GRYFON KORTHALSA – wzorzec

GRYFON KORTHALSA – wzorzec

Wzorzec FCI nr 107
Kraj pochodzenia: Francja (Griffon d’arret a poil dur Korthals)
Data publikacji obowiązującego wzorca: 06.05.1964
Użytkowanie: wszechstronny wyżeł. Wykorzystywany szczególnie do szukania zranionej zwierzyny.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 – Wyżły.
Sekcja 1 – Wyżły kontynentalne.
Typ „griffon”.
Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY:
Już Ksenofont o nim wspominał, wyżeł ten wykorzystywany był jako „pies oysel”, rozprzestrzeniony po całej Europie pod różnymi nazwami. Rasa została odnowiona i ulepszona poprzez rozmnażanie w pokrewieństwie, selekcję i trening bez dolewu obcej krwi przez E. K. Korhalsa w drugiej połowie XIX wieku. Od tego czasu różne kluby narodowe pozostawały wierne swemu wzorcowi.
WYGLĄD OGÓLNY:
Pies mocny, o średniej wielkości. Dłuższy niż wyższy. Czaszka nie za szeroka. Kufa długa i kwadratowa. Oczy ciemnożółte lub brunatne, wysoko osadzone. Charakterystyczny wygląd nadają: wydatne wąsy, broda i brwi.
GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka: nie za szeroka. Linie czaszki i grzbietu nosa równoległe.
Stop: załamania nie za wyraziste.
Trzewioczaszka:
Nos: zawsze brązowy.
Kufa: długa i kwadratowa, grzbiet nosa lekko zakrzywiony, takiej samej długości co czaszka.
Oczy: ciemnożółte albo brunatne, duże, zaokrąglone, wysoko osadzone, o inteligentnym wyrazie.
Uszy: średniej wielkości, nieskręcone, płasko osadzone, osadzone na linii oka, sierść krótka miesza się bardziej lub mniej z sierścią dłuższą.
SZYJA: Średniej długości, bez podgardla.
TUŁÓW:
Pies nieco dłuższy niż wysoki (od 1/20 do 1/10)
Grzbiet: szeroki.
Lędźwie: dobrze rozwinięte.
Klatka piersiowa: wysoka, nie za szeroka, boki lekko wypukłe.
OGON: Noszony poziomo lub lekko podniesiony, pokryty gęstą sierścią, ale bez szczotki, powinien być skrócony o 1/3 lub 1/4. Jeśli nie jest skrócony, powinien być noszony poziomo z lekko podniesioną końcówką.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: proste, silne, o gęstej sierści; w akcji równoległe.
Łopatka: dobrze przymocowana, raczej długa, ukośna.
Kończyny tylne: o gęstej sierści.
Uda: długie i dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: dobrze kątowane.
Łapy: okrągłe, solidne, palce zwarte i wysklepione.
CHODY:
Ruchem podczas polowania jest galop, przerywany przez kłus. Kłus jest płaski. „Koci krok”.
OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: szorstki i gruby, przypominający w dotyku szczecinę dzika. Nigdy lokowaty, ani wełnisty. Pod szorstką sierścią znajduje się cienki i zwarty podszerstek.
Umaszczenie: przede wszystkim stalowo-szare z brązowymi łatami albo jednokolorowe brązowe, czasami dereszowate albo srokate. Są również dopuszczane umaszczenia białe i brązowe oraz białe i pomarańczowe.
WZROST: psy: 55 – 60 cm
suki: 50 – 55 cm
WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

——————–
Copyright for photo (c) by www.chiens-de-france.com