WYŻEŁ WEIMARSKI w pigułce

WYŻEŁ WEIMARSKI w pigułce

Rasy tej – choćby ze względu na maść – nie sposób pomylić z jakimkolwiek inną. Jego nazwa pochodzi od dworu książąt weimarskich, gdzie stworzono tę rasę. Fachowcy przypisują mu francuskich przodków, co nie jest takie pewne, na pewno jednak wiadomo, że wyżeł weimarski to prawdziwy dżentelmen wśród psów myśliwskich. W XIX wieku tylko szlachetnie urodzeni mogli marzyć o kupnie weimarana!

OPIS

* Proporcjonalny, elegancki
* Wspaniale umięśniony
* Kolor – zawsze szary, we wszystkich odcieniach, oczy koloru bursztynu
* Wysokość w kłębie: psy od 59 do 70 cm, suki 57 do 65 cm.
* Waga : około 30 kg
* Przeciętna długość życia: 12 lat

Nie każdy go doceni
Począwszy do Średniowiecza aż po dzień dzisiejszy popularność wyżła weimarskiego (zwanego potocznie weimaranem lub nawet krócej – weimarem) na przemian rosła lub spadała, w zależności od tego, czy możnowładcy doceniali jego talenty i trzymali go przy dworze, czy też uznawali go za zbyt ciężkiego do pracy w polu i rozpuszczali sfory… Przodek dzisiejszych weimarów powstał prawdopodobnie około XIII wieku przez skrzyżowanie chartów arabskich, przywiezionych z wypraw krzyżowych, z psem św. Huberta (bloodhoundem). Możliwe jednak, ze wyżeł weimarski jest produktem czysto niemieckim; wielu kynologów uważa, że mógł on zostać wyhodowany z krótkowłosej odmiany wyżła niemieckiego.
Kynolodzy spędzający urlop na Wyspach Kanaryjskich stają zadziwieni: przed katedrą w Las Palmas znaleźć można dwa posągi psów, które wyglądają wypisz-wymaluj jak wyżły weimarskie! Problem tylko w tym, że pomniki te mają bez wątpienia co najmniej pięćset lat! A może przodków weimaranera powinniśmy szukać na Kanarach właśnie, albo nawet w Afryce?

Na dworze w Weimarze
W XVIII wieku hodowlą weimarów zainteresował się wielki książę Karl-August von Sachsen-Weimar. Przypadły mu do gustu elegancka sylwetka i bursztynowe oczy tych psów, i nie ma wątpliwości, że swój dzisiejszy wygląd wyżeł weimarski zawdzięcza przede wszystkim książęcej pasji. Niestety, nawet Wielki Książę nie mógł zapobiec temu, by po jego śmierci psy poszły znów w zapomnienie.

Dopiero niemiecki cesarz Wilhelm I ponownie wydobył wyżły weimarskie na światło dzienne. Poznał się na niecodziennych zaletach tej szlachetnej rasy i wiedział, jak przysporzyć jej popularności – wydał edykt, zgodnie z którym właścicielem wyżła weimarskiego mógł być tylko ten, kto mógł wykazać się szlacheckim pochodzenie od co najmniej 4 pokoleń! W ten sposób nie dostał weimara nawet Bismarck.

Kariera polityczna
Prawdziwą karierę wyżeł weimarski zrobił dopiero w dwudziestym wieku. W 1897 roku w Berlinie powołano „Stowarzyszenie na rzecz hodowli srebrno-szarych wyżłów weimarskich” i od tej pory miłośnicy rasy nie musieli się już martwić o jej losy. Bardzo szczegółowy wzorzec rasy opracowano już w 1925 roku, ale przyjęto go dopiero w 1969. Do ogromnej popularności za Oceanem psów tej rasy przyczynił się jeden z prezydentów USA, który otrzymał w prezencie weimaranera, z którym nie rozstawał się nawet podczas oficjalnych wystąpień i którego zalety myśliwskie wychwalał publicznie.

Ma jastrzębi wzrok, nos, wyczuwający zwierzynę na nawet pod wiatr i do tego dość zrównoważony i, jak twierdzą hodowcy, łagodny charakter.

CHARAKTER

Plusy:
* Wyśmienity wyżeł i aporter, umiejący pracować także w wodzie.
* Łatwy w układaniu
* Posłuszny
* Bardzo dobry stróż, którego uwagi nie sposób odwrócić i któremu można powierzyć najcenniejsze dobra
* Opanowany, spokojny obserwator
* Dobroduszny
* Łagodny, nie agresywny

Minusy
* Skłonny do dominacji

Myśliwy z krwi i kości – pracuje w każdym terenie i pieczołowicie aportuje zwierzynę. Jego dewiza brzmi: Wszystko obserwuję i milczę!

Wyżeł weimarski wygląda tak, że najchętniej od razu wzięłoby się go w ramiona: jego srebrno szary włos jest jakby stworzony do głaskania… Nie ma co jednak liczyć na to, że jego serce jest równie miękkie jak jego włos.

Weimarany są szczególnie popularne w Stanach Zjednoczonych, gdzie zarówno prywatne osoby, jak i policja używają ich w roli psów stróżujących i obronnych. W Europie jednak wyżeł weimarski ma wciąż opinię psa wyższych sfer, którym zainteresowani są tylko snobi i fanatycy wystaw. Szkoda, że nie ma wśród nich zbyt wielu myśliwych, bo weimar to pies urodzony do polowania.

Wyjątkowo utalentowany
Przeszuka wszystkie zakamarki, będzie przekładał cały teren tak długo, aż znajdzie zwierzynę – i to w każdym terenie. Ponieważ niebyt marznie, jest czujny i posłuszny – bez wahania skoczy do wody, a jego krótki, gęsty włos chroni do przez zimnem i wilgocią. Jeśli weźmie w pysk strzeloną kaczkę , zadba starannie, by nie straciła przy tym ani jednego piórka i bez szwanku przyniesie ja swemu panu. Klub rasy w Niemczech kładzie szczególny nacisk na wyrabianie w psach wspaniałych umiejętności aportowania – i w aportowaniu myśliwskim (zwłaszcza na podmokłych rewirach) żaden pies nie dorówna weimarowi. Jest co prawda nieco wolniejszy w pracy, iż inne rasy wyżłów kontynentalnych, ale dzięki temu nadaje się szczególnie do aportowania zbarczonych (strzelonych, acz nie zabitych) ptaków.

Wyżeł pierwszej klasy
Warto choć raz spojrzeć na niego przy pracy: delikatna woń kaczki podrażniła mu nozdrza, pies napiął wszystkie mięśnie, podniósł przednią łapę, wyprężył poziomo ogon i całym ciałem wskazuje miejsce pobytu ptaka. Zbliża się myśliwy, pies straszy klaczkę, ta wzbija się w powietrze, pada strzał… Trafiony ptak usiłuje ostatkiem sił skryć się w gęstych zaroślach, ale nawet one nie dadzą mu schronienia przed weimarem, który potrafi się czołgać w gęstwinie, byle tylko dojść postrzałka i przynieść nienaruszoną kaczkę swemu panu.

Wyżeł weimarski nadaje się szczególnie do indywidualnej pracy z ptactwem, ale tez i do polowania z nagonką.

Nerwy na postronki!
Wyżeł weimarski sprawdza się także doskonale w roli psa domowego. Jest uczuciowy ale nie natrętny, czujny ale nie szczekliwy, nie niszczy w domu, nie sprawia kłopotów i umie znaleźć się w każdej sytuacji. To, czego naprawdę nie znosi, to hałas, rwetes i żądające bezwzględnego posłuchu otoczenie.

Dlatego też pies tej rasy będzie się dobrze czuł i okaże wszystkie swe zalety tylko w przyjaznym otoczeniu. Jeśli właściciel jest zbyt nerwowy, porywczy lub brutalny wobec psa, ten momentalnie pokaże drugą, nie tak łagodną stronę swego charakteru.

Zazwyczaj jest jednak miły i ceni sobie swoją rodzinę, a komu zaufa, tego słucha bez wahania. Od czasu do czasy niektóre wyżły weimarskie ujawniają zachowania dominacyjne, ale zazwyczaj nie ma kłopotów w kontaktach z innymi psami, bo agresja jest weimarom w zasadzie obca.

Przycinamy ogon?
Tradycyjnie weimarany – jak inne wyżły niemieckie – miały przycinany w szczenięctwie ogon. W tej chwili w większości krajów europejskich przycinanie ogona i uszu jest wzbronione i psy o kopiowanych ogonach nie mogą uczestniczyć w wystawach ani być dopuszczane do hodowli. W Polsce jest to także zakazane, stąd coraz częściej widać psy z pięknymi całymi ogonami.

Dziecko i pies
… to prawdziwi przyjaciele! Suka potrafi zajmować się niemowlętami czy małymi dziećmi czulej niż własnymi szczeniętami! Pies z kolei to idealny kompan dla starszych dzieci , bawiący się chętnie i potrafiący w razie potrzeby je obronić. I potrafi je tez wspaniale uciszyć – wystarczy, ze raz czy drugi opuści za głośne towarzystwo. ..

IDEALNY WŁAŚCICIEL

* Smukła sylwetka, jasne oczy, jedwabista, srebrzysta sierść – wyżeł weimarski jest naprawdę pięknym psem, o arystokratycznym wyglądzie, który zwraca uwagę ludzi, przywiązujących wielkie znaczenie do wyglądu zewnętrznego i symboli statusu materialnego. Samemu weimarowi jego wygląd jest najprawdopodobniej zupełnie obojętny, znacznie ważniejszy będzie dlań długi spacer niż uroda, a najważniejszy będzie zawsze wyjazd na polowanie.
* Nie jesteś – i nie chcesz być! – myśliwym i na dodatek mieszkasz w mieście? Zastanów się zatem dobrze nad kupnem psa tej rasy, bo wyżeł weimarski potrzebuje wiele ruchu, a las i pola są mu bezmała niezbędne. Dużo wybiegu, wiele zajęcia i zrównoważony właściciel – te trzy sprawy są dla weimara równie ważne, jak jedzenie czy własne posłanie.
* Wyżeł weimarski nie szczeka po próżnicy, w ogóle raczej mało szczeka a za to jest bardzo cierpliwy, uważny i mądry… Ma wspaniały charakter, jest miły i bardzo posłuszny. Jego wszystkie zalety nie są jednak widoczne na pierwszy rzut oka – weimaraner jest wobec ludzi pełen rezerwy, a swą szczerą naturę i inteligencję w pełni pokaże tylko temu, kogo obdarzy zaufaniem.
* Pomimo dość sporych rozmiarów, wyżeł weimarski jest psem o bardzo małych zapędach destrukcyjnych, jest raczej spokojny i dość nieśmiały (choć wobec obcych potrafi być całkiem groźny!). Jako jeden z niewielu wyżłów ma nie tylko dość silny instynkt stróżowania, la ei instynkt obrończy.

Należy:
* przy każdej okazji okazywać mu swa sympatię.
* traktować bardzo sprawiedliwie, ale dość wymagająco (szczególnie psy),
* zadbać o zdrowe warunki życia psa (ruch!),
* zawsze nagradzać posłuszeństwo i mądrość,
* wyraźnie określić granice dozwolonego zachowania – psy mają skłonność do dominacji.

Nie wolno:
* Traktować go brutalnie,
* Dawać przy nim upust swej złości,
* Skąpić mu regularnych spacerów – potrzebuje wiele ruchu w możliwie stałych porach.

Szary myśliwy umie się dostosować do człowieka, wymaga jednak wiele ruchu. Lubi poleniuchować, ale najprzyjemniejsze są dlań ćwiczenia na świeżym powietrzu

Co trzeba wiedzieć:
* Nie musi chodzić na polowania, ale bardzo to lubi
* Jego mięśnie wymagają stałego treningu
* Zawsze przedłoży życie na wsi nad luksusy miasta
* Zazwyczaj o posłuszny, ale kiedy zwietrzy zwierzynę, wtedy instynkt łowiecki bierze górę
* Suka jest spokojniejsza, i łatwiej daje się opanować – ale na wszelki wypadek nie zostawiajmy papużek bez nadzoru…

Maść jak charakter – żywe srebro!
Nie trzeba się obawiać o najdelikatniejsze nawet przedmioty w domu – pomimo swych sporych rozmiarów wyżeł weimarski porusza się bardzo uważnie, niczego nie potrąci i niczego nie zniszczy. Jego elegancka sylwetka i niespotykana maść czynią zeń natomiast najcenniejszą ozdobę domu… Ale nie jest to tylko ozdoba – weimar potrzebuje ruchu! Co najmniej cztery długie spacery dziennie to absolutne minimum, by pies mógł zachować swój miły charakter i utrzymać nienaganną sylwetkę.

Czy można krzyżować wyżły krótko- i długowłose?
Nie, wzorzec rasy nie zezwala na takie krzyżówki, choć genetyka ma swe prawa, co potrafi prowadzić do nieporozumień. Jest całkiem prawdopodobne, ze krótkowłosa suka wyda na świat wśród szczeniąt także i długowłose potomstwo – podobnie jak ciemnowłosi rodzice mogą mieć dziecko o blond włosach!

Warunki życia
Pies potrafi osiągnąć wysokość 70 centymetrów w kłębie, suka jest zazwyczaj o 12 cm niższa. Sami Państwo rozumiecie, że dla psa tych rozmiarów dom z ogrodem jest ze wszech miar godnym polecenia rozwiązaniem. Jeśli nie możecie mu Państwo tego zapewnić, to niezbędne będą regularne i długie spacery, tak by po powrocie znużony spokojnie leżał na swym posłaniu. Wyżeł weimarski to wzorcowy przykład dobroduszności i pogodzenia się z losem. Swój rewir zna dokładnie i jeśli pozwolicie mu Państwo zajrzeć raz czy drugi do sypialni, to z pewnością i ja zaliczy do ‘swoich’ terenów…

Wyżywienie
Wyżywienie weimaranera jest szczególnie ważne podczas sezonu łowieckiego. Pies pracujący zużywa znacznie więcej energii i potrzebuje znacznie więcej pokarmu niż poza sezonem. U psów pracujących szczególnie ważne jest ustrzeżenie się przekarmienia, ale jeszcze groźniejsze jest wydanie pokarmu w zbyt małej ilości, tak więc prawie codziennie trzeba dopasowywać ilość pokarmu do dzisiejszych potrzeb psa. Idealna karma składa się z mięsa, gotowanego ryżu, warzyw, tłuszczy zwierzęcych, a do tego odpowiednich witamin i mikroelementów (klasycznym dodatkiem jest „mieszanka dla młodych psów”, składająca się w 1/3 z drożdży piwnych, 1/3 z oleju słonecznikowego, a w 1/3 z równych części węglanu wapnia i fosforanu wapnia). W sklepach zoologicznych kupić można gotową, wysoko wydajną karmę dla psów aktywnych.

Zdrowie
Weimar jest psem bardzo odpornym i doskonale znosi zimno i wilgoć. Rozpowszechniony pogląd, jakoby jego wspaniałe szare umaszczenie osiągnięto wskutek przesadnej hodowli wsobnej jest całkowicie nieprawdziwy. Do dziś rasa ta nie objawia żadnych symptomów degeneracji.

Pielęgnacja
Pod tym względem wyżły weimarskie są psami bardzo praktycznymi i tanimi. Przez całe życie większość z nich nigdy nie ujrzała salonu dla psów, zadowalając się zdawkowym szczotkowaniem od czasu do czasu. Nawet długowłose weimarany, których włos lekko faluje, nie potrzebują chodzić do fryzjera. Z drugiej strony psy tej rasy, zwłaszcza polujące, trzeba kąpać stosunkowo często, gdyż ich włos łatwo przyjmuje zapachy z pola, nie zawsze przyjemne w codziennym życiu…

„Okrutny weimaran”
Wyobraźmy sobie, że z gniazda wypadnie młoda kawka i podskakując będzie szła przez trawnik. Weimar zobaczył ją natychmiast. Na próżno wszelkie wołania, pies całkowicie ogłuchł, póki jej nie złapał – cóż się stało? Przecież zawsze jest tak posłuszny i taki miły, dlaczego zamordował biedne pisklę? To proste – psy są drapieżnikami i łowcami, i weimar, będący w każdym calu psem myśliwskim, ma we krwi instynkt gonienia i zabijania zdobyczy. Jego instynkty, jeśli nie zostaną okiełznane i ukierunkowane przez współpracę z myśliwym, nakazują mu zabijać i pożerać małe stworzenia. To nie nic wspólnego z okrucieństwem, to po prostu prawo natury.

Czy to prawda, że…
… wyżeł weimarski z zapałem tępi koty?

Nie. Domowy kot zostanie raczej zaakceptowany jako współmieszkaniec i nawet włos mu z głowy nie spadnie. Bezpańskie koty powinny się jednak mieć na baczności!

… poluje prawie bezgłośnie i prawie nie szczeka?
Prawda. Jest pod tym względem prawdziwym przeciwieństwem psów gończych.

…stara się nie przeszkadzać i doskonale zna swoje miejsce w domu?
Prawda. Nawet fanatyczni miłośnicy porządku nie mogą mu niczego zarzucić.

Copyright for photo (c) by www.weimaraner-shop.de