OWCZAREK PIKARDYJSKI – wzorzec

OWCZAREK PIKARDYJSKI – wzorzec

Wzorzec FCI nr 176/04.08.2010

KRAJ POCHODZENIA: Francja

UŻYTKOWOŚĆ: Pies pasterski i stróżujący.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa I: Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1: Psy pasterskie.
Obowiązują próby pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Owczarek pikardyjski to rasa o bardzo starym pochodzeniu. Zapewne nie pochodzi z Pikardii; wydaje się prawdopodobne, że jest potomkiem szorstkowłosych owczarków, występujących niegdyś w całej północnozachodniej Europie. Po raz pierwszy psy te były oceniane, razem z briardami i beauceronami, na wystawie w roku 1863. Za odrębną rasę uznano je w roku 1898, a w 1922 Paul Megnin napisał jej wzorzec. Ostatecznie owczarek pikardyjski uznany został w 1925 roku. Rasa pozostawała w stagnacji aż do okresu po II Wojnie Światowej, kiedy to grupa entuzjastów podjęła starania, aby odszukać typowe psy w Pikardii. Po wielu latach, podczas których klub rasy nie mógł doczekać się oficjalnego ustania, nastąpiło to w roku 1955, dzięki staraniom Roberta Mantenota. Nowy wzorzec zatwierdzony został w 1964 roku, a obecny jest dziełem J.C.Larive, Przewodniczącego Klubu, we współpracy z R.Triquet.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies średniej wielkości, mocny, dobrze umięśniony, ale nie ciężki i harmonijnie zbudowany. Elegancki zarówno w postawie, jak i w ruchu. Wyraz inteligentny, żywy, bystry; charakterystyczny, „rozczochrany” wygląd.

WAŻNE PROPORCJE: Owczarek pikardyjski jest psem średnich, naturalnych proporcji. Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego jest nieco większa od wysokości w kłębie (5 – 8%), suki są zazwyczaj nieco dłuższe od psów. Kufa i mózgoczaszka jednakowej długości. Odległość od podłoża do łokcia równa połowie wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Temperament wyrównany, bez agresji, nerwowości czy lękliwości. Pies jest karny i nieustraszony. Dzięki tym cechom charakteru bez trudu wykonuje swą pracę – zaganianie i obronę stad owiec. Jest także bardzo dobrym stróżem i świetnym psem do towarzystwa, doskonale sprawdzającym się przy dzieciach.

GŁOWA: Niezbyt masywna, proporcjonalna w stosunku do wielkości psa. Sucha i wyraźnie rzeźbiona, w żadnym razie nie może wyglądać na zaostrzoną. Na jej wygląd w dużym stopniu wpływają wyraźne brwi (około 4 cm długości, nie powinny zakrywać oczu), broda i wąsy.
Mózgoczaszka:
Czaszka: oglądana z przodu nie jest płaska, lecz lekko wypukła, z niewielkim wklęśnięciem pośrodku.
Stop: ledwie zaznaczony, usytuowany w równej odległości od czubka nosa i guza potylicznego.
Trzewioczaszka:
Nos: Duży, zawsze czarny, o rozwartych nozdrzach.
Kufa: mocna i nie za długa, ani ostro zakończona. Grzbiet nosa prosty. Niewielka broda i wąsy.
Policzki: umiarkowanie zaokrąglone.
Wargi: cienkie i przylegające.
Uzębienie: szczęki mocne, zgryz nożycowy, uzębienie kompletne.
Oczy: nie skośne, średniej wielkości, owalne, nie wypukłe, ciemne, stonowane z umaszczeniem, ale nigdy nie jaśniejsze od orzechowych.
Uszy: średniej wielkości, szerokie u podstawy, wysoko osadzone, stojące, czubek lekko zaokrąglony; tolerowana
jest niewielka asymetria w noszeniu uszu.

SZYJA: Mocna i dobrze umięśniona, dobrej długości, w ruchu uniesiona i wyraźnie wyróżniająca się w sylwetce, głowa noszona dumnie.

TUŁÓW:
Kościec mocny, ale nie ciężki, suche umięśnienie.
Grzbiet: prosty.
Lędźwie: mocne.
Zad: lekko i łagodnie opadający.
Klatka piersiowa: sięga łokcia, ale nie niżej. Jej obwód, mierzony tuż za łokciami, jest większy od 1/5 od wysokości w kłębie. Żebra wysklepione w górnej części, stopniowo spłaszczają się ku mostkowi.
Linia dolna i brzuch: lekko podciągnięte.

OGON:
Długi. Pokryty włosem, długość włosa jak na tułowiu. W spoczynku ogon powinien sięgać stawu skokowego; opada prosto, z lekkim zakrzywieniem na końcu. W ruchu ogon może być noszony nieco wyżej, jednak nigdy ponad grzbietem.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: Oglądane z przodu i z boku – proste.
Łopatki: długie i ustawione skośnie.
Łokcie: przylegające.
Przedramię: proste i dobrze umięśnione.
Łapy: okrągłe i zwarte.
Kończyny tylne: Oglądane z tyłu równoległe, oglądane z boku proste.
Uda: długie i dobrze umięśnione.
Staw kolanowy: mocny.
Staw skokowy: umiarkowanie kątowane, nie ustawione ani beczkowato, ani zbyt wąsko.
Śródstopie: pionowe.
Łapy: Zaokrąglone i krótkie, zwarte, wysklepione. Pazury krótkie i mocne, ciemne. Brak wilczych pazurów i dodatkowych palców. Opuszki mocne.

CHODY: Ruch swobodny i elastyczny, sprawia wrażenie zarówno eleganckiego, jak i niezmordowanego.

SZATA:
Sierść: szorstka, półdługa, w dotyku sucha, długości 5- 6 cm , jednakowej długości na całym ciele i ogonie.
Podszerstek obfity i delikatny.
Maść: płowa, płowa z szarym nalotem, pręgowana i szara w ciemnych odcieniach. Duże białe znaczenia niedopuszczalne, małe białe plamki na piersi i palcach dopuszczalne.

WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: Psy: 60 – 65 cm, suki: 55 – 60 cm. Tolerancja: +/- 1 cm.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i dobrostan psa.

WADY DUŻE:
– brak dwóch zębów z wyjątkiem dolnych P4 (P1 nie są brane pod uwagę)
– odwrócone nożyce bez utraty kontaktu siekaczy
– bardzo jasne oczy
– ogon zbyt krótki lub zakręcony nad grzbietem
– sierść z tendencją do loków, płasko przylegająca, krótsza niż 4 cm lub dłuższa niż 7 cm, wełnista.
– wyraźnie zła postawa kończyn, w szczególności iksowaty tył.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– agresja lub wyraźna lękliwość
– niedostatki typu
– przodozgryz lub tyło zgryz z utrata kontaktu siekaczy
– brak dwóch P4 lub więcej jak dwóch innych zębów (P1 nie są brane pod uwagę)
– oko porcelanowe lub żółte
– uszy niestojące
– ogon szczątkowy, brak ogona
– maść czarna, biała, arlekin lub łaciata, nadmiar bieli na piersi, całe białe łapy, biel gdziekolwiek na tułowiu
– wielkość poza tolerowanym limitem; wysokość 67 cm dla psa i 62 cm dla suki może być tolerowana jedynie u osobników wybitnych.

Samce powinny mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

ZOBACZ TEZ
album