MASTIF TYBETAŃSKI ( DO-KHYI) – wzorzec

MASTIF TYBETAŃSKI ( DO-KHYI) – wzorzec

Wzorzec FCI Nr 230
Pochodzenie : Tybet.
Patronat : FCI.
Data publikacji obowiązującego wzorca: 24.03.2004.
Użytkowość : Pies do towarzystwa i stróżujący.
Klasyfikacja FCI : Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.
Krótki rys historyczny : Mastif tybetański (Do-Khyi) to prastara rasa psów, pilnujących stad w Himalajach i stróżujących w tybetańskich klasztorach. Od starożytności narosło o niej wiele mitów. Od Arystotelesa (384-322 p.n.e.) po słynne dzieło Marco Polo, który udał się do Azji w roku 1271 wzmianki o tej rasie podkreślają jej siłę, tak fizyczną jak i charakteru, oraz imponujący wygląd. Nawet szczekanie tybetańskich mastifów opisywano jako jedyne w swoim rodzaju i swoiste dla tej rasy. Dawni europejscy kynolodzy, jak Martin, Youatt, Megnin, Beckmann, Siber, Strobel i Bylandt starali się zebrać jak najwięcej wiadomości o tych psach i zafascynowani byli jej pochodzeniem i znaczeniem w kulturze Tybetu; niektórzy z nich uważali wręcz, że są one przodkami wszystkich molosów i psów górskich. Jednym z pierwszych mastifów tybetańskich, jakie poznał świat zachodni, był pies, przysłany w darze dla królowej Wiktorii przez wicekróla Indii, Lorda Hardinge, w 1847 roku. W latach osiemdziesiątych XIX wieku Edward VIII, wówczas książę Walii, przywiózł do Anglii kolejne dwa psy. Pierwszy miot mastifów tybetańskich w Europie urodził się w 1898 roku w ZOO w Berlinie.
Wrażenie ogólne : Pies masywny, ciężki, proporcjonalnie zbudowany, o mocnym kośćcu. Imponujący, o solidnym, poważnym wyrazie. Łączy majestatyczną siłę, krzepę i wytrzymałość, przystosowany jest do pracy w różnych warunkach klimatycznych. Długo dojrzewa; suki osiągają dojrzałość w pełni w wieku 2- lat, a psy nie wcześniej, jak w 4 roku życia.
Ważne proporcje : Długość czaszki od stopu do guza potylicznego równa długości kufy, ale kufa może być też trochę krótsza. Długość tułowia nieco większa od wysokości w kłębie.
Zachowanie/ temperament : Pies niezależny, z natury obrońca, wzbudzający respekt. Niezawodny stróż terenu i obrońca rodziny.
Głowa : Mocna, ciężka, szeroka. U dorosłych osobników od oka do kąta pyska może rozciągać się fałda skóry. Mózgoczaszka : Czaszka : Duża, bardzo lekko zaokrąglona, z wyraźnym guzem potylicznym. Stop : Wyraźny.
Trzewioczaszka : Nos : Duzy, jak najciemniejszy przy danym umaszczeniu, o dobrze rozwartych nozdrzach. Kufa : Dobrej szerokości, dobrze wypełniona i głęboka, tępo zakończona. Wargi : Dobrze wykształcone, zakrywające żuchwę. Uzębienie : Szczęki mocne, kompletny zgryz nożycowy: siekacze szczęki ściśle zachodzą przed siekacze żuchwy. Dopuszczalny zgryz cęgowy. Zęby równomiernie rozmieszczone. Oczy : Średniej wielkości, w różnych odcieniach brązu odpowiednio do umaszczenia, im ciemniejsze, tym lepiej. Szeroko rozstawione, owalne, lekko skośne. Powieki dobrze przylegające. Wyraz pełen godności. Uszy : Średniej wielkości, trójkątne, wiszące, osadzone pomiędzy krawędzią czaszki a okiem, skierowane do przodu, szczególnie, gdy pies jest pobudzony, i przylegające do policzków. Pokryte miękkim, krótkim włosem.
Szyja : Mocna, dobrze umięśniona, łukowato wysklepiona. Podgardle niewielkie. Gęsta, okazała kryza, zwłaszcza u samców.
Tułów : Mocny. Grzbiet : Prosty, umięśniony. Zad: Szeroki, raczej poziomy. Klatka piersiowa : Raczej głęboka, średniej szerokości, o dobrze wysklepionych żebrach, kształtu sercowatego. Spodnia krawędź mostka sięga poniżej łokcia.
Ogon : Średniej długości, osadzony wysoko w jednej linii z grzbietem, w ruchu i przy pobudzeniu noszony wysoko, luźno zawinięty nad grzbietem, dobrze owłosiony.
Kończyny
Kończyny przednie : Proste, dobrze kątowanie i porośnięte obfitą sierścią. Łopatka : Skośna, dobrze umięśniona. Łokcie : Nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz. Przedramię : Proste, o mocnym kośćcu. Śródręcze : Mocne, lekko nachylone.
Kończyny tylne : Mocne, dobrze umięśnione i kątowanie. Oglądane z tyłu – równoległe. Udo : Dość długie, mocne, dobrze umięśnione, ale nie przeładowane mięśniami. Kolano : Dobrze kątowane. Staw skokowy : Mocny, niski. Wilcze pazury mogą być pozostawione.
Łapy : Dość duże, mocne, okrągłe i zwarte, palce dobrze wysklepione, obfity włos między palcami.
Chody : Ruch zdecydowany, a przy tym lekki i elastyczny, z dobrym wykrokiem i silnym napędem kończyn tylnych. Przy większej prędkości z tendencją do zbieżności. Stęp pełen godności. Mastif tybetański sprawnie i wydajnie porusza się w każdym terenie.
Szata
Sierść : Twarda, gęsta, struktura ważniejsza od obfitości. Włos okrywowy nie przesadnie długi ani gruby, ale szorstki, prosty i nastroszony, w żadnym razie nie jedwabisty, falisty czy kędzierzawy. Podszerstek gęsty i wełnisty, w miesiącach letnich skromniejszy. U samców sierść wyraźnie bardziej imponująca niż u suk. Obfita sierść na szyi i łopatkach tworzy kryzę. Ogon obficie owłosiony, na udach wyraźne portki.
Maść : Intensywnie czarna, z podpalaniem lub bez; błękitna z podpalaniem lub bez, złota, śniada. Barwy możliwie czyste; podpalanie od intensywnie kasztanowego po jaśniejsze. Dopuszczalna biała gwiazdka na piersi, a tolerowane małe białe znaczenia na łapach. Podpalanie występuje nad oczami, na dolnych partiach kończyn i spodzie ogona, na kufie. Tolerowane okulary wokół oczu.
Wielkość : Wysokość w kłębie : Psy : nie mniej jak 66 cm. Suki : nie mniej jak 61 cm.
Wady : Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
Wady duże: Zła kondycja fizyczna i brak sprawności.
Głowa lekka lub bardzo pomarszczona.
Obwisłe wargi.
Obfite podgardle.
Uszy duże i/lub nisko osadzone.
Oczy jasne, przeszywające spojrzenie.
Słaba pigmentacja, zwłaszcza na nosie.
Beczkowate żebra.
Ogon mocno skręcony nad grzbietem.
Zbyt głębokie lub strome kątowanie tyłu.
Ruch ciężki, związany.
Wzrost poniżej minimum (tolerancja 2 cm).
Wady dyskwalifikujące : Agresja lub wyraźna lękliwość.
Przodozgryz lub tyłozgryz.
Każda maść oprócz wymienionych we wzorcu, np. biała, kremowa, czekoladowa, szara, lila, pręgowana, łaciata.
Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.
N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

———————-
Copyright for photo (c) by Hunde-Welt-Anzeiger.