CESKOSLOVENSKY VLCAK – wzorzec

CESKOSLOVENSKY VLCAK – wzorzec

Wzorzec FCI nr 332

Kraj pochodzenia: dawna Czechosłowacja (patronat: Słowacja)

Użytkowanie: Pies służbowy.

Klasyfikacja FCI: Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 – Psy pasterskie.
Próby pracy wymagane.

RYS HISTORYCZNY: W roku 1955 w ówczesnej Czechosłowacji dokonano eksperymentalnego skojarzenia owczarka niemieckiego z wilkiem karpackim. Wykazał on, że potomstwo z takiego skojarzenia da się uzyskać i odchować, bez względu na to, czy kojarzono psa z wilczycą, czy odwrotnie. Większość potomstwa wykazywała cechy, warte utrwalenia w dalszej hodowli. Kiedy w 1965 eksperyment zakończono, powstał program utworzenia nowej rasy psów, łączącej pożądane cechy wilka z pozytywnymi cechami psa. W roku 1982 Zarząd czechosłowackiego stowarzyszenia hodowców uznał nową rasę pod nazwą ceskoslovensky vlcak.

WYGLĄD OGÓLNY: Pies mocnej konstytucji, o wzroście powyżej średniego i prostokątnej sylwetce. Z budowy, ruchów, sierści, umaszczenia i maski przypomina wilka.

WAŻNE PROPORCJE:
Długość tułowia : wysokość w kłębie = 10 : 9
Długość kufy : długość mózgoczaszki = 1 : 1,5

ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Żywy i bardzo aktywny, wytrzymały, łagodny i szybki w reakcjach. Pewny siebie i nieustraszony, podejrzliwy, bezgranicznie oddany swemu panu. Odporny na niesprzyjające warunki zewnętrzne, wszechstronnie użytkowy.

GŁOWA: Symetryczna, pokryta dobrze wykształconymi mięśniami. Oglądana z góry i z boku ma kształt tępego klina. Wyraźne piętno płci.
Mózgoczaszka:
Czaszka: czoło, oglądane z przodu i z boku, jest lekko wysklepione.
Bruzda czołowa niewidoczna, potylica wyraźna.
Przełom czołowo-nosowy (stop): umiarkowany.
Trzewioczaszka:
Nos: owalny w kształcie, czarny.
Kufa: sucha, nie szeroka, grzbiet nosa prosty.
Wargi: dobrze przylegające, nie obwisłe nawet w kącikach, o czarnych krawędziach.
Uzębienie: szczęki mocne i równe, zęby, zwłaszcza kły, duże i prawidłowo rozmieszczone, wymagany komplet 42 zębów zgodnie ze wzorem zębowym. Zgryz nożycowy lub cęgowy.
Policzki: suche, mięsiste, mało wyraźne.
Oczy: małe, skośne, barwy bursztynu, o dobrze przylegających powiekach.
Uszy: stojące, cienkie i trójkątne, krótkie (nie dłuższe, jak 1/6 wysokości w kłębie). Zewnętrzna krawędź ucha i zewnętrzny kąt oka znajdują się na jednej linii. Pionowa linia, przeprowadzona przez czubek ucha, przejdzie blisko koło boku głowy.

SZYJA: Sucha, dobrze umięśniona. W spoczynku trzymana pod kątem nie więcej, jak 40 stopni do poziomu. Musi być na tyle długa, by pies bez trudu dotykał nosem ziemi.

TUŁÓW:
Linia górna: szyja płynnie przechodzi w tułów; linia górna lekko opadająca.
Kłąb: dobrze umięśniony, wyraźny, ale nie aż tak, aby linia górna traciła na płynności.
Grzbiet: mocny i prosty.
Lędźwie: krótkie, dobrze umięśnione, niezbyt szerokie, trochę opadające.
Zad: krótki, dobrze umięśniony, niezbyt szeroki, lekko ścięty.
Klatka piersiowa: symetryczna, pojemna, dobrze umięśniona, gruszkowatego kształtu, zwężająca się ku mostkowi. Nie sięga łokci ani nie wystaje przed staw barkowy.
Linia dolna i brzuch: brzuch podciągnięty i napięty, boki trochę zapadnięte.

OGON: Wysoko osadzony, wiszący. Przy pobudzeniu wzniesiony szablasto.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: nogi przednie proste, mocne, suche, ustawione blisko siebie, z łapami trochę rozstawionymi na zewnątrz.
Łopatki: ustawione dość daleko z przodu tułowia, pod kątem bliskim 65 stopni, dobrze umięśnione.
Ramiona: dobrze umięśnione, tworzą z łopatkami kąt 120 – 130 stopni.
Łokcie: przylegające, nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz, sprężyste, wyraźnie wykształcone.
Przedramiona: długie, suche, proste. Razem ze śródręczem daje 55% wysokości psa w kłębie.
Nadgarstki: mocne, sprężyste.
Śródręcza: długie, nachylone do podłoża pod kątem co najmniej 75 stopni. W ruchu sprężyste.
Łapy: duże, skierowane trochę na zewnątrz. Palce dość długie, wysklepione, pazury mocne i ciemne. Dobrze wykształcone, sprężyste, ciemne opuszki.
Kończyny tylne: mocne, równolegle ustawione. Pionowa linia, poprowadzona od guza kulszowego, przeszłaby przez staw skokowy. Wilcze pazury nie są pożądane i powinny być usunięte.
Uda: długie, dobrze umięśnione, ustawione pod kątem 80 stopni do miednicy. Staw biodrowy mocny i sprężysty.
Stawy kolanowe: mocne i giętkie.
Podudzia: długie, suche, dobrze umięśnione. Ustawione pod kątem około 130 stopni do śródstopia.
Stawy skokowe: suche, mocne, giętkie.
Śródstopia: długie, suche, ustawione niemal pionowo do podłoża.
Łapy: wydłużone, palce wysklepione, pazury mocne i ciemne.

CHODY: Harmonijny, lekki, przestrzenny kłus, w którym łapy poruszają się jak najniżej nad ziemią. Głowa i szyja niesiona poziomo. W stępie porusza się inochodem.

OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: mocna, elastyczna, nie pofałdowana i bez pigmentu.
Sierść: prosta i zwarta. Szata zimowa i letnia wyraźnie różna. Zimą przeważa bardzo gęsty podszerstek; razem z włosem okrywowym tworzą szatę bardzo gęstą, także na brzuchu, wewnętrznej stronie ud, w uszach i między palcami, u psa także na mosznie.
Umaszczenie: żółtoszare do srebrzystoszarego z charakterystyczną jasną maską. Jaśniejsza sierść na spodniej stronie szyi i piersi. Dopuszczalna maść ciemnoszara z jasną maską.

WZROST: Wysokość w kłębie: pies co najmniej 65 cm, suka co najmniej 60 cm. Waga: pies co najmniej 26 kg, suka co najmniej 20 kg.

WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
– Głowa ciężka lub lekka. Płaskie czoło.
– Brak dwóch P1 lub dwóch M3 nie ma znaczenia przy ocenie, ale połączone braki tych zębów są wadą.
– Oczy bardzo ciemne, ciemnobrązowe lub różnej barwy.
– Grube, nisko lub wysoko osadzone uszy.
– Szyja nisko trzymana w postawie, lub wysoko niesiona w ruchu.
– Nietypowa linia górna. Długi zad.
– Ogon długi, nisko osadzony lub nieprawidłowo noszony.
– Zbyt strome lub zbyt głębokie kątowanie frontu.
– Miękkie śródręcze.
– Zbyt strome lub zbyt głębokie kątowanie tyłu. Słabe umięśnienie.
– Słabo zaznaczona maska.
– Krok krótki lub rozchwiany.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Agresja lub wyraźna lękliwość.
– Nieproporcjonalna budowa.
– Nietypowa głowa.
– Braki zębowe, z wyjątkiem wymienionych wcześniej.
– Nietypowy kształt lub osadzenie oczu.
– Nietypowy kształt i osadzenie uszu.
– Podgardle.
– Zad mocno ścięty.
– Nietypowa klatka piersiowa.
– Nietypowe osadzenie i noszenie ogona.
– Wady postawy kończyn przednich.
– Sierść nastroszona czy w inny sposób nietypowa.
– Maść inna, niż podane we wzorcu.
– Słabe ścięgna.
– Nietypowy ruch.

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym

———————

Copyright for photo (C) by pintereset.com