TERIER SZKOCKI w pigułce

TERIER SZKOCKI w pigułce

Nieduży, ale żywy i zajadły. Jego przodkowie to twarde teriery, tępiące lisy na wyżynach Szkocji. Jego zajadłość, siła i niewielkie rozmiary czyniły zeń doskonałego łowcę – mógł ścigać króliki i borsuki w ich norach.

OPIS
^ Średniej wielkości, muskularny i dość ciężki
^ Długa głowa z bujnymi brwiami, długa grzywką i gęstą brodą
^ Mocne i duże zęby
^ Wysokość w kłębie: 26 do 28 cm psy, 25 cm suki
^ Waga 8,5 do 12 kg
^ Przeciętna długość życia – 12 lat

Szkot całą gębą
Jego korzenie są trudne do określenia, twierdzi się jednak, że ‘scottie’ polował na wyżynach Szkocji jeszcze przed przybyciem tu rzymskich legionów. Wiadomo z całą pewnością, że w owych czasach żył na tych terenach pies bardzo do niego podobny wyglądem, który był jednak nieco większy, stąd wszelkie spekulacje o ich więzach rodzinnych są tylko przypuszczeniem. Nie ma jednak wątpliwości, że terier szkocki należy do najstarszych rodzimych psów tej części Wysp Brytyjskich.

Drapieżniki mu niestraszne
Od zarania wykorzystywany był do polowania na borsuki, wydry i zające, ale przede wszystkim na lisy, za którymi zapuszczał się do ich nor, ukrytych w kamienistych gołoborzach. Jego gęsty, odporny na niepogodę włos, jego wytrzymałość i zajadłość, odwaga w ataku i doskonały instynkt łowiecki w połączeniu z dobrym węchem uczyniły zeń ulubionego towarzysza myśliwego – i kłusownika!

Ulubiony terier całej Europy
Rasa ta nosi swą nazwę dopiero od końca XIX wieku, gdyż wcześniej zwano ją Aberdeen Terrier lub nawet „Die hard”. Pierwszy rasz na wystawie pokazano go w 1868 roku w Craven w hrabstwie York w Anglii, a wkrótce potem – w 1882 roku – powstał pierwszy klub miłośników rasy. W ciągu kilkunastu lat pies ten stał się ulubionym terierem całej Wielkiej Brytanii, a latach 30. ubiegłego wieku – całej Europy.

Do wyboru, do koloru…
Teriery są nie tylko jedną z liczniejszych, ale i bodaj najbardziej zróżnicowaną grupą psów. Jest wśród nich choćby i airedale terier, wyjątkowo duży, w którym jedynie kształt głowy przypomina o pokrewieństwie ze szkockim terierem, i odpowiednio mniejsze – terier walijski, foksterier, terier irlandzki, aż do niedużego norwich czy norfolk teriera albo maleńkiego yorkshire teriera. Wszystkie ‘właściwe’ teriery pochodzą bezpośrednio lub pośrednio z Wysp Brytyjskich, choć wiele z nich za swa ojczyznę przyjęło także Australię, USA, Japonię czy nawet Brazylię.
Terier szkocki jest rasą występującą w wielu odmianach kolorystycznych: czarne, pszeniczne czy pręgowane na czarno na najróżniejszym, jaśniejszym tle!

CHARAKTER
Czarujący uparciuch o potężnej sile, której potrafi użyć… Wobec obcych zachowuje zazwyczaj chłodną rezerwę, ale w domu jest duszą towarzystwa.

Plusy:
^ Śmiały
^ Wierny
^ Pełen temperamentu
^ Sportowy
^ Inteligentny
Minusy
^ Niezbyt posłuszny
^ Zazdrosny
^ Wrażliwy psychicznie
^ Konserwatywny w poglądach

Słusznie uchodzi za dżentelmena!
Ten dość pewny siebie pies, obdarzony elegancką brodą i obfitymi brwiami robi wrażenie, jakby był większy niż jest w rzeczywistości. Wynika to nie tylko z jego prawdziwych rozmiarów, ale z jego zachowania się, z odrobinę wyniosłego dystansu, narzucającego szacunek otoczenia. Ale jeśli coś przypadnie mu do gustu, to oddaje się temu z zapałem i to nieodłączny element uroku, jakim dysponuje. Przywiązanie do właściciela to jego olbrzymi atut.
Terier szkocki, często zwany ‘Scottie’ lub krócej „Szkotem’, należy do ras, które słyną z ciętości i żelaznej konsekwencji, zwanej czasami oślim uporem…

Energiczny i śmiały
W spadku po polujących przodkach szkocki terier odziedziczył nawyk kopania dołów – i to zarówno w ogrodzie, jak i w dywanie salonu. Uwielbia ruch na świeżym powietrzu i jedynie z największym trudem może przyzwyczaić się do trybu życia domatora. Najchętniej cały czas byłby w ruchu – uwielbia zabawy z piłką, skacze po kanapach i równie szybko pędzi do drzwi, by oszczekać gościa, który właśnie do nich dzwoni… Jest co prawda nieduży, ale bardzo pewny siebie – a głos ma niski jak pies co najmniej kilka razy większy. Na dodatek jest uparty i bywa samowolny, jak każdy pies o silnej osobowości.

Nie każdego zaakceptuje!
Jeśli ktoś raz zdobędzie jego serce, ten może być pewny jego bezapelacyjnego uczucia, ale wcale nie jest łatwo zdobyć jego łaski! Ten nieduży ale odporny pies ma silny charakter, i doskonale odróżnia, kto go naprawdę lubi, a kto tylko akceptuje i tak właśnie różnicuje swój stosunek do ludzi. Warto wiedzieć, że jeśli nie zaakceptuje innego psa (lub człowieka…) to nie będzie zwracał nań najmniejszej uwagi, ale na próbę zaczepki zareaguje błyskawicznie i bez wahania, nawet gdy przeciwnik będzie dwa czy trzy razy odeń większy.

Zdecydowanie zazdrosny
Jest uparty, samowolny i w żadnym wypadku nie może być wzorem posłuszeństwa. Jednocześnie dość łatwo poddaje się szkoleniu, ale wszystko robi nie dlatego, że mu każą, ale jedynie w prezencie dla swego pana. Na szczęście jest psem bardzo inteligentnym i doskonale rozumie intencje swego przewodnika, jeśli czuje się z nim związany. Nie zapominajmy, że teriery szkockie są bardzo zazdrosne i wrażliwe na punkcie swych praw! Jeśli w domu pojawi się dziecko, to postarajmy się okazać psu, że nie kochamy i nie szanujemy go przez to mniej – odsunięty od życia rodzinnego szkot obraża się i zamyka się w sobie, czasami na całe życie.

Pies i dziecko
Nie jest to pies o charakterze pluszowej zabawki i z reguły niezbyt lubi dzieci, zwłaszcza jeśli nie był do nich przyzwyczajony od maleńkości. Na dodatek jest dość niechętny wszelkim poufałościom, do których dzieci są skłonne. Jeśli jednak dziecko zaproponuje mu zabawę, którą pies lubi, to mogą bawić się godzinami. Dzieci domowników są absolutnym tabu – pies może uciec, ale nie zwróci się przeciw dziecku.

Idealny właściciel
^ Psy tej rasy wymagają od właściciela wiele czułości, ale równocześnie żelaznej konsekwencji.
^ Szkockie teriery są niezwykle konserwatywne i niechętnie akceptują jakąkolwiek zmianę w otoczeniu.
^ Właściciel musi posiadać wiele poczucia humoru i cierpliwości.
^ Szkot oddany jest właścicielowi bezgranicznie – ale jeśli ten postępuje niesprawiedliwie lub brutalnie wobec psa, ten zamyka się w sobie i demonstracyjnie lekceważy swego pana.
^ Wychowywać trzeba go od maleńkości, by poznał i polubił wszystko, co czeka go w przyszłości.
^ Psy tej rasy są spragnione pieszczot, ale duma nie pozwala im o nie zabiegać – musi o nich pamiętać właściciel!

Pies prezydentów
Amerykański prezydent Franklin Delano Roosvelt był wielkim miłośnikiem szkockich terierów i trzymał je przez całe życie. Jego nieodłączny faworyt, Fala, zdobył sobie prawo uczestniczenia wraz z panem w wszelkich naradach politycznych i nawet brał udział – u stóp pana – w konferencjach międzynarodowych! Prezydent George Bush także lubił pokazywać się ze swym ulubionym szkockim terierem imieniem Barney. W Polsce szkota miał prezydent Lech Kaczyński.

Scottie w reklamie
Szalona popularność szkockiego teriera w latach trzydziestych sprawiła, że pies ten był wykorzystywany w licznych reklamach – papierosów, filmów, kolei, linii lotniczych… Najpopularniejszy jest jednak wizerunek szkockiego teriera wraz ze swym kuzynem, westie, przedstawiony na etykietkach szkockiej whisky Black & White!

ŻYCIE CODZIENNE
Bez problemów może zostać sam w domu – byle nie za długo!

Co należy wiedzieć:
^ Jego twardy, druciany włos wymaga codziennego przeszczotkowania
^ Absolutne minimum to dwa razy dziennie po co najmniej 20 minut
^ Podczas jazdy samochodem trzeba co sto kilometrów robić choćby krótką przerwę
^ Szkot kopie doły w ogrodzie, ale nie kopie w kanapach czy dywanach
^ Z natury jest raczej odważny i nie ma skłonności destrukcyjnych
^ Lubi zjeść, ale ma dość wrażliwy żołądek
^ Niezbyt drogi i w zakupie, i w utrzymaniu – gdyby nie ten fryzjer!

Pełen energii i pewności siebie – nie tak łatwo sobie z nim poradzić!

Jego włos zbiera kurz jak szczotka!
Ponieważ terier szkocki jest raczej krótkonożny, jego włos sięga ziemi. Dlatego pożegnajmy się z białym dywanem, bo po każdym spacerze zmieni kolor.

I jazda!
Szkockie teriery uwielbiają samochód i chętnie godzinami wyglądają przez okno w czasie jazdy. Trzeba je jednak przyzwyczaić do tego od szczenięctwa, bo inaczej zdarza im się choroba lokomocyjna.

Warunki życia
To pies, który nie ma szczególnych wymagań lokalowych. Równie dobrze czuje się w mieście, jak i na wsi, jeśli tylko będzie miał warunki do wyhasania się, wybiegania i solidnego zmęczenia. Jeśli zbraknie mu okazji do odpowiedniego ruchu, to bardzo łatwo przybiera na wadze i traci wiele ze swej wrodzonej ruchliwości. Przy lada okazji kopie doły, dając upust pradawnym instynktom. W domu generalnie nie czyni szkód i nie ma skłonności destrukcyjnych.

Żywienie
Hodowcy zalecają karmienie tych psów dwa razy dziennie, najlepiej w porze posiłków całej rodziny. Pomimo wielkich zębów szkoty raczej nie gryzą jedzenia, tylko połykają je w kawałkach, z łapczywości, stąd lepiej kroić im karmę dość drobno. Z właściwej im skłonności do tycia lepiej by nie podjadały między posiłkami, a już w ogóle nie ma mowy o słodyczach! Psy te cieszą się dobrym apetytem i nie są wybredne w jedzeniu – sucha karma pozwala utrzymać w dobrym stanie ich wypielęgnowane brody.

Zdrowie
Jeśli tylko pies ma dużo ruchu i nie obrósł w sadło, to z reguły nie narzeka na zdrowie. Kłopotem bywają niestety choroby nowotworowe, zwłaszcza wątroby. Częsta w tej rasie nadwaga może prowadzić do kłopotów z kręgosłupem i sprzyjać występowaniu alergii skórnych czy cukrzycy. Dawniej wiele psów cierpiało na ‘scottie cramp’, rodzaj choroby dziedzicznej objawiającej się niebolesnymi drgawkami, ale dziś jest to rzadkość.

Pielęgnacja
Wiele ze zwracającej uwagę urody szkota ma swe źródło w salonie fryzjerskim, stąd fryzjer musi mieć doświadczenie w strzyżeniu psów tej rasy Właściwa pielęgnacja szkociego włosa [polega na trymowaniu – usuwaniu palcami lub specjalnym narzędziem martwego włosa, co jest czynnością absolutnie bezbolesną, ale długotrwałą. Z drugiej strony salon fryzjerski zdejmuje nam z głowy wiele z kłopotów pielęgnacyjnych – wystarczy od czasu do czasu przeczesać psa i starannie umyć mu brodę po każdym posiłku. Dwuwarstwowy włos szkota wymaga szczególnej troski. Przejechanie psa szczotką o sprężystym włosie pomaga go oczyścić z brudu, a spłukanie wodą i staranne wysuszenie psa po każdym spacerze w deszczowy dzień to w zasadzie obowiązek – i wobec psa, i wobec naszego mieszkania!
Kapanie szkota nie powinno być zbyt częste, ale codziennie trzeba skontrolować stan uszu, oczu (często drażnionych przez brwi i grzywkę) i zęby – psy tej rasy miewają skłonność do tworzenia się kamienia nazębnego.

A ser lub owoce?
Psy tej rasy od stuleci żyły wespół z ludźmi i przywykły do urozmaiconego ludzkiego pożywienia – odrobina sera czy jabłka w najmniejszym stopniu im nie zaszkodzi, a może być odebrana jako dowód sympatii, jeśli tylko podjadanie nie wejdzie w nawyk!

Nie przepada za obcymi
Szkocki terier lubi towarzystwo ludzi, ale nie przepada za obcymi, zwłaszcza gdy usiłują go głaskać czy zaczepiać. Nie jest agresywny, ale po prostu kompletnie ignoruje ludzi, których nie lubi.

Czy to prawda, że…
…szkocki terier jest prawdziwym mistrzem w skokach wzwyż i metrowa przeszkoda nie stanowi dlań problemu?

Bez przesady z tym mistrzostwem, ale to prawda, że potrafi pokonać przeszkodę cztery razy wyższą od niego.
…są to psy niepodatne na szkolenie i nie uczące się niczego?
Nieprawda. Jednak konserwatyzm szkockiego teriera wymaga, by wszystko, czego ma się nauczyć ćwiczył z nim jego pan, możliwie w młodości psa i bardzo cierpliwie. Szkot jest uparciuchem, stąd często niesłusznie uważany jest za mało pojętnego.
… szkockie teriery są trudne w hodowli a suki rodzą z kłopotami?
Owszem, częstotliwość cesarskich cięć przy porodach szczeniąt tej rasy jest o wiele wyższa niż w innych rasach – to kwestia dążenia hodowców do osiągnięcia jak najkrótszych psów!

COMMENTS

  • Zdzisław Wojciechowski

    Witam Państwa
    Poszukuję suczki Szkota, najlepiej ok. rocznej, by móc dokładnie określić jej charakter. Nie musi być wystawowa, bo nie będzie w nich uczęszczać z kilku powodów. Jaka byłaby cena? Pozdrawiam Zdzisław Wojciechowski 22.07.2015

Dodaj komentarz