SHIBA w pigułce

SHIBA w pigułce

Japonia zna tego wiernego, nieustraszonego psa od trzech tysięcy lat.. Od dawien dawna trzymano go jako psa przede wszystkim myśliwskiego, do polowań na drobną zwierzynę i ptactwo – choć zdarzało się mu polować także na niedźwiedzie i dziki. Dziś ceni się shibę także jako psa do towarzystwa i psa dla rodziny.

OPIS
* Niewysoka, zwarta sylwetka
* Szeroka głowa
* Szpiczasta kufa
* Ciemne oko o żywym spojrzeniu
* Bujny włos na ogonie
* Gęsty, twardy włos
* Wysokość w kłębie: 40 cm dla psów, 37 cm dla suk, odstępstwa o 1,5 cm w górę i w dół są dozwolone
* Waga: około 12 kg
* Przeciętna długość życia: 12 do 14 lat

Pochodzenie
Wygląda niczym lis – i jest równie sprytny jak lis.
Z plemionami myśliwych i zbieraczy, którzy w epoce kamienia łupanego dotarli na Wyspy Japońskie, przyszły także psy, które były pomocnikami w polowaniach i – być może – także żywymi zapasami mięsa na czas głodu. Z psów tych powstała japońska pra-rasa ‘Nippon Inu’, od której wywodzą się wszystkie rodzime rasy japońskie. Shiba, jakiego dziś znamy, wywodzi się z ras – a może lepiej powiedzieć z odmian hodowanych w górskich regionach Japonii: z Sant’u, Mino Shiba i Shinshu Shiba. Trzymano je jako psy stróżujące, ale przede wszystkim myśliwskie.

Myśliwy na bażanty
Podstawowym zadaniem shiby (inu to po japońsku ‘pies’) było polowanie na dzikie ptactwo, przede wszystkim na bażanty, uchodzące w Japonii za przysmak. Był także używany do polowania na zające, lisy, borsuki i sarny, a także – pomimo swych niewielkich rozmiarów – do polowania na niedźwiedzie i dziki! Dla ludzi mieszkających w regionach podgórskich shiba był cennym pomocnikiem, a że na terenach tych nie było innych psów, przeto przez długie lata psy hodowane były w czystości rasy. Przez kolejne pokolenia shiba, nie zmieniając swego wyglądu, doskonalił do perfekcji swe umiejętności łowieckie. Rodziny Japończyków były stałe w swych uczuciach wobec shiby – po stracie psa czym prędzej starano się zdobyć nowego, także shibę. Miłość do shiby jest tak mocno zakorzeniona w japońskiej tradycji, że ten mały myśliwy odgrywa nad podziw znaczącą rolę w całej kulturze Japonii.

Ratujmy shibę!
Pomiędzy 1910 a 1920 rokiem japońscy naukowcy zainteresowali się kynologią. Psy ras rodzimych były badane, rejestrowane i analizowane w celu zwiększenia ich popularności i szybko zdobyły status dziedzictwa narodowego. W 1937 roku nadano shibie tytuł pomnika przyrody narodowej i rozwijano jego hodowlę. Wybuch II wojny światowej sprawił, że liczba psów drastycznie spadła i pod koniec wojny shiba był poważnie zagrożony wyginięciem. Uratowanie i utrzymanie rasy kosztowało Japończyków wiele czasu i wysiłku, zwłaszcza ze nasilona migracja ludzi sprawiła mieszanie się ras czysto japońskich z psami przywiezionymi przez wojska okupacyjne. Kynolodzy podejmowali specjalne wyprawy do najbardziej oddalonych górzystych regionów Honsiu, by w zapadłych wioskach odszukać psy najbardziej zbliżone do czystych shiba i ponownie rozpocząć ich hodowlę. Dziś shiba jest jedną z najpopularniejszych ras w całej Japonii. Wiele psów wyjechało wraz z żołnierzami do USA, gdzie shiba zdobył liczne grono sympatyków, podobnie jak i w Wielkiej Brytanii. Pierwsze psy tej rasy trafiły do Europy w latach 70. dwudziestego wieku, a w dwadzieścia lat później – do Polski, gdzie ich nieliczne dotąd grono szybko rośnie.

Szpice japońskie
Shiba (często zwany także Shiba Inu) należy, podobnie jak i jego więksi kuzyni: Akita, Kai Inu, Kishu i Shikoku, do grupy szpiców. Jego nazwa oznacza tyle co ‘mały pies’, gdyż jest to najmniejsza z rodzimych ras japońskich szpiców. Siódmy z tej rodziny, Nihon Supittsu (zwany także krócej ‘supittsu’) nie wywodzi się z Japonii a jego przodkowie przybyli na wyspy stosunkowo niedawno. Nawet jego nazwa zdradza jego nie-japońskie pochodzenie – supittsu to tylko japońska transkrypcja europejskiego słowa ‘szpic’.

CHARAKTER
Ten powściągliwy pies promieniuje wewnętrznym spokojem. Dostosowuje się do stylu życia właściciela, ale potrzebuje dużej samodzielności i niezależności. Nie pokaże, jak bardzo kocha swego pana…
Shiba z natury rzeczy ma niewiele wspólnego z psami świata zachodniego. Jego podstawowe cechy to milkliwość, samodzielność i powściągliwość. To, że niechętnie demonstruje swe uczucia nie znaczy bynajmniej, że ich nie ma! Wprost przeciwnie – pełen jest wewnętrznej pasji życia. Wystarczy mu zaufać i nie zmuszać go do zmiany stylu życia – a opłaci się to stukrotnie!

Plusy
* Roztropny
* Powściągliwy
* Pewny siebie
* Kieruje się instynktem
* Czarujący – w japońskim stylu
* Odważny – jeśli potrzeba
* Sprytny i inteligentny
* Żywy, pobudliwy
Minusy
* Bywa nieposłuszny i przekorny

W Japonii shiba jest powszechnie kochany i można go spotkać wszędzie – zarówno w miastach, gdzie dzielnie chodzi na smyczy przy panu, jak i na wsi, gdzie na pozór sam sobie wędruje po okolicy, nie oddalając się wszakże zbytnio do swych właścicieli. Psy tak chętnie dopasowującemu się do stylu życia właścicieli z łatwością przychodzi przystosowanie się do różnorodnych nawet wymagań. Polujecie państwo? To świetnie, shiba uwielbia polowania. Szukacie psa do towarzystwa? Nie ma sprawy, shiba zgodzi się i na to, jeśli tylko będziecie państwo nim zajmować się, lubić go i troszczyć o niego. I nie będziecie zbyt zaborczy…

Tajemniczy
W naszym kraju shiba jest jeszcze stosunkowo rzadki, a szkoda, bo z pewnością wniósłby w nasze pełne stresu i nerwowości życie odrobinę spokoju i równowagi. Pies ten promieniuje majestatycznym spokojem, nie wie co to nerwowość i naprawdę wiele zachodu trzeba, by przełamać właściwy mu mur rezerwy wobec ludzi. Jego zachowanie to balsam dla duszy, a przede wszystkim dla naszych uszu – shiba prawie nie szczeka i mimowolnie zmusza także i ludzi do mówienia ciszej i spokojniej… Dla nerwowych, pobudliwych i nadmiernie ekspresyjnych dzieci shiba może być doskonałym lekarstwem. Nawet z wyglądu shiba jest rozważny i roztropny, przy czym nie jest smutny ani ponury. Gdy z namysłem przekrzywia swą elegancką głowę, to widać, że jego migdałowe oczy tryskają inteligencją i rozwagą. Jeśli ktoś zdecyduje się na takiego psa, to wkrótce poczuje radość z jego dobroczynnego wpływu na swoje życie: w jego obecności nie sposób się denerwować, nie sposób złościć czy podnosić głosu – shiba jest czystym ukojeniem! Choć jest ‘tylko’ psem…

Wyśmienity stróż
Shiba ma silne poczucie własnej godności i silną potrzebę swobody, a mimo to jest stosunkowo łatwy do wychowania. Na komendy reaguje spontanicznie i ochoczo, pod warunkiem że nie próbuje się na niego krzyczeć. Dobrze wychowany pies nie usiłuje podważać autorytetu właściciela – chętnie podporządkowuje się miękkiej ręce pana i z najwyższą ochotą stara się wykonać najlepiej jak potrafi powierzone mu zadania. Nawet jeśli nie uczestniczy w polowaniach, to stara się na swój sposób być użyteczny. Shiba jest na przykład doskonałym stróżem. Oczywiście, nie będzie w stanie przestraszyć kogokolwiek głośnym szczekaniem – to nie leży przecież w jego naturze – ale mimo to spełnia rolę stróża doskonale dzięki swej spostrzegawczości i odpowiedzialności. Pewny siebie stoi w drzwiach, skoncentrowany i napięty i nikt nie będzie mógł przejść obok niego bez jego przyzwolenia. Można mu grozić, straszyć go, próbować obłaskawić czy przekupić – wszystko na próżno! Shiba nie wie co to strach wobec obcych, nie ustępuje im z drogi i gotów jest w każdej chwili – gdy uzna, że jest taka potrzeba – do błyskawicznego i skutecznego ataku: jego przodkowie nie lękali się nawet i niedźwiedzia!

Wierny, ale nie poddańczy
Shiba, choć gotów jest uczynić wiele, by sprawić radość swemu panu, nie zgodzi się na wszystko. Przynoszenie kapci? Noszenie gazety? Można od razu zapomnieć o takich pomysłach – shiba jest na to za dumny, jest psem-przyjacielem, a nie psem-niewolnikiem! Także i uczenie go cyrkowych sztuczek nie wchodzi w rachubę – jeśli zamierzacie państwo popisywać się figlami swego psa, to zapomnijcie o shibie. Psy te naprawdę niewiele maja wspólnego z gotowością do popisów, właściwą choćby – równie inteligentnym – pudlom. Jeśli shiba będzie miął dość towarzystwa ludzi (a czasami będzie miał do tego prawo), to po prostu wycofa się do swojego własnego kącika, i nie sposób będzie rozpoznać, czy się obraził, czy po prostu chce odpocząć. Jeśli jednak tkwi na posłaniu bez ruchu dłużej niż godzinę i uparcie odwraca się do państwa tyłem, to widać czymś go obraziliśmy i – trudna rada – trzeba będzie starać się go przeprosić. Możecie być państwo pewni, że shiba nie będzie starał się zdobyć sobie państwa uczucia przylepnością i pochlebstwami, a raczej to wy będziecie musieli mu schlebiać. W swej dumie i niezależności shiba nie ma sobie równych, nawet wśród innych psów Wschodu!

Pies i dziecko
Shiba uchodzi za doskonałego towarzysza dla dzieci. Maluchy podziwiają przede wszystkim jego spryt i mądrość, jego gęsty włos i wspaniale zakręcony ogon. Pies z kolei wygląda nieco jak lis, ma ciepłą sierść pluszowego niedźwiadka i zachowuje się niczym przyjacielski wilk. Jeśli dzieci nauczą się traktowania shiby z szacunkiem, pies z przyjemnością i oddaniem będzie uczestniczył w ich zabawach.

IDEALNY WŁAŚCICIEL
* Nie jest to pies o nieskomplikowanej osobowości i ma w wielu sprawach własne zdanie, ale z drugiej strony jest to jednak pies, który przywiązuje się do swego pana, jeśli tylko ten na to zasługuje. Shiba łatwo dopasuje się państwa stylu życia, ale zawsze musi być traktowany z miłością i szacunkiem.
* Shiba nie jest psem, który natychmiast dostosuje się do państwa wymagań, ale z czasem stanie się tak z pewnością. Jeśli będziecie państwo wobec niego otwarci, serdeczni, rozmowni (tak!) i pełni temperamentu, shiba pomyśli sobie: ‘hm, co prawda pan jest dość śmieszny w swych zachowaniach, ale mimo to lubię go takim, jaki jest” – i z całą swą energią będzie starał się państwa rozruszać. Jeśli jednak będziecie państwo trochę powściągliwsi i jeszcze mniej wylewni w uczuciach niż shiba, to pies zrozumie, ze jesteście do siebie dość podobni, że ‘nadajecie na tych samych falach’, a do wzajemnego porozumienia wystarczy wam jedno dłuższe spojrzenie…
* Zdobycie serca shiby nie jest zadaniem łatwym. Nawet całkiem młody pies podchodzi do człowieka dość nieufnie. Jeśli do państwa domu trafi młode szczenię tej rasy, to musicie od samego początku starać się go przekonać do siebie, udowodnić, że jesteście państwo godni jego zaufania.

Należy:
* Być szczerym.
* Dbać o solidne podstawy waszych kontaktów.
* Starać się nie być zbyt dominującym w stosunkach z psem.
* Uszanować psią niezależność.
* Akceptować psa we wszystkich jego wadach i zaletach.
Nie wolno:
* usiłować tresować psa – choć daje się wychować, ale nie szkolić
* traktować go szorstko i obcesowo
* być wobec niego brutalnym
* uważać go za nieczułego tylko dlatego, że niechętnie pokazuje uczucia
* dać się wyprowadzić z równowagi postępowaniem psa
* zostawiać go na przechowanie jadąc na urlop

Radosny uśmiech
Kiedy shiba dobrze czuje się w rodzinie i przebywa w ciepłej, serdecznej atmosferze, to pokazuje to swą radość całym ciałem. Podchodzi do człowieka z otwartym pyskiem, a w oczach igra mu radosny ognik i można sądzić, że shiba się wesoło śmieje! Pies ten, gdy jest w dobrym humorze, potrafi nawet bawić się sam z sobą i pokazywać swe zabawy ludziom.

Shiba jest psem o niezwykłej – jak na swe rozmiary – sprawności fizycznej. Jest czysty jak kot – niechętnie się brudzi i z zapałem czyści swe futro.

CHARAKTER

Co należy wiedzieć:
* Jest psem bardzo czystym
* Towarzyski, chętnie żyje w grupie
* Niczego w domu nie niszczy
* Może żyć w mieście
* Niewiele je
* Niezbyt lubi koty
* Nie kradnie ze stołu i nie żebrze
* Nic sobie nie robi z mrozu
* Łatwy w pielęgnacji

Trzy maści, ale taka sama odporność na najsurowsze warunki klimatyczne. Należyte karmienie i regularne szczotkowanie to w zasadzie wszystko, czego trzeba mu do szczęścia. Shiba nie jest psem angażującym człowieka: czasami można nawet zapomnieć o tym , że jest w domu. Radosne serdeczne powitania i dopraszanie się pieszczot nie leżą w jego z natury powściągliwym charakterze.

Rasy japońskie
W Japonii wyhodowano prawie tuzin ras psów, z których siedem należy do grupy szpiców (w tym shiba i akita). Pozostałe to Japan Chin, elegancki pies do towarzystwa, mający wiele wspólnego z pekińczykiem i spanielami karłowatymi, Tosa Inu, podobny do mastifa pies bojowy, oraz Nihon Teria (terier japoński), który podobnie jak szpic japoński (Nihon Supittsu) wywodzi się od psów przywiezionych na wyspy przez Europejczyków.

Warunki życia
Zdrowa równowaga miedzy ruchem a odpoczynkiem utrzymuje shibę w dobrej kondycji. Shiba jest psem zdolnym przystosować się do najróżniejszych warunków. Choć jest psem dość ruchliwym, to nie potrzebuje koniecznie dużego ogrodu, by móc się wybiegać. Nawet w niewielkim mieszkaniu w mieście doskonale znajdzie swoje miejsce. Podczas spacerów zachowuje się wzorowo, nie ciągnie na smyczy, załatwia się w miejscach na to przeznaczonych i na skrzyżowaniu spokojnie czeka, aż wraz z zielonym światłem ruszą przechodnie. I choć nie pokazuje tego w najmniejszym stopniu, to w głębi serca jest bardzo nieszczęśliwy. Ograniczenie swobodnego wybiegu jest dlań dużym dyskomfortem – stad tak ważne są częste wycieczki poza miasto, gdzie będzie się mógł wyhasać do woli. Tu jego sportowa natura będzie mogła się objawić w całej krasie i będzie mógł przypomnieć sobie odziedziczoną po przodkach żyłkę łowiecką …
Ale uwaga! Shiba wysoce sobie ceni ciepły i przytulny dom a w nim poduszki, miękkie dywany, trzaskający na kominku ogień i ciepłe światło. Tak, shiba jest psem ceniącym sobie wygodę!

Żywienie
Nazwanie go żarłokiem byłoby nie tylko obrazą, ale i oszczerstwem – shiba je, jak na swe rozmiary, wyjątkowo mało i nawet bardzo wygłodniały nie rzuca się na miskę z jedzeniem. Dla ważącego około 12 kilogramów psa dzienna racja 180 gramów mięsa, 90 gramów warzyw i 90 gramów ryżu lub makaronu będzie dawką w sam raz (nie należy zapominać o dodatku witamin!). Raz w tygodniu porcję mięsa warto zastąpić rybą, podrobami lub jajkami na twardo. Jeśli shiba ma wyjątkowo dużo ruchu – na przykład jeśli poluje – to dawkę jedzenia trzeba mu odpowiednio zwiększyć, o jedną czwartą lub nawet jedną trzecią. Równie dobrze można karmić shibę gotowa karmą dla psów, co bardzo ułatwia przygotowanie posiłków. Jeśli jednak zdecydujemy się na którąś z tych metod karmienia, to trzeba przy niej pozostać, a nie zmieniać stale menu… Jeśli shiba mieszka wraz z państwem w domu, to trzeba pamiętać, że w ciepłych wnętrzach wzrasta zapotrzebowanie na płyny: pies powinien mieć stały nieograniczony dostęp do świeżej wody do picia.

Zdrowie
Shiba nie tylko przypomina z wyglądu psy ras pierwotnych – ma właściwą im odporność i żelazne zdrowie. Rasa nie ma żadnych problemów zdrowotnych. Zima psy porastają grubszym i gęstszym włosem, który daje im optymalną ochronę przez zimnem – stad trzeba uważać, by psów mieszkających w miastach nie przegrzać! W Japonii psy te często trzymane są przez cały rok w nie ogrzewanych kojcach.

Pielęgnacja
Krótki, gęsty i twardy włos shiby nie wymaga usług psiego fryzjera. Wystarczy tylko – w miarę regularnie – szczotkować jego włos, by go odświeżyć i usunąć martwe włosy. Trzeba także kontrolować stan oczu i uszu, przycinać pazury (jeśli nie ściera ich chodząc po chodnikach) i czyścić zęby – ot i wszystko! Shiby z reguły unikają kąpieli, gdyż psy te wyjątkowo nie lubią brudu i codziennie wiele czasu poświęcają na staranną toaletę swej sierści, a czysty pies nie wymaga kąpieli.

Nie jest samotnikiem
Shiba jest psem całkowicie wyzbytym uczucia zazdrości i lubi zarówno inne psy, jak i ludzi. Bez najmniejszego problemu można trzymać go wraz z psami innych ras, a on – choć jest raczej pełen rezerwy – nie ma nic przeciwko współmieszkańcom. Ponieważ chętnie się bawi, jest szczególnie lubiany przez szczenięta i młode psy.

Czy to prawda, że…
… shiba jest psem zaliczanym do szpiców?

Prawda. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) nazwała całą grupę psów „Szpice i psy ras pierwotnych”. Pozostałe sześć ras japońskich szpiców to akita, hokkaido, kai, kishu, shikoku i nihon supittsu. Wyprowadzony od akity pies dość do niej podobny i zwany niedawno dużym japońskim psem jest – dziś słusznie nazwany akitą amerykańską – rasą wyprowadzoną w USA
…jest psem o stosunkowo wysokiej cenie?
Nieprawda. Choć nie jest jeszcze psem zbyt popularnym, to jego cena nie jest zbyt wysoka.
… nie nadaje się na psa dla starszych osób?
Nieprawda, raczej wprost przeciwnie. Starsi ludzie szczególnie sobie cenią powściągliwość i spokój shiby, który na dodatek jest psem niewielkim, przez to łatwiejszym w prowadzeniu i mającym niewielkie wymagania. To dziwne, że pies ten nie trafił w gust starszych pań – może jest na to zbyt mało wylewny…

Na zdjęciu shiba JUNRO z Zakątka Izi (vel Frodo), wł. Hubert Jakubowski

Dodaj komentarz