LUNDEHUND – wzorzec

LUNDEHUND – wzorzec

Wzorzec FCI nr 265 /12. 03.1999/
Norsk lundehund (Norwegian Lundehund)
POCHODZENIE: Norwegia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 12.03.1999.
UŻYTKOWOŚĆ: Ze względu na swe osobliwe cechy anatomiczne, pies ten przeznaczony jest do polowania na maskonury na stromych skałach, otaczających fiordy oraz ciągnących się wzdłuż wybrzeża.
KLASYFIKACJA FCI : Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych. Sekcja 2 – Nordyckie psy myśliwskie.
Bez prób pracy.
WRAŻENIE OGÓLNE : Pies w typie szpica, mały, prostokątny, gibki, dosyć lekkiej budowy. Cechy morfologiczne uzależnione od płci.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Czujny, energiczny, żywy.
GŁOWA : Kształtna, średniej szerokości, klinowata.
MÓZGOCZASZKA : Czaszka: Nieco zaokrąglona, z wydatnymi łukami brwiowymi. Stop: Zaznaczony, ale nie przesadnie.
TWARZOCZASZKA: Kufa: Klinowata, średniej długości. Grzbiet nosa nieco wypukły. Szczęka i żuchwa oraz uzębienie : Preferowany zgryz nożycowy, ale zgryz cęgowy lub umiarkowany prognatyzm żuchwy – dozwolony. Brak przedtrzonowców po obu stronach, zarówno w szczęce, jak i w żuchwie, jest dopuszczalny.
Oko: Nieco ukośne; nie wyłupiaste; tęczówka żółtawo-brązowa. Źrenica otoczona jest ciemną obwódką.
Uszy: Trójkątne, średniej wielkości, szerokie u nasady, noszone prosto, bardzo ruchome. Chrząstka płatu ucha posiada zdolność zwijania się tak, iż ucho składa się i odchyla w specyficzny sposób, do tyłu lub w prawo ku górze, zamykając tym samym kanał słuchowy.
SZYJA: Kształtna, średniej długości, dosyć silna, ze stosunkowo obfitym kołnierzem.
TUŁÓW: Prostokątny. Górna linia: Prosta. Grzbiet: Mocny. Zad: Nieco opadający. Klatka piersiowa: Długa, średniej szerokości, stosunkowo głęboka i pojemna; nie beczkowata. Brzuch: Nieco podciągnięty.
OGON: Wysoko osadzony, średniej długości, dobrze okryty włosem, ale bez pióra. Noszony zwinięty w pierścień, nieznacznie zawinięty nad grzbietem lub zwisający. Koniuszek ogona nie może przesadnie przechylać się, ani opadać na jeden bok.
KOŃCZYNY: KOŃCZYNY PRZEDNIE : Wrażenie ogólne: Umiarkowanie kątowane. Przedramię: Proste. Przednie łapy: Owalne, odchylone nieco na zewnątrz, z przynajmniej sześcioma palcami, z których pięć musi dotykać podłoża. Osiem opuszek na każdej łapie. Dwa wewnętrzne palce, składające się odpowiednio z 3 i 2 paliczków, wyposażone w układ więzadeł i mięśni, sprawiają, iż łapa wygląda solidnie.
KOŃCZYNY TYLNE : Wrażenie ogólne: Kończyny tylne usytuowane są dosyć blisko siebie. Udo: Silne i umięśnione. Kolana: Umiarkowanie kątowane. Podudzie: Silne i umięśnione. Tylne łapy: Owalne, ustawione nieco na zewnątrz, z przynajmniej sześcioma palcami, z których cztery muszą dotykać podłoża. Siedem opuszek na każdej łapie; środkowa, najważniejsza ze względu na swój rozmiar, połączona jest z wewnętrznymi opuszkami, odpowiadającymi dwóm wewnętrznym palcom. Gdy pies stoi na płaskiej powierzchni, ciężar ciała musi być równomiernie rozłożony na opuszki łap.
CHÓD/RUCH : Lekki i elastyczny. Obrotowa zewnętrzna akcja kończyn przednich i nieco zbieżna akcja kończyn tylnych jest charakterystyczna dla rasy.
SZATA: WŁOS: Gęsty i twardy; miękkie podszycie. Włos krótki na głowie i przedzie kończyn; bardziej obfity na poziomie szyi, tyle ud oraz na ogonie, ale nie tworzy pióra.
MAŚĆ: Zawsze połączona z bielą: u psów maści od rudej do płowej, szata mniej lub bardziej przesiana włosami o czarnych koniuszkach; czarna; szara; biała z ciemnymi łatami. U psów dorosłych, zwykle wyraźniej, niż u psów młodszych, zaznaczone są czarne koniuszki włosów.
WIELKOŚĆ I CIĘŻAR CIAŁA: Wysokość w kłębie: Psy: 35 – 38 cm. Suki: 32 – 35 cm. Waga: Psy: ok. 7 kg. Suki: ok. 6 kg.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Agresja.
Każdy pies, przejawiający nieprawidłowości fizyczne lub psychiczne, powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.