niezbyt blisko siebie ustawione. W naturalnej postawie kątowanie wszystkich stawów trochę rozwarte.
Udo: Średniej długości, szerokie i mocno umięśnione.
Podudzie: Długie, dobrze umięśnione, suche.
Stawy skokowe: Mocne, dobrze kątowanie, nie strome.
Łapy: Trochę dłuższe od przednich; pazury mocne, wysklepione, równie zwarte, jak w przednich łapach.

CHODY: Rottweiler jest kłusakiem; w ruchu grzbiet pozostaje mocny i dość stabilny. Ruch harmonijny, rytmiczny, energiczny i wyciągnięty, o długim kroku.

SKÓRA: Na głowie przylegająca; gdy pies jest zainteresowany, czoło może być lekko pomarszczone.

SZATA:
Sierść: Dwuwarstwowa, składa się z okrywy i podszerstka. Włos okrywy średniej długości, twardy, gęsty i przylegający, podszerstek nie może przeświecać. Włos trochę dłuższy na udach.
Maść: Czarna z wyraźnie odgraniczonym, soczystym podpalaniem na policzkach, kufie, spodzie szyi, klatce piersiowej i nogach, a także nad oczami i pod ogonem.

WIELKOŚĆ I WAGA: Wysokość w kłębie : Psy 61 – 68 cm. 61 – 62 cm mały. 63 – 64 cm średni. 65 – 66 cm duży – prawidłowy. 67 – 68 cm bardzo duży. Waga : 50 kg. Wysokość w kłębie : Suki 56 – 63 cm. 56 – 57 cm mała. 58 – 59 cm średnia. 60 – 61 cm duża – prawidłowa. 62 – 63 cm bardzo duża. Waga : około 42 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
– Wrażenie ogólne : sylwetka lekka, wiotka. Słaby kościec i umięśnienie.
– Głowa: W typie psa gończego. Wąska, lekka, zbyt krótka, długa, ciężka. Płaskie czoło (brak stopu lub słabo zaznaczony).
– Kufa: Długa lub szpiczasta, nos rzymski (wypukły grzbiet nosa) lub grzbiet nosa wklęsły, nos orli, jasny lub plamisty.
– Wargi: Obwisłe, różowe lub plamiste, widoczne kąciki.
– Szczęki: Wąska żuchwa.
– Zgryz: Cęgowy.
– Policzki: Mocno wystające.
– Oczy: Jasne, głęboko osadzone, okrągłe i wypukłe, luźne powieki.
– Uszy: Zbyt nisko osadzone, ciężkie, długie, wiotkie, odrzucone do tyłu, lekkie, noszone niesymetrycznie.
– Szyja: Zbyt długa, cienka, nie dość umięśniona, z luźną skórą i podgardlem.
– Tułów: Zbyt długi, zbyt krótki, nie dość rozbudowany.
– Grzbiet: Zbyt długi, słaby, zapadnięty lub wypukły.
– Zad: Mocno opadający, zbyt krótki, zbyt długi, zupełnie poziomy.
– Klatka piersiowa: Płaska lub beczkowata, zbyt wąska w tylnej partii.
– Ogon: Osadzony zbyt wysoko lub zbyt nisko.
– Kończyny przednie: Ustawione wąsko lub odsiebnie. Stroma łopatka. Luźne lub wykręcone łokcie. Ramię zbyt długie, zbyt krótkie lub strome. Śródręcze słabe lub pionowe. Płaskie łapy, płaskie lub zbyt wysklepione palce, deformacje palców, jasne pazury.
– Kończyny tylne: Uda płaskie, zbieżne stawy skokowe, postawa iksowata lub beczkowata. Kątowanie strome lub zbyt głębokie. Wilcze pazury.
– Skóra: Zmarszczki na głowie.
– Sierść: Miękka, zbyt długa, zbyt krótka, falista, brak podszerstka.
– Maść: Znaczenia nieodpowiedniej barwy, rozmyte, zbyt rozległe.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Zachowanie: Nadpobudliwość, lękliwość, niepewność, lęk przed strzałem, napastliwość, nadmierna podejrzliwość, nerwowe zachowanie.
– Wrażenie ogólne: Całkiem odwrócony wyraz płci: sucze psy lub samcze suki.
– Uzębienie: Przodozgryz lub tyłozgryz, krzywe szczęki, brak siekacza, kła, przedtrzonowca lub trzonowca.
– Oczy: Entropion, ektropion, oczy żółte lub różnobarwne.
– Ogon: Skręcony, złamany, mocno zawinięty na bok.
– Sierść: Wyraźnie długa lub falista.
– Maść: Każda inna niż czarna z podpalaniem. Białe znaczenia.
Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

 

Copyright for photo ©  by www.wrightsrotts.com