SZNAUCER ŚREDNI w pigułce

SZNAUCER ŚREDNI w pigułce

Sznaucer średni jest produktem na wskroś niemieckim, i na dodatek najstarszym ze sznaucerów, starszym od sznaucera olbrzyma i od sznaucera miniaturowego. Jego wysokość w kłębie odpowiada w przybliżeniu długości ciała, co sprawia, że pies robi wrażenie kwadratowego. Od jakiegoś czasu -niezasłużenie! – pozostaje w cieniu swym młodszych braci – dużo większego i szalenie popularnego dużo odeń mniejszego sznaucera miniaturowego (który w Ameryce zaliczany jest do… terierów!)

OPIS
* Średniej wielkości, sprawny
* Mocna głowa
* Ciemne oczy
* Szorstka broda, wyraźne brwi tworzące grzywkę
* Mocne, proporcjonalne kończyny
* Szorstki, bardzo gęsty włos
* Maść: czarna lub ‘pieprz i sól’
* Wysokość w kłębie: 45 do 50 cm
* Waga: około 15 kg
* Przeciętna długość życia: 14 lat

Wyraźna broda, charakterystyczny profil – widać, że to nie byle kto!

Przydatny nie tylko w stajni
Sznaucer swe imię uzyskał dopiero w początkach XX wieku – wcześniej zwano go po prostu szorstkowłosym pinczerem. To ważne, jeśli chcemy prześledzić historię tej rasy! Pinczery znane są przecież od wielu stuleci, a niegdyś te nieduże, mierzące około 40 centymetrów wzrostu psiaki używane były do wielu rozmaitych zadań. Energiczny, nieduży pies były nie tylko inteligentne, ale i dość sprytne – pilnowały domu i obejścia, tępiły myszy, szczury i inne gryzonie oraz strzegły podróżnych przed rozbójnikami. W owych czasach psy te nazywano – całkiem rozsądnie – pinczerem stajennym. Pamiętajmy, że wówczas ponad trzy czwarte powierzchni Europy pokrywały lasy i podróżni byli stale narażeni na napaść rabusiów, toteż większość woźniców dyliżansów bardzo sobie chwaliła towarzystwo niedużych, a dzielnych piesków. Ich zadaniem było ostrzeganie szczekaniem przed zbliżaniem się obcych, co z reguły wystarczało, by rabusie rezygnowali z napaści na ostrzeżoną załogę dyliżansu.

Urodzony w Niemczech
Większość pinczerów wywodzi się najprawdopodobniej z Niemiec, z Bawarii i Badenii-Wirtembergii. To tu właśnie urosły one w siłę, tworząc rasy, które znamy dzisiaj. W XIX wieku każda prawie wieś szczyciła się posiadaniem sporej liczby pinczerów, które były nie tylko piękne, ale przede wszystkim dzielne i silne. Na obrazie „Korowód weselny” namalowanym przez Moritza von Schwind w 1828 roku widać szorstkowłosego pinczera, który jest nieco bardziej krzepki i zwinny niż ówczesne pinczery stajenne i bardzo przypomina zewnętrznie dzisiejszego sznaucera średniego.

Nowe imię
Pierwszy klub rasy powstał w 1895 w niemieckim Nordhausen, i od początku musiał stawić czoła poważnemu zadaniu poklasyfikowania rozmaitych odmian w poszczególne rasy. Wtedy to powstał zwrot ‘pinczer szorstkowłosy’, który oznaczał małego, średniego lub dużego pinczera o szorstkiej, twardej sierści. W 1907 roku powstał w Bawarii Klub Sznaucera, który zasadniczo przyczynił się do spopularyzowania tej nazwy, wywodzącej się słowa „Die Schnauze” – broda albo pysk. ( W Polsce dawniej określano sznaucery słowem ‘brodacz’, bodaj najlepiej oddającym znaczenie nazwy).

Przegonili go!
W 1925 roku sznaucer średni był w Niemczech znacznie popularniejszy niż obaj jego cioteczni bracia, aż w latach trzydziestych ubiegłego wieku szalonego skoku w liczebności dokonał sznaucer olbrzym. Zapanowała po prostu moda na duże psy obrończe… Po drugiej wojnie światowej z kolei coraz to popularniejszy stawać się zaczął sznaucer miniaturowy, który w niewiarygodnie krótkim czasie przegonił i średniaka, i olbrzyma. (Niebagatelny wpływ miała tu ogromna popularność, jaką sznaucer miniaturowy zdobył za Oceanem).
W 1956 roku opracowano nowy wzorzec dla sznaucera średniego – postulując nie tylko lekko wydłużoną głowę, ale rezygnację z prostego jak stół grzbietu, podniesiono także górną granicę wzrostu (45 do 50 cm) i ograniczono liczbę wariantów umaszczenia do dwóch (sznaucer miniaturowy ma ich cztery!).

CHARAKTER

Pies całkiem serio? Pewno tak… Brak ruchu zmienia go w ponurego, zgryźliwego odludka
Ale jeśli polubi człowieka, to gotów jest wyprawiać z nim najdziksze harce!
Wesoły sprawny psiak, który przepada za zabawami z piłką!

Plusy
* Odważny
* Pełen temperamentu
* Sportowy
* Czynny
* Miły
* Pobudliwy
* Inteligentny
* Można uczynić zeń wspaniałego stróża i naprawdę doskonałego obrońcę!

Minusy
* Bywa uparty
* Bywa nieufny wobec obcych

Sznaucer średni wymaga mniej miejsca niż jego większy brat a zarazem nie jest tak pobudliwy jak jego brat mniejszy – ale życie z nim ma także swoje wady… Jego bujna grzywka skrywa głowę, mającą swój własny rozum. Jeśli jednak wiemy jak z nim postępować, to pies ten zmienia się w niezmiernie wesołego, śmiałego i przyjemnego towarzysza.

Czy charakter sznaucera ma coś wspólnego z jego wielkością? Z pewnością wszystkie trzy odmiany mają ze sobą wiele cech wspólnych: wszystkie są dość przyjacielskie, dynamiczne i czujne, przy tym doskonale stróżują, ale ich niecodzienny upór w połączeniu z inteligencją czynią życie z nimi dość trudnym… Ale pod względem charakteru nie sposób pomylić ze sobą żadnej z tych trzech ras. Sznaucer olbrzym uchodzi za najspokojniejszego z nich, podczas gdy miniaturowy jest szczególnie pobudliwy, zaś sznaucer średni miałby być wśród nich najbardziej zrównoważony. Czy jednak każdy z psów będzie odpowiadał tej charakterystyce, to zależy przede wszystkim od jego wychowania.

Stróż i obrońca
Sznaucer średni co prawda nie ma imponującej postury swego większego brata, ale mimo to jest doskonałym stróżem i obrońcą. Czujne spojrzenie spod krzaczastych brwi cały czas kontroluje otoczenie i bacznie strzeże całego terenu poświeconego jego opiece i nie da się niczym zwieść. Podejrzane elementy nie powinny lekceważyć takiego psa, gdyż ten bez zbytnich ceregieli przystępuje do akcji. Z natury ma odważny i bystry charakter i w każdej chwili gotów jest do obrony domu i obejścia. Oznacza to także, że i gości, o których nadejściu nie był uprzedzony, potrafi potraktować jak niepożądanych intruzów. Choćby z tego powodu konieczne jest zadbanie o właściwe wychowanie i socjalizację swego psa. Chodzi tu przede wszystkim o przyzwyczajenie psa do kontaktów z ludźmi, gdyż w stosunkach z innymi czworonogami sznaucer zazwyczaj nie miewa kłopotów. Nie jest to pies zbytnio dominujący i bywa zły tylko wtedy, gdy zostanie sprowokowany.

Piłka to jego słabość
Co prawda sznaucer średni jest mniej porywczy niż sznaucer miniaturowy, ale jego żywy temperament sprawia, że byłby podporą każdej drużyny piłkarskiej – czy to futbolowej, czy choćby rugby! Nikt nie byłby w stanie wybić mu piłki spod nóg, nikt nie strzeliłby do bramki, której by bronił, a i w dryblingu, i w prowadzeniu piłki nie ma sobie równych! Sport, zabawa i czynna rekreacja wraz z całą rodzina, to to, co nasz czworonożny atleta lubi najbardziej. Od czasu do czasu potrzebuje jednak chwili spokoju, by móc zregenerować swe siły – przepada za drzemką wyciągnięty u stóp pana czy pani! Co zaś tyczy się wierności i oddania właścicielowi, to wszystkie trzy rasy sznaucerów są wprost bezkonkurencyjne: każdy z nich czuje się głęboko związany ze swym właścicielem, który jest dlań najważniejszy na świecie. Ten, kto zdoła zdobyć serce takiego psa, może być pewny jego uczucia do końca życia. Jest pewne, że będzie mógł z nim konie kraść i polegać na swoim psie zawsze i wszędzie.

Posłuszny
Sznaucer średni potrzebuje właściciela, którego autorytet będzie mógł uznać za niepodważalny, a wtedy będzie posłuszny na jedno skinienie. Trzeba wobec niego być pewnym siebie, zdecydowanym i sprawiedliwym, ufać we wrodzoną sznaucerom inteligencję, a wtedy nauka posłuszeństwa jest miła, szybka i skuteczna. Wedle międzynarodowej klasyfikacji ras, sznaucer średni należy do ras użytkowych, co oznacza, że nadaje się do wszechstronnego szkolenia, także obrończego.

Z biegiem czasu pomiędzy państwem a państwa psem rozwinie się prawdziwa przyjaźń. Na dodatek wasz brodaty kumpel zawsze potrafi sprawić wam jakaś niespodziankę! Jeśli ktoś z państwa zna sznaucera tylko jako warczącego i nieufnego psa znajomych, to powinien zobaczyć go także w serdecznych zabawach z właścicielami, a zobaczy tego psa w zupełnie innym świetle…

Pies i dziecko
Dla aktywnych i pełnych temperamentu dzieci sznaucer średni będzie idealnym towarzyszem. Każda zabawa z psem będzie wesoła i aktywna. Dzieci powinny być jednak pewne, że nic złego im ze strony psa nie grozi – sznaucer umie powstrzymać swą porywczość, jeśli za kompanię ma słabszych i oddanych pod jego opiekę partnerów.

Idealny właściciel
* Sznaucer średni doskonale sprawdza się w roli psa dla całej rodziny – co oznacza, że nikt z rodziny nie będzie się czuł przez psa pominięty. Ten wesoły, pewny siebie i bywa że bezczelny psiak potrzebuje jednak od najwcześniejszego szczenięctwa silnej ręki, która nie dozwoli mu na wszystko. Pies musi się nauczyć, że należy słuchać poleceń od razu, nie czekając na ich powtórzenie, bez szemrania i protestu.
* Ten żywy kłębek mięśni, rzecz jasna, marzy o właścicielu, który ma w sobie sportowego ducha i gotów jest do codziennych długich spacerów po polach i łąkach. Wszelkie zabawy ruchowe są przez psa równie mile widziane, gdyż czworonogiego domownika rozpiera energia i chęć do zabawy, a pozbawiony możliwości wyhasania się szybko stanie się humorzasty i niechętny światu.
* Przez stulecia sznaucer był psem zajętym ciężkimi obowiązkami, i do dziś zachował ukształtowane w przeszłości cechy – odwagę i żywy temperament. W głębi ducha sznaucer marzy o właścicielu, który jeździłby konno, gdyż ten potomek pinczera stajennego doskonale czuje się w otoczeniu koni i koniarzy. Zabranie go ze sobą do ośrodka jeździeckiego nie stanowi najmniejszego problemu – będzie dzielnie biegł przy kłusującym koniu, zważając na kopyta i dotrzyma mu kroku nawet przy galopie…

Należy:
* konsekwentnie, ale z uczuciem wykazywać psu, kto tu rządzi.
* Wychowanie zaczynać możliwie jak najwcześniej
* Zapewnić mu zdrowy, sportowy tryb życia
* Szybko wytłumaczyć mu, że nie wolno warczeć na przyjaciół domu.
Nie wolno:
* Poddawać się jego humorom
* Pozwolić mu na owiniecie sobie właściciela wokół palca – to do człowieka musi należeć ostatnie słowo!
* Pozwalać, by pokazywał swój zły humor
* Traktować go brutalnie lub niesprawiedliwie
* Traktować go wyłącznie jak psa stróżującego, któremu szczędzi się pochwały, pieszczoty i serdeczności.

ŻYCIE CODZIENNE
Lubi serdeczne przepychanki, ale potrafi też być naprawdę groźny!

Co należy wiedzieć:
* Może mieszkać w mieszkaniu, ale bardziej wskazany byłby dom z ogrodem.
* Potrzebuje dużo ruchu
* Chętnie szczeka!
* Miewa skłonność do nadwagi
* Stosunek do kotów jest jedynie kwestią wychowania
* Wymaga wizyt u fryzjera
* Coraz popularniejszy w Polsce
* Dość kosztowny w utrzymaniu
* Nie taki tani jako szczenię

Sznaucer potrafi się przystosować i do życia w mieście, i na wsi.
Szata sznaucera średniego, podobnie jak i pozostałych sznaucerów, wymaga dość starannej pielęgnacji. Jeśli zaniedbamy codziennego szczotkowania, czesania a od czasu do czasu trymowania, to wkrótce przepiękny, elegancki zwierzak zmieni się w zapuszczone szkaradzieństwo. Ten, kto decyduje się na psa tej rasy powinien wiedzieć, że pielęgnacja włosa wymaga wiele czasu, a w budżecie trzeba przewidzieć także wydatki na wizyty u psiego fryzjera.

Fryzura na sznaucera
To tylko ogólne uwagi, więcej może poradzić jedynie fachowy groomer. Przede wszystkim grzywka – przycinamy ją nieco skośnie, dość długo, tak by oczy były spod niej ledwo widoczne (warto także nieco ją ścieniować, by nie była tak szeroka). Najlepiej typowy ‘Schnauzer-Look’ osiągnąć przez prowadzenie nożyczek lekko równolegle do policzków psa. Następnie trzeba wyraźnie skrócić wszystkie włosy odstające i na policzkach, i na bokach głowy, z obu stron. Przejście pomiędzy brwiami a czołem musi być wyraźnie zaznaczone, a następnie przycinamy nożyczkami lub jeszcze lepiej nożykiem trymerskim włosy na czole, dość gładko, starając się nie dopuścić do powstania ‘schodków’ pomiędzy partiami długiego i krótkiego włosa. Brodę wraz z wąsami sczesujemy całą do przodu i jednym prostym cięciem wyrównujemy, dbając, by nie przyciąć jej zbyt krótko – pamiętajmy, że kufa ma zachować charakterystyczny, graniasty kształt.

Warunki życia
Jeśli tylko sznaucer średni będzie miał odpowiednia porcję ruchu, to spokojnie może mieszkać w miejskim, nawet niezbyt dużym mieszkaniu. Ale nie wystarczy ku kilka krótkich spacerków ‘na siusiu’ – musi biegać i hasać, aż do zmęczenia! Kilka razy w tygodniu trzeba wybrać się ze swym pupilem za miasto, by mógł wyhasać się do woli na swobodzie. Jeśli pies będzie mógł wyładować rozpierającą go energię na spacerach, to w domu będzie spokojny i grzeczny – ale jeśli nie, to zacznie demolować mieszkanie. W każdej sytuacji sznaucer średni zareaguje głośnym szczekaniem na wszystkie niepokojące lub nieznane mu dźwięki. Jeśli nie chcecie Państwo mieć kłopotów z sąsiadami, to od pierwszego dnia pobytu psa w domu trzeba go karcić za niepotrzebne wzniecanie alarmu, ale tez i pogodzić się z tym ,że macie państwo po prostu czujnego psa… Rzecz jasna, sznaucer średni byłby szczęśliwszy, gdyby przypadło mu w udziale życie w domu z ogrodem, w którym mógłby z zapałem oddawać się zajęciom tak przezeń ulubionym, jak polowanie na myszy czy krety.

Żywienie
By utrzymać w dobrej formie swe ważące kilkanaście kilogramów ciało, składające się głównie z mięśni, sznaucer średni potrzebuje codziennie zjeść około 230 gramów mięsa, a do tego około 120 gramów warzyw (marchewka, sałata, zielony fasolka szparagowa) i tyle samo – 120 gramów – ugotowanego na sypko ryżu, makaronu czy, ostatecznie, rozgotowanej na kleik kaszy. Nie wolno karmić go białą fasolą, kapustą czy ziemniakami, bo pies kiepsko je trawi. Dodatek łyżeczki drożdży, łyżeczki oleju słonecznikowego, kukurydzianego czy sojowego oraz odpowiedniej ilości witamin i mikroelementów (do kupienia w sklepach zoologicznych) doskonale wpływa na porost i blask sierści. Miska z wodą musi być zawsze pełna i zawsze w zasięgu psa. Doskonałym pomysłem przy karmieniu sznaucera jest przestawienie go na suchą karmę, dostosowaną do wieku i aktywności fizycznej zwierzęcia – suche granulki nie brudzą tak obfitej brody, dumy i znaku rozpoznawczego sznaucera… Ponieważ rasa ta ma skłonność do nadwagi, to trzeba wystrzegać się wszelkich smakołyków podawanych w przerwach miedzy posiłkami, a słodkie ciasteczka i przysmaki traktować tylko jak rzadkie nagrody w czasie ćwiczeń i szkolenia.

Zdrowie
Sznaucer średni jest rasą ogólnie bardzo zdrową, zazwyczaj nie chorującą, toteż do lekarza trafia zazwyczaj jedynie przy okazji corocznych obowiązkowych szczepień. Co prawda trzeba z nim chodzić kilka razy w roku (co trzy-cztery miesiące) do fryzjera, ale za to na lekarzu zaoszczędzimy z pewnością. Sznaucery nie są psami łatwo uczulającymi się, a częste drapanie oznacza najczęściej, że jest im za gorąco i trzeba skrócić fryzurę!

Pielęgnacja
Typowy sznaucer – co prawda wygląda nieco groźnie, ale nie jest wcale nastawiony nieprzyjaźnie. Wrażenie powstaje przede wszystkim dzięki jego nietypowej fryzurze, mieszanki bardzo krótkich i dość długich włosów, których strzyżenie wymaga i pewnej wprawy, i zmysłu estetycznego, i odpowiednich narzędzi. Dlatego też lepiej powierzyć to specjalistom, samemu ograniczając się do codziennych zabiegów pielęgnacyjnych – szczotkowania, przycinania pazurów, czyszczenia uszu, ewentualnego mycia zębów. A przede wszystkim – starannego mycia psiej brody po każdym posiłku! Tłusta broda z resztkami jedzenia wygląda nieładnie i nigdy nie będzie należycie długa.

U fryzjera
Sznaucery są psami o twardym włosie, który przycinany jest tylko w części ciała, głównie na głowie i podogoniu. Wszędzie indziej włos nie powinien być cięty, a trymowany. Trymowanie polega na usuwaniu – palcami lub odpowiednimi narzędziami – martwego włosa ze skóry psa. W rękach fachowca, psiego fryzjera, jest to dla psa czynność absolutnie bezbolesna, a traktowany w ten sposób włos odrasta szybko i jest – co bardzo ważne – twardy, podczas gdy przycinanie włosów nożyczkami sprawia, że odrastający włos jest wyraźnie miękki. Fachowcy twierdzą także, że trymowanie pogłębia kolor szaty psa, co jest szczególnie istotne u psów w umaszczeniu ‘pieprz z solą’.

Czy to prawda, że…

…cztery razy w roku trzeba psa ostrzyc ‘na zero’?
Nieprawda. Można tak robić jedynie u psów nie chodzących na wystawy, ale egzemplarze wystawowe są podtrymowywane znacznie częściej, za to nigdy do gołej skóry.

…sznaucer musi być często kąpany?
Nieprawda, kapie się go równie często jak psy innych ras, w miarę potrzeby. Dawniej unikano częstych kąpieli, gdyż używane do nich specyfiki zmiękczały włos, ale dzisiejsze psie szampony nie mają już tej wady.

… pinczer średni jest bliskim krewniakiem naszego sznaucera?
Prawda – psy te maja nie tylko wspólnych przodków, ale także podobną, kwadratową w obrysie sylwetkę i podobny – wesoły, czujny i pobudliwy charakter.

…sznaucer szybko dorasta?
Nieprawda. Niektóre psy tej rasy – zwłaszcza samce – osiągają dojrzałość płciową dopiero około drugiego roku życia, a suki maja pierwszą cieczkę zazwyczaj po ukończeniu pierwszego roku.

——————————

Copyright for photo © by www.findix.de
————————-
TUTAJ ZNAJDZIESZ ogłoszenie o szczeniętach tej rasy