WHIPPET w pigułce

WHIPPET w pigułce

Patrząc na na pozór kruche ciało charta angielskiego whippeta nie podejrzewalibyśmy w nim gwiazdy wystaw i wyśmienitego sprintera. Jego przeszłość budzi wątpliwości. Czy jest potomkiem szlachetnego rodu niewielkich, krótkowłosych chartów Średniowiecza, czy tez raczej powstał w początkach XIX wieku przez skrzyżowanie charta i teriera?

OPIS
* Elegancki, szczupły ale doskonale umięśniony
* Wąska, pełna wyrazu głowa
* Mocny, zwarty korpus
* Dozwolony jest każdy kolor
* Delikatny, krótki, gęsty włos
* Wysokość w kłębie – 47 do 51 cm psy, 44 do 47 cm suki
* Waga od 10 do 15 kg
* Przeciętna długość życia – 14 lat

Skąd pochodzi?
Kynolodzy – specjaliści od historii ras do dziś nie mogą ustalić jednoznacznie, skąd wywodzi się whippet. Część z nich jest przekonana, że korzeni whippeta doszukiwać się należy kilkaset lat temu. Ich opinia bazuje przede wszystkim na dawnych rysunkach, na których widoczne są niewielkie charty o krótkim włosie, bardzo przypominające dzisiejszego whippeta. Koronnym argumentem jest tu miedzioryt Albrechta Duerera z 1501 roku. Przeciwnicy tej tezy twierdzą, że rasa ta powstała w okolicach końca XIX wieku z krzyżówek miedzy chartem angielskim greyhoundem, charcikiem włoskim i jakimś terierem.

Chart dla ubogich
Kolejna teza o jego pochodzeniu prowadzi do załóg kopalń w Northumberland, których górnicy pasjonowali się wyścigami psów. To prowadziło do marzeń o greyhoundach, niepokonanych sprinterach, które – ze względu na swa cenę – nie były dostępne dla górniczej kieszeni. Łatwiej było uzyskać przypadkowe mieszańce z dużym procentem krwi greyhounda, także krzyżówki greya z terierem. Co prawda psy takie były nieco wolniejsze w biegu od czystych greyhoundów, ale miały dodatkowe „zalety”. Odziedziczona po terierach ciętość sprawiła, ze były niepokonane w polowaniach na szczury czy zające, stając się cenionym pomocnikiem kłusujących górników. Niewiele czasu upłynęło, a zaczęto organizować dla psów będących potomkami chartów i terierów specjalne zawody, także i wyścigi. Popularność najlepszych psów sprawiła, że w krótkim czasie doszło do wyrównania rasy.

Z toru wyścigowego na wystawy
Whippety są bardzo popularne. Przyczyna leży prawdopodobnie w tym, że pomimo swych niewielkich rozmiarów łączą w sobie zalety estetyczne i umiejętności sportowe o wiele większych chartów. Pamiętać należy o panującej ogromnej różnicy miedzy egzemplarzami linii wyścigowych i wystawowych: te pierwsze są znacznie bardziej umięśnione, te drugie – hodowane dla uzyskania pięknego wyglądu, często przypominającego delikatność rzeźb. Obie linie łączy jednak unikatowe połączenie potencjalnych możliwości fizycznych: whippet nawet z linii czysto wystawowej będzie doskonałym biegaczem.

Dalej, jazda!
Samo słowo „whippet” powstało w końcu XIX wieku. Pochodzi ono od okrzyku „whip it”, znaczącego w ówczesnej angielszczyźnie tyle co „Dalej, jazda!”. Okrzyk ten, zagrzewający psy do biegu, rzeczywiście jak mało co pasuje do określenia psa, wyhodowanego do dzikiej pogoni – czy to na torze, czy na łące, za zającem…

CHARAKTER

Wydaje się, że ten stworzony do wyścigów pies mógłby prześcignąć sam siebie. Jako chart o pobudliwym charakterze i ciele, stworzonym do niezmordowanej pogoni, ten niewielki drapieżnik budzi w człowieku zachwyt swą urodą. Ci, którzy poznali bliżej psy tej rasy, rozpływają się także nad ich pełnym arystokratycznej elegancji, a mimo to żywym i miłym charakterem.

Plusy
* Inteligentny, jak wszystkie charty
* Czuły i przyjacielski
* Nie uciążliwy
* Dobry przyjaciel całej rodziny

Minusy
* Nudzi się, nie mogąc solidnie pobiegać
* Błyskawicznie zmienia nastrój – z rozleniwienia do ogromnego pobudzenia i odwrotnie

Spojrzenie pełne bezgranicznej czułości
Whippet pomimo swej delikatnej figury jest we wszystkim niewiarygodnie naturalny. Na przemian nerwowy i spokojny, niezależnie od tego, czy drży z podniecenia biegiem, czy zwinięty w kłębek leży u stóp pana.

Niepowtarzalna osobowość
Ten chart ma własną osobowość i bardzo przyjazny człowiekowi charakter. Ceni sobie poświęcaną mu uwagę i komplementy, bez skłonności do dopraszania się ich i bez aktorskich póz. Jego charakter to barwa mieszanka sprzeczności i tajemnic.

Pies o dwóch twarzach
Whippet jest zazwyczaj wyniosły, nigdy służalczy czy posłuszny na pokaz. Jeśli poluje na ptaszka, którego zaraz połknie, zda się, ze ma w sobie coś kociego. A kiedy chwile później z radością liże rękę swego pana, prosząc w swym języku o pogłaskanie, zda się, ze nie ma wśród psów nikogo o bardziej psim charakterze.

Ten pobudliwy i często nieobliczalny mały drapieżnik wymaga ciągłej uwagi. W stosunku do swego pana czy pani absolutnie oddany i spragniony kontaktu, wobec innych ludzi bywa wyniosły i niechętny jakimkolwiek poufałościom. Obydwa zachowania są typowe dla whippeta i doskonale mieszczą się w jego skomplikowanym charakterze.

Przyjemny towarzysz
Whippety są przyjazne człowiekowi i nie tak trudne w kontaktach jak inne charty. Jego miły, delikatny i radosny charakter sprawia, że łatwiej mu porozumieć się z ludźmi. Przestrzega absolutnie przyjętej hierarchii stada i nigdy nie będzie próbował przejąć rządów w domu. To także powód, dla którego można uczynić sobie z whippeta prawdziwego i absolutnie lojalnego przyjaciela.

Whippet – delikatny myśliwy wymaga niepodzielnej uwagi przewodnika: wszystkie whippety maja ten sam dwoisty charakter: wybuchową mieszankę ogromnej żywotności i delikatnej czułości.

Pozorna kruchość
Elegancki whippet przypomina kruchą figurkę z porcelany, ale w rzeczywistości wcale nie jest tak delikatny. Jest znacznie odporniejszy i wytrzymalszy, niż sugeruje to jego delikatna postura. Ten na pozór arystokratyczny pies jest niezmordowanym sportowcem, który doskonale znosi i ciężki trening, i mordercze wyścigi.

Dziecko i pies
Dzieci są zazwyczaj zafascynowane ty wspaniałym przyjacielem i bez końca gotowe są głaskać jego krótki włos. Dobrotliwy whippet chętnie na to przystaje. Jednocześnie jest gotów w każdej chwili do wesołych zabaw ze swym młodym przyjacielem i… umie się bawić w berka!

Pamiętajmy, że:
* Whippet ma naturę drapieżnika – przesadne rozpieszczanie go czy strzeżenie przed pozornymi zagrożeniami jest przeciwne jego naturze.
* Należy starannie pilnować jego posiłków – wszelkie dania mączne powinny być wykreślone z menu.
* Trzeba mu zapewnić codzienną możliwość ruchu, zwłaszcza jeśli nie jest pisana mu kariera wyścigowa: dopiero należycie wybiegany whippet jest szczęśliwym psem.
* Nauczcie dzieci szacunku i uwagi, jakich wymaga tak szlachetne zwierzę.
* Ponieważ whippet bywa niezależny jak kot, przeto potrafi wyznaczyć w Państwa domu swój własny rewir – trzeba to wziąć pod uwagę przy jego wychowywaniu i nie dopuścić do powstania „państwa w państwie”.
* Jeśli whippet protestuje przeciwko zasadom wychowania, przekonać go można tylko cierpliwą łagodnością i konsekwencją.

Należy:
* Rozmawiać z nim jak z człowiekiem.
* Uszanować i rozwijać jego naturę sportowca.
* Nie załamywać się i nie rezygnować, jeśli popełnia błędy podczas treningu. Trzeba zacząć od nowa, ucząc go w nowy sposób.

Nie wolno:
* Pokrzykiwać na niego, wydając polecenia. Obrażony whippet tym bardziej udaje że głuchnie.
* Próbować walczyć z kocią naturą whippeta – to walka z góry przegrana.
* Ograniczać mu ilość swobodnego ruchu czy utrudniać wybieganie się, choćby z innymi psami.

ŻYCIE CODZIENNE
Ma silny instynkt pogoni i ściga wszystko, co się rusza – także kota sąsiadów.

Spacerek?
Nadszedł czas na spacer. Jedno słowo „wyjdziemy” starczy, by leżący nieruchomo u stóp pana whippet otworzył oczy, nastawił uszu i podniósł głowę, by spojrzeć na swego pana pełnymi wyrazu, błyszczącymi oczami. „Wyjdziemy? Teraz?” – zdaje się pytać z niedowierzaniem. Zamiast odpowiedzi wystarczy wstać. Nieruchomy dotychczas whippet zerwie się na równe nogi i natychmiast zacznie drżeć z podniecenia, nie mogąc doczekać się otwarcia drzwi – sam wkłada głowę w obrożę, ciągnie za smycz, pogania nas pełnym wyrzutu spojrzeniem, gdy zakładamy buty: Czemu się tak guzdrzesz? Jego ulubione regiony? Rozległe łąki, puste pola czy plaża. Spuszczony ze smyczy mknie jak strzała, kreci kółeczka, ósemki, zawraca w miejscu… Nie daje się powstrzymać, ale gdy się wyhasa, z radością wróci do swego fotela, gdzie zastygnie bez ruchu.

Co trzeba wiedzieć
* obowiązkowe długie spacery
* ulubione zajęcia to bieg i leniuchowanie
* bywa agresywny wobec innych zwierząt, zwłaszcza ruchliwych
* z natury czysty
* nie wymaga trymowania
* niewielkie potrzeby żywieniowe
* w siarczyste mrozy wymaga kubraczka

Na spacerze czy na torze – jest zawsze wzorcem elegancji
Whippet mieszkający w mieście wymaga wybiegania się. Ograniczenie mu możliwości wyładowania energii może prowadzić do uszczerbku na zdrowiu psa. Dlatego tak ważne jest odnalezienie dużej wolnej przestrzeni, gdzie mógłby się wyhasać bez przeszkód – a pamiętajmy, że whippet potrafi rozwinąć prędkość do 60 km/h.

Mały drapieżnik
Jeśli kot, kanarek, króliczek, świnka morska czy chomik mają mieszkać w jednym domu z whippetem, to ich dni są bezapelacyjnie policzone. Nie wiadomo kiedy whippet w mgnieniu oka przedzierzgnie się ze współmieszkańca w bezlitosnego drapieżnika. Tylko jeśli zwierzak zamieszkał w domu przed nadejściem whippeta to ma pewne – niewielkie jednak – szanse, ze chart zaliczy go do wyposażenia domu i nie spróbuje nań zapolować.

Warunki życia
Może bez najmniejszego problemu mieszkać nawet w kawalerce – jest przecież psem pełnym sprzeczności. O ile na torze drży z podniecenia i wymaga olbrzymich przestrzeni do biegu, to w domu marzy tylko o tym, by nikt go zganiał z kanapy czy nie kazał mu sie ruszać z ulubionego fotela i najchętniej w ogóle by się nie ruszał.

Wyżywienie
Whippet rośnie bardzo szybko i od czasu odstawienia od matki wymaga niezbędnie dodatków mineralnych do pożywienia, przynajmniej do czasu ukończenia procesu wzrostu. Dorosły whippet je stosunkowo oszczędnie, zachowując smukłą sylwetkę (pamiętajmy jednak, że psy wyścigowe potrzebują znacznie więcej energii niż domowe leniuchy). Naturalna dla charta potrzeba ruchu, zwłaszcza zimą, wymaga wysoko kalorycznego pokarmu.

Zdrowie
Szczególne problemy miewają psy o szarym, jasnym umaszczeniu, określane często jako błękitne. Choroba opisana jako ‘syndrom błękitnych whippetów” objawia się plackowatymi wyłysieniami na skórze, a następnie stanem zapalnym skóry, krostami oraz zmianą koloru skóry i włosa na ciemnoszary czy brunatny. Jedynie długotrwała kuracja może przynieść psu poprawę czy cofnięcie się objawów choroby. Poza tą dość rzadką przypadłością, whippety cieszą się zazwyczaj doskonałym zdrowiem.

Pielęgnacja
Szata whippeta jest miękka, krótka, niewiarygodnie gęsta i wymaga niewielkiej pielęgnacji. Sam pies dba o czystość i w zasadzie nie wymaga szczotkowania. Choć przez swe iście żelazne zdrowie i stosunkowo wysoka odporność na zimno biegający whippet nie marznie, to jednak w silne mrozy godzien polecenia byłby ciepły kubraczek.

Czy to prawda, że…

… whippet jest dość niezależny i nie wymaga ciągłego kontaktu ze swym właścicielem?
Prawda. Jest powściągliwy w okazywaniu uczuć i dość dobrze znosi samotność – jeśli tylko jest ona wynagrodzona duża porcja zabaw i pieszczot po powrocie pana.

… jego cienkie kończyny często się łamią?
Nieprawda. Wprost przeciwnie! Wyglądają delikatnie, ale są mocne i odporne.

… whippet potrafi być zdecydowanie agresywny?
Prawda, lecz raczej tylko podczas wyścigów. Dlatego whippety biegają zawsze w kagańcach.

… whippet jest jedyną rasą, której błękitni przedstawiciele maja kłopoty ze skórą?
Nieprawda. U błękitnych dobermanów jest o wiele gorzej.

Copyright © for photo by www.oznhode.com