SKYE TERIER – wzorzec

SKYE TERIER – wzorzec

Wzorzec FCI nr 75

Pochodzenie: Wielka Brytania

Użytkowanie: terier.

Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 2 teriery małe
Próby pracy nie są wymagane.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Jedna z najstarszych szkockich ras, dzisiejszy skye terier znany był kiedyś pod nazwą teriera z Wysp Zachodnich. Wśród jego przodków znajdują się najrozmaitsze psy, w tym i te, które dały początek cairn terierom. Jednym z najsławniejszych przedstawicieli rasy był Bobby od Franciszkanów (Greyfair Bobby) z Edynburga, który po śmierci swego pana, w roku 1858 zamieszkał przy jego grobie na cmentarzu przy kościele Franciszkanów. Po śmierci sam został tam pochowany (choć w niepoświęconej ziemi), a jego oddanie i miłość do właściciela upamiętnione zostały na tablicy nagrobnej i drugiej, na przyległej ulicy. Większość skye terierów ma uszy stojące, ale znana jest tez odmiana zwisłoucha, u której wiszące uszy przylegają płasko do głowy.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies dwukrotnie dłuższy niż wysokość w kłębie, o sierści dobrej długości. Porusza się bez trudu i ma mocne kończyny, tułów i szczęki.

WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia dwukrotnie większa od wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Pełen godności, elegancki. Jest to pies jednego właściciela, nieufny wobec obcych, ale nigdy złośliwy.

GŁOWA:
Mózgoczaszka: Długa i mocna. Bardziej się ceni mocną niż przesadnie długą.
Czaszka: Średniej szerokości w tylnej części, stopniowo zwęża się ku mocnej kufie.
Stop: łagodny.
Trzewioczaszka:
Nos: Czarny.
Kufa: Mocna.
Uzębienie:szczęka i żuchwa mocne, równej długości, zgryz nożycowy, regularny i ścisły, to znaczy, że siekacze szczęki nakrywają w ścisłym kontakcie
siekacze żuchwy i są ustawione prosto.
Oczy: Brązowe, lepiej, gdy są ciemnobrązowe, średniej wielkości, osadzone blisko siebie, wyraziste.
Uszy: Stojące lub wiszące. Stojące są ładnie owłosione, nie za duże. Sztywne na zewnętrznych krawędziach, a wewnętrznymi krawędziami lekko
nachylone ku przodowi. Wiszące – większe, proste i płaskie, przednia krawędzią przylegające do policzków.

SZYJA: Długa o profilu lekko wygiętym.

TUŁÓW: Długi i niski. Żebra wydają się nieco płaskie, gdyż sierść gładko na nich opada.
Grzbiet: Prosty.
Lędźwie: Krótkie.
Klatka piersiowa: Głęboka, owalna i długa.

OGON: Opuszczony, powinien w górnej części zwisać, a w dolnej być lekko zagięty. Uniesiony, powinien stanowić przedłużenie linii grzbietu, nie unosi się nad nią i nie zakręca do góry. Obficie owłosiony.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Łopatka: szeroka, przylegająca do tułowia.
Przedramię: krótkie i dobrze umięśnione.
Łapy: Kończyn przednich są większe od tylnych i skierowane równo do przodu. Opuszki palców grube, a pazury mocne.
Kończyny tylne:
Wygląd ogólny: Mocne, dobrze rozbudowane i kątowane. Oglądane z tyłu proste, krótkie i dobrze umięśnione.
Kolano: Dobrze kątowane.
Staw skokowy: Dobrze kątowany.
Śródstopie: Bez wilczych pazurów.
Łapy: Mniejsze od przednich i skierowane równo do przodu. Opuszki palców grube, a pazury mocne.

CHODY: W ruchu kończyny stawiane prosto do przodu. Gdy patrzymy na nie od przodu, stanowią jakby przedłużenie prostych linii frontu. Ich rozstawienie jest takie samo w łokciach, jak w łapach. Zasadnicze odepchnięcie zależy od kończyn tylnych, które kierują się prosto ku przodowi. Przednie kończyny są daleko wyrzucane, ale nie powinny być wysoko unoszone nad ziemię. Ogólnie ruch jest swobodny, energiczny i płynny.

SZATA:
Sierść: Dwuwarstwowa. Podszerstek krótki, przylegający, miękki i wełnisty. Włos okrywowy rozsądnej długości, twardy, prosty, płaski nie tworzy
loków. Nigdy nie przeszkadza w ruchu. Na głowie krótszy, bardziej miękki, opadający na czoło i oczy, ale nie utrudniający widzenia. Łączy się z sierścią na bokach głowy, na uszach frędzle, nie zasłaniające jednak ich kształtu.
Maść: umaszczenie czarne, jasno- lub ciemnoszare, płowe, kremowe, zawsze z czarnymi uszami i kufą. Przy każdym umaszczeniu występować mogą ciemniejsze naloty i jaśniejszy podszerstek, o ile tylko nos i uszy są czarne. Mała, biała plamka na piersi dopuszczalna.

WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: idealna: 25 – 26 cm. Długość od czubka nosa do końca ogona wynosi 105 cm. Suka nieco mniejsza, przy zachowaniu tych samych proporcji.

WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na zdrowie, sprawność i dobre samopoczucie psa.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Agresja lub wyraźna lękliwość,
– Psy posiadające wyraźne wady fizyczne lub zaburzenia charakteru powinny być dyskwalifikowane.

Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w worku mosznowym.

Copyright for photo © by BRIT

Dodaj komentarz