Złośliwe nowotwory kości

Złośliwe nowotwory kości

Nagła bolesność może być równie sygnałem ostrzegawczym jak ból narastający powoli – wczesne rozpoznanie zasadniczo zwiększa szanse wyleczenia! Psy ras dużych cierpią na zmiany nowotworowe znacznie częściej niż przedstawiciele małych ras.

* 80 procent wszelkich złośliwych nowotworów kości stanowi mięsak kości
* W wielu przypadkach choroba narasta powoli i prawie niepostrzegalnie
* Gdy pojawią się przerzuty, zazwyczaj będzie za późno na jakąkolwiek pomoc
* Za rasy szczególnie podatne na nowotwory kości uchodzą boksery, rottweilery i owczarki niemieckie
* Określenie ‘sarkoma’ oznacza nowotwór złośliwy
* Nowotwory niezłośliwe to m. in., osteoma (dotyka najczęściej kości długich, kręgosłupa i kości czaszki), chrondroma (części chrzęstne) i fibroma (dotyka tkanki łącznej, włóknistej, guzy w obrębie jamy ustnej).

canerNie wolno bagatelizować nawet najmniejszych urazów!
Rzecz jasna, nowotwór, jaki spotkał państwa psa może być najzupełniej łagodny i całkowicie niegroźny, może się jednak przerodzić w twór bardzo groźny dla zdrowia, a nawet życia psa. Zazwyczaj nowotwory kości umiejscowione są na kończynach. Lekarzowi w najgorszym wypadku pozostaje tylko amputowanie dotkniętej nowotworem kończyny, ale nawet tak zdecydowana ingerencja w stan zdrowia zwierzęcia nie może zagwarantować, że tkanka nowotworowa nie odnowi się w innym miejscu ciała zwierzęcia. Nawet lekka kulawizna może wskazywać na zmiany chorobowe kości i powinna być podstawą do możliwie szybkiego pokazania psa lekarzowi.

Guzy nowotworowe w systemie kostnym są stosunkowo rzadkie (około 3% wszelkich guzów), ale znane są zarówno weterynarzom jak i lekarzom ludzkim. Pies z podejrzeniem guza nowotworowego będzie starannie zbadany przez lekarza weterynarii, ale właściwe rozpoznanie często postawić będzie można dopiero po wykonaniu zdjęcia rentgenowskiego lub nawet pobraniu próbki zmienionej tkanki (biopsji). Guzy złośliwe należy możliwie szybko usuwać drogą operacyjną.

Osteosarkoma
Żaden ze złośliwych nowotworów kości u psów nie może równać się pod względem częstotliwości występowania z osteosarkomą, Chodzi tu o twardą, narastającą tkankę nowotworową ze skłonnością do skostnienia – w 75% przypadków zaatakowane są kości długie kończyn (kość ramieniowa, kość promieniowa, kości podudzia, kość strzałkowa), choć zaatakowane być mogą także łopatki, kości żuchwy i kości płaskie czaszki. Osteosarkoma nie jest chorobą objawiającą się wyłącznie w późnym wieku psa, notowano przypadki zachorowań już u młodych psów, choć rzeczywiście szczególnie narażone są na nią psy w wieku pomiędzy szóstym a siódmym rokiem życia. Psy dużych ras (pies św. Bernarda, dog niemiecki, owczarek niemiecki, seter irlandzki, bokser…) ogólnie rzecz biorąc częściej zapadają na osteosarkomę niż psy mniejsze czy ras miniaturowych. Jak powstaje osteosarkoma? Za podstawowe czynniki sprzyjające pojawieniu się choroby uważa się urazy mechaniczne, powstałe wskutek bójki z innymi psami, niedostatecznie zaleczone złamania kości, zabiegi chirurgiczne i wszczepienia implantów. Właściciele psa często początkowo bagatelizują pojawienie się pierwszych symptomów choroby, którym bywa najczęściej ledwo zauważalne kulenie na jedną z kończyn. W miarę rozwoju choroby kulawizna nasila się, a stan ogólny psa ulega systematycznemu pogorszeniu.

Trudne rokowania
Na zdjęciu rentgenowskim widać wyraźnie spore guzy w miejscu ogniska choroby, zaś guzy wtórne (przerzuty) umiejscowione być mogą w płucach, nerkach, na innych kościach, w węzłach chłonnych, sercu, skórze, wątrobie lub śledzionie. Jeśli nie doszło jeszcze do przerzutów, to istnieją szanse na uratowanie życia zwierzęcia, zazwyczaj kosztem amputacji chorej kończyny. Niestety, medycyna nie jest w stanie zagwarantować, że nawet w trzy czy cztery miesiące po amputacji choroba nie zaatakuje innego narządu.

Fibrosarkoma
Nowotwór ten, często nazywany włókniakiem złośliwym, ma postać twardych, przerośniętych tkanką zgrubień lub guzów, które rozpoznawane są dość rzadko. Tworzy się najczęściej w okolicach jamy nosowej lub na kończynach, uszkadza tkankę kostną i rozrasta się w okostnej lub kości. Jeśli guzy ulokowane są w obrębie kości długich (kości ramieniowe, kości łokciowe, podudzie) to zaatakowane miejsce wykazuje bolesność i jest przyczyną narastającej kulawizny psa. Ogniska fibrosarkomy w kościach czaszki deformują kości i zmiany bywają widoczne gołym okiem. Charakterystyczny dla tej odmiany nowotworu jest jednostronny krwawy wypływ z nosa. Choroba rozwija się powoli i do przerzutów dochodzi znacznie później niż w przypadku osteosarkomy.

Chondrosarkoma
Nowotwory tego rodzaju stanowią około 11% wszystkich zmian nowotworowych u psów. Rozwijają się w obrębie chrząstek i atakują przede wszystkim kości płaskie (żebra, górna szczęka, górna część łopatek, kości miednicy). Najczęściej występuje u bokserów i owczarków niemieckich. Zdjęcie rentgenowskie wykazuje pojedyncze zmiany nowotworowe w postaci guzów. Choroba ta zazwyczaj rozwija się bardzo powoli, a guzy rzadko atakują sąsiednie kości czy chrząstki. Powikłania uogólnione, takie jak nacieki czy narośla na kończynach, są rzadkością, tak wiec większość psów dotkniętych chondrosarkomą nie odczuwa zbytnich bóli. Zmiany nowotworowe w obrębie jamy nosowej często objawiają się krwawieniami z nosa. Jedynie w 18% przypadków dochodzi do przerzutów, co sprawia, że rokowania przy tej odmianie nowotworu są o wiele lepsze niż przy fibro- czy osteosarkomie.

Synovialsarkoma
Guzy tego typu tworzą się przede wszystkim w obrębie stawu łokciowego i kolanowego i zazwyczaj rozpoznawane są u psów ośmioletnich lub starszych. Lekarz obserwując nienaturalne ułożenie stawu i stwierdzając na podstawie badania znaczną bolesność w jego okolicy zaleca wykonanie zdjęcia rtg, wyjaśniającego przyczynę. W przypadku synovialsarkomy rzadko dochodzi do przerzutów, ale rzadko kiedy choremu psu oszczędzone będzie amputowanie zmienionej kończyny.

Haemangiosarkoma
Schorzenie to, znane pod polską nazwą naczyniaków okostnej, jest degeneracyjną chorobą kości, polegającą na zmianach w układzie krwionośnym. Dotyka przede wszystkim psów w wieku około siódmego roku życia i atakuje przede wszystkim okolice żeber, kręgosłupa i kończyn. Na zdjęciu rentgenowskim widać zmiany (plamy) na zaatakowanych fragmentach okostnej. Co drugi przypadek wiąże się z przerzutami do płuc lub węzłów chłonnych. Miejsca zaatakowane zmianami nowotworowymi są szczególnie podatne na złamania.

—————————-

Copyright for photo (c) by info.sandscribbles.net