MASTIF ANGIELSKI w pigułce

MASTIF ANGIELSKI w pigułce

Pies ten występował już na arenach starożytnego Rzymu, a na Wyspach Brytyjskich szczuto go na lwy, niedźwiedzie i tury. Ten psi Herkules bardzo mocnej, ale harmonijnej budowy, łączy w sobie wyraz potęgi i odwagi, a potrafi osiągnąć nawet i ponad 100 kilogramów wagi!

OPIS

* Imponująca i potężna sylwetka
* Krótki, przylegający włos
* Głowa o kwadratowym obrysie
* Silne szczęki
* Nieduże, szeroko rozstawione uszy
* Czujne spojrzenie
* Wysokość w kłębie: 72 do 82 cm u psów, 66 do 78 cm u suk
* Waga: około 75 do 100 kg u psów, około 60 do 80 kg u suk
* Przeciętna długość życia: 10 do 12 lat

Celtowie, Germanie i Rzymianie
Podobnie jak przy wielu innych rasach, tak i przy mastifie angielskim nie sposób dokładnie określić pochodzenia tych psów. Przodkowie dzisiejszych mastifów przybyli prawdopodobnie na Wyspy Brytyjskie wraz z kolejnymi falami osadników – początkowo Celtów, później Germanów (w tym wypadku chodzi o plemiona Anglów i Sasów), którzy mieli podobne, silne i ciężkie psy w typie molosa. Arianus, rzymski namiestnik w Galii w latach 131-137, opisywał psy Celtów jako ‘szerokopyskie, brytyjskie psy, które łamały karki turom na arenach’. Te ‘brytyjskie’ psy sprowadzane były do kontynentalnych prowincji rzymskich, by tam wystawiać się do walk w cyrkach, gdyż uchodziły za groźniejsze i silniejsze od rzymskich bojowych molosów.

Brytyjskie obyczaje
Prawie tysiąc lat później potomkowie tych silnych, odważnych psów byli powszechnie znani w całej Anglii, gdzie rycerze i właściciele ziemscy używali ich do polowań na dzikiego zwierza i zmuszali do udziału w walkach psów. Od około tysięcznego roku aż po XVII wiek liczne mastify, trzymane w psiarniach w pobliżu królewskich lasów całej Brytanii, miały okaleczane łapy, by uniemożliwić im kłusowanie… Od 1050 roku na Wyspach Brytyjskich organizowano walki psów z niedźwiedziami czy lwami, co stanowiło ulubioną rozrywkę dworu królewskiego . Szlachta zadowalała się podziwianiem walk potężnych psów z turami i bykami, co wkrótce stało się także rozrywką pospólstwa. Szczucie byków psami i walki psów zostały zabronione w Anglii dopiero w 1835 roku, co spowodowało spadek zainteresowania ta, wąsko wyspecjalizowaną, rasą psów.

Rasa na wymarciu?
Po kilkunastu latach przerwy, w drugiej połowie XIX wieku, nastąpił jednak nawrót popularności mastifów, traktowanych już nie jako zwierzę do występów na arenie, a jako pies wystawowy i – po części – towarzysz wojska. Nowoczesna hodowla wywodzi się od psów pana Luckey’a (znanego także jako Lukey), który doprowadził w 1872 roku do powstania pierwszego klubu miłośników rasy. Mastify żyły przez lata jako psy brytyjskich właścicieli ziemskich i urzędników wracających z kolonii – ich popularności zagroziły dopiero obie wojny światowe i związane z nimi trudne warunki aprowizacyjne. Wojenny system kartkowy nie przewidywał wyjątków dla psów o tak ogromnym apetycie; dość wspomnieć, że w 1948 roku w całej Wielkiej Brytanii żyło tylko 8 mastifów w wieku hodowlanym! Hodowcy szybko wspomogli się importem szczeniąt z Kanady i rasa ta ponownie odzyskała stabilną liczebność w swej ojczyźnie, ale daleko jej do poziomu z początku XX wieku, kiedy to rocznie rejestrowano około 300-400 zwierząt ( w początkach XXI wieku – 60). Na kontynencie europejskim nigdzie rasa ta nie zdobyła szerokiej popularności, i w żadnym kraju, podobnie jak w Polsce, populacja jej nie przekracza dziś 100 sztuk.

Waga ciężka
Nie jest łatwo zważyć takiego olbrzyma, zwłaszcza że nie zawsze ma się na podorędziu wagę zdolną udźwignąć taki ciężar. W opowieściach hodowców często występują mastify ważące ponad 160 kilogramów i trudno zweryfikować, na ile są one prawdziwe. Prawdą jest jednak, że w 1988 roku zważono psa, który wygrał wystawę specjalistyczną w Birmingham i waga wykazała 260 funtów, czyli ponad 117 kilo… Masą z mastifem angielskim może równać się tylko fila brasileiro czyli mastif brazylijski.

CHARAKTER

Królewskie maniery i serdeczny, choć powściągliwy charakter. Ten olbrzym oczaruje każdego – swą masą, swoją mądrością i swoim wielkim sercem. Jego pełny rozwój, w czasie którego je za dwóch, trwa do trzech lat!

Plusy
* Serdeczny
* Przywiązany do właściciela
* Inteligentny
* Zdecydowany i dzielny
* Bardzo czujny
* Tolerancyjny i dobroduszny
* Zrównoważony i spokojny

Minusy
* Dominujące psy bywają groźne
* Bywa niezmiernie uparty, stosuje ‘bierny opór’

Ten wspaniały stróż wymaga silnej ręki
Jego nieprzeciętne rozmiary czynią z mastifa angielskiego idealnego stróża i obrońcę, który w razie potrzeby potrafi obronić całą rodzinę. Mając w domu takiego kolosa możemy spokojnie nie bać się jakiegokolwiek włamywacza, gdyż ten potężny olbrzym samym wyglądem odstraszy każdego intruza.

Każda rasa psów ma swoje dobre i złe strony, i tak samo jest z mastifami. Mówi się o nich, że wśród psów maja taką pozycję – i taką renomę – jak lew wśród kotów. Opinii tej nie można lekceważyć, bo jest ona dość uzasadniona…

Dobroduszny
Pomimo swych grubo ponad przeciętnych rozmiarów mastif ma czułą psychikę łatwo przywiązującego się psa i nie zna – i nie uznaje – przemocy. Jest to godzien zaufania, opanowany, dobroduszny wobec właściciela i jego rodziny idealny pies stróżująco-obrończy, a jedno spojrzenie na chodzącą górę stalowych mięśni wystarczy, by potencjalnemu intruzowi wybić z głowy niewczesne zamiary.

Pewny siebie
Nie zajmując się dziś ani polowaniem ani walkami, do których został stworzony, mastif może całkowicie skoncentrować się na ‘swojej’ rodzinie. Uwielbia wspólne zabawy i długie spacery, a obdarzony plastyczną mimiką potrafi doskonale zademonstrować swą radość czy sceptycyzm. W przeciwieństwie do innych ras dogowatych mastif dość przyjacielsko wita inne psy w swoim rewirze. Można także wyperswadować mu pogonie za kotami i doprowadzić do tego, że będzie je co najwyżej obserwował z zaciekawieniem. Mastif zdający sobie sprawę ze swej siły nie ma najmniejszych kompleksów i nie wdaje się w bijatyki z innymi psami, by ustalić hierarchię: doskonale wie, że to on jest królem i panuje nad innymi psami ze spokojem wynikającym z bezwzględnej przewagi fizycznej.

Przywiązany
Wystarczy spojrzeć w wilgotne oczy mastifa angielskiego, by zrozumieć, że jest to wierne psisko, spragnione kontaktu i czułości ze strony człowieka. Należy mu zawsze okazywać swoje uczucie i sympatię, zapewnić mu spokojne ciche legowisko i jak najczęściej przekonywać go, że jest najmilszym i najpiękniejszym psem na świecie. Nie można jednak zapominać o jego charakterze, nie znającym uczucia strachu i potencjalnych możliwościach fizycznych. Jedno uderzenie łapy zwali z nóg każdego, nawet silnego i przygotowanego na cios mężczyznę. Wystarczy jedno kłapnięcie szczęki i każdy przeciwnik przenosi się na lepszy świat… Dlatego też w żadnym wypadku nie wolno próbować go drażnić, zwłaszcza gdy nie jest się z nim w serdecznej przyjaźni.

Pies i dziecko
Będziecie Państwo zadziwieni, w jakim stopniu to ogromne ‘pluszowe’ zwierzę potrafi zafascynować dziecko. Mastif znosi z najwyższą cierpliwością wszystkie pomysły dzieci i zezwala im nawet na dość mocne szarpnięcia za ogon czy ucho. Jego bezgraniczna tolerancja wobec ‘swoich’ dzieci sprawia, że kroniki nie znają wypadku skrzywdzenia dziecka przez mastifa, nawet przypadkiem.

Sir Mastiff
Psom tej rasy z pewnością przysługują wszystkie tytuły szlacheckie, jakie tylko zna Anglia. Przez dziesiątki a nawet setki lat, jakie mastif spędził w towarzystwie lordów, szlachetnych dam i wielkich dowódców, nabrał arystokratycznych manier oraz bezprzykładnej dumy i pewności siebie. Jego szlachetne zachowanie i niezmącony angielski spokój w połączeniu z olbrzymią siłą nadały mu tytuł ‘króla wszystkich psich ras’. Charakter jego przodków zahartował się w setkach nieustępliwych, krwawych walk i dziś mastif jest potomkiem dawnego i zasłużonego rodu.

Idealny właściciel

* Tylko ten powinien decydować się na kupno mastifa, kto lubuje się w niecodziennych wrażeniach i nie boi się przesady. Pies ten zawsze przewyższa swego właściciela o co najmniej kilka kilogramów, a jego siła zwali z nóg każdego. Ten olbrzym potrzebuje właściciela, który – podobnie jak on – jest niewzruszenie opanowany i pewny siebie, dysponując niecodzienna siłą fizyczną i psychiczną. Mastif będzie niejednokrotnie próbował zmierzyć się ze swym właścicielem – początkowo w niby niewinnych żartach, których wynik zależy od tego, czy człowiek jest Herkulesem, czy też raczej słabeuszem. I w jednym, i w drugim wypadku może stworzyć doskonały związek z psem, szukającym partnera równie jak on sam silnego psychicznie. Większość hodowców uważa, że mastify same wybierają sobie właścicieli i ze raczej nie mylą się w swych decyzjach…

* Jako pies stróżujaco-obrończy mastif potrzebuje co najmniej domku z ogródkiem, a oprócz tego sporo niewymuszonego ruchu, utrzymującego w dobrej kondycji jego potężne mięśnie. Mastif nigdy nie szczeka bez istotnego powodu a jego warczenie, nie dające się porównać z niczym innym, jest zawsze jednoznacznym, ostatnim ostrzeżeniem.

* Mastif bardzo ceni sobie życie rodzinne i chce w nim uczestniczyć, choćby oglądając z dziećmi telewizję. Trzeba mu jednak przygotować do tego poduszkę pod łokcie, bo jego olbrzymia masa sprawia, iż nie powinien leżeć na twardej podłodze.

Należy:
* Decydować się na mastifa tylko wtedy, gdy znamy wszystkie konsekwencje tego wyboru.
* Zapewnić psu wiele ruchu i wybiegu, ale nie przemęczać go intensywnymi ćwiczeniami, zwłaszcza w młodości.
* Zadbać o bardzo konsekwentne i odpowiedzialne wychowanie psa.
* Umieć zapewnić sobie posłuszeństwo psa bez stosowania przymusu.
* Pozwolić psu na uczestniczenie w życiu rodziny.

Nie wolno:
* Pozwolić mastifowi na przejęcie rządów w domu.
* Wykorzystywać jego siłę w niegodny sposób.
* Traktować go jak nieprzystępnego i obojętnego olbrzyma
* Nie bawić się z nim ze względu na jego rozmiary
* Nie okazywać mu serdeczności i sympatii.

ŻYCIE CODZIENNE

Co należy wiedzieć:
* Uwielbia życie w ogrodzie i w domu
* Zabawy i szkolenia wyrabiają jego wrodzoną inteligencję
* Uwielbia biegi z przeszkodami
* Krótki włos mastifa nie wymaga wiele pielęgnacji
* Pochłania olbrzymie porcje karmy
* Wcale niemała cena szczenięcia
* Wysokie koszty utrzymania

Pies dla ekscentryka
Ten typowo brytyjski pies największą popularnością cieszy się jednak za Oceanem, głownie w Stanach Zjednoczonych. Nie przypadkiem, bo jest to kraj, w którym koszt utrzymania psa w porównaniu do średnich zarobków jest najniższy w świecie… Próby ponownego wprowadzenia mastifów do Europy na stałe nie powiodły się szczególnie – po pierwsze ze względu na koszty utrzymania psów tej rasy, po drugie ze względu na obawy wielu krajów przed mocarnymi psami o bojowej przeszłości. Na naszym kontynencie mastif angielski trafia przede wszystkim w ręce czy to snobów, czy to ekscentryków – a nie ma ich zbyt wielu. W Polsce żyje około 80 – 90 mastifów, co zdecydowanie nie jest mało!.

Duży, ale wcale nie ociężały!
Wprawdzie mastif jest blisko spokrewniony z dogiem niemieckim i innymi molosami, ale nawet wśród nich wyróżnia się wielkością. Wyżywienie i utrzymanie takiego olbrzyma kosztuje niemałe sumy!

Warunki życia
Mastif angielski w żadnym wypadku nie nadaje się do życia w mieście. Ogród i cieplutkie legowisko w domu to absolutne minimum. Psy tej rasy wymagają codziennych spacerów, by móc wyładować nadmiary energii – pozbawione odpowiedniej porcji ruchu szybko tyją i tracą swój imponujący wygląd gladiatora, a na dodatek zaczynają mieć kłopoty z nadmiernie obciążonymi stawami.

Pamiętać trzeba także o stosownym posłaniu – i nie chodzi tylko o rozmiar, ale i o jego jakość. Mastify, jak wszystkie psy tej wagi, mają skłonność do fundowania sobie modzeli (wyraźnych zgrubień stwardniałej skóry na łokciach), które – przy zaniedbaniu – potrafią zmienić się w bolesne odleżyny.

Wyżywienie
Ważący około 80 kilogramów niezbyt duży mastif angielski wymaga dziennie co najmniej 800 gramów mięsa i około 1,2 kilograma suchej karmy wysokiej jakości. Miesięcznie liczyć się trzeba z koniecznością zakupu co najmniej 60 kilogramów pożywienia dla swojego pupila – przy czym musi to być pokarm wysokiej jakości, a na dodatek liczyć się trzeba z koniecznością dodania do niego witamin i preparatów mineralnych w ilości zaordynowanej przez lekarza weterynarii lub doświadczonego hodowcę.

Zdrowie
Mastif uchodzi za psa ogólnie dość zdrowego, gdyż jego zaprawieni w walkach przodkowie nie mogli sobie pozwolić na chorowitość. Jak każda potężna rasa mastify mają jednak kłopoty z dysplazją stawów biodrowych i łokciowych – a na dodatek nie powinny wylegiwać się na twardym podłożu, gdyż łatwo robią im się twardniejące odleżyny na łokciach (modzele). Zdaniem hodowców brytyjskich mastify nie powinny mieszkać w kojcu, gdyż co prawda dobrze znoszą chłód i nawet wilgoć, ale źle radzą sobie z upałem. Hodowcy amerykańscy, zazwyczaj trzymający psy w kojcach, twierdzą natomiast, że największym problemem zdrowotnym mastifów jest skłonność do reumatyzmu i artretyzmu, związanych z zimnem i wilgocią.
Jak wszystkie psy ras dużych i olbrzymich mastify są częściej niż średnio dotykane skrętem żołądka, stąd trzeba pamiętać o niezbędnym odpoczynku po każdym posiłku.
Problemem zdrowotnym mogą być także zęby, gdyż mastify mają większą niż inne rasy skłonność do powstawania kamienia nazębnego. Czyszczenie zębów – szczoteczką lub twardymi gryzakami – jest równie niezbędne jak przecieranie wilgotną szmatką fald na pysku.

Pielęgnacja
Krótki, gęsty i przylegający włos mastifa ogranicza niezbędne zabiegi pielęgnacyjne do minimum. Co dziesięć dni – dwa tygodnie trzeba jednak psa solidnie przeszczotkować lub przetrzeć gumową rękawicą, by usunąć martwy włos, przy okazji starannie przeglądając całego psa, czy nie czepił się go jakiś kleszcz. Zgrubienia skóry na łokciach trzeba od pierwszego momentu natłuszczać maścią z witaminą A, by nie pozwolić im stwardnieć na stałe. Kąpiel mastifa jest ambitnym zadaniem i dlatego lepiej zostawić ja sobie na miesiące letnie, kiedy można wykorzystać wąż ogrodowy…

Do serca przez żołądek, ale nie tylko…
To prawda, że mastif pochłania olbrzymie ilości jedzenia, a głody nie będzie szczęśliwy. Z drugiej strony jednak do szczęścia potrzebne mu jest nie tylko jedzenie, ale przede wszystkim kontakt z człowiekiem, jego sympatia i serdeczność oraz – przede wszystkim! – czas, jaki możemy poświęcić psu. Mastif potrzebuje codziennego kontaktu z całą rodziną, a separowany od życia domu gorzknieje i czuje się odrzucony.

Czy to prawda, że…

…mastify zachowały agresywność swych przodków – psów bojowych i dlatego mogą być niebezpieczne, choćby dla dzieci?
Nieprawda. Co prawda mastif był psem bojowym, ale dziś uwielbia dzieci i jest dla nich najlepszym wychowawcą i obrońcą.

… latem słońce wysusza jego skórę na tyle, że musi pić znacznie więcej niż inne psy?
W pewnym sensie. Mastif ma w upał na tyle przyspieszoną przemianę materii, że musi stale uzupełniać poziom płynów w organizmie.

…mastif ma silny psi zapach?
Prawda. Ważący 80 czy 90 kilogramów pies siłą rzeczy wydziela więcej woni niż kilogramowy chihuahua – i jest to kolejny powód, by nie planować trzymania mastifa w małym mieszkaniu… Wybiegany na świeżym powietrzu, owiany wiatrem mastif pachnie znacznie mniej, a przetarcie go wilgotnym ręcznikiem bardzo osłabia charakterystyczny psi zapach.

Copyright for photo © by Dorota Matusz. Na zdjeciu KUFEL (Eternity Celebrity PICASSO)