SZPIC WILCZY w pigułce

SZPIC WILCZY  w pigułce

Największy z niemieckich szpiców ma sierść podobną do szaty wilka. Szary niczym wilk w Europie znany jest także pod holenderską nazwą keeshond, a przez wiele lat uchodził w Holandii za symbol kynologii narodowej. Przyjacielski pies, który wymaga równocześnie i swobody, i dyscypliny. Cieszy się dobrym zdrowiem, dożywa późnego wieku i rzadko gości u weterynarza.

OPIS
* Wspaniała kryza
* Gęsty podszerstek
* Chytre spojrzenie
* Krótki grzbiet
* Ogon średniej długości
* Wysokość w kłębie: pomiędzy 43 a 55 cm
* Waga: około 20 kg
* Przeciętna długość życia: między 14 a 18 lat

Pochodzenie
Szpice, a dokładniej rzecz biorąc psy w typie szpica, są jedną z najstarszych form psów domowych, nawet jeśli nie zakładać (jak czyniono to do niedawna), że wywodzą się w prostej linii od psa torfowego z wczesnej epoki kamiennej. Można je jednak z całą pewnością określić jako jedną z ras pierwotnych, występującą wszędzie tam, gdzie występowały psy domowe, i używaną jako psy stróżujące, pasterskie czy myśliwskie. Psy rasowe w dzisiejszym tego słowa rozumieniu – a wśród nich i szpic wilczy – pojawiły się dopiero w końcu XIX wieku.

Symbol patriotycznych Holendrów
W regionach położonych nad środkowym i dolnym Renem trzymano przede wszystkim duże szpice o szarej maści. Były to psy rolników, które miały za zadanie pilnowanie gospodarstw i barek (z tej to przyczyny szpic wilczy nazywany był dawniej także szpicem pokładowym). Mniej więcej w końcu XVIII wieku szpic wilczy został uznany za symbol holenderskich patriotów, opowiadających się przeciwko panującemu domowi orańskiemu. Z tych samych czasów wywodzi się też nazwa keeshond, związana z osobą przywódcy holenderskich patriotów, Williamem Keez van Gyselaar. Z szarych dużych szpiców wywodzi się dzisiejszy szpic wilczy, który przez wiele lat uchodził za holenderskiego psa narodowego.

Szpice niemieckie
Do grupy niemieckich szpiców, ocenianych wedle jednego wzorca, oprócz szpica wilczastego zwanego keeshondem należą jeszcze szpic miniaturowy (pomeranian), szpic mały, szpic średni i szpic duży. Różnią się one miedzy sobą – jak widać choćby z nazwy, przede wszystkim rozmiarami, ale także maścią: szpic wilczy bywa tylko szaro-wilczy, ale inne niemieckie szpice bywają białe, czarne, brązowe czy pomarańczowe (apricot).

Szary jak… szpic
Duże szpice wywodzą się jednak nie tyle z regionów Holandii, które do czasów wojny trzydziestoletniej były powiązane państwowo i administracyjnie z księstwami niemieckimi, ale przede wszystkim z regionów niemieckiej Nadrenii – i to Niemcy są krajem pochodzenia tej rasy. W początkach XX wieku pani Digby, znana miłośniczka tej rasy, przywiozła pierwsze egzemplarze do Wielkiej Brytanii, gdzie w szybkim czasie psy te zdobyły szeroką popularność. W całej Europie zachodniej szary szpic wilczy stał się znany via Wielka Brytania, a w Europie środkowej – dzięki
bezpośrednim kontaktom z państwem niemieckim.

CHARAKTER

Jeśli powierzymy mu pilnowanie domu, wywiąże się z tego doskonale, hamując swój ruchliwy temperament i nie opuszczając swego posterunku ani na moment.

Plusy
* Wesoły
* Inteligentny
* Sportowy i energiczny
* Delikatny i miły
* Dobry stróż, ale nigdy nie agresywny
* Chętny do zabaw

Minusy
* Najchętniej zachowuje dystans wobec nieznanych sobie osób.

Cóż za energia!
Szpic jest zawsze gotowy do ścigania się lub do zabawy z piłką. Szczenięta ujmują ludzi swą wesołością, urokiem i rozkosznym wyglądem, dorosłe psy swym olimpijskim spokojem, pewnością siebie i siłą. Szpic wilczy to pies o silnej osobowości, który zawsze wie, co do niego należy.
Marzy się wam posiadanie w domu psa w pewnym sensie pierwotnego? Takiego, który wygląda niczym wilk, a zarazem ma wielkie serce i któremu będziecie mogli Państwo zaufać całkowicie i bez reszty? Nie myślcie zatem ani o sztucznie wyhodowanym owczarku niemieckim, ani o trudno przywiązującym się husky – zdecydujcie się od razu na szpica wilczastego!

Utalentowany uczeń
Szpic wilczy to pies pełen zalet. Jest posłuszny i bardzo pojętny, wprost stworzony do tego, by w lot pojmować i wykonywać polecenia swego pana. Potrzebuje jednak pewnej podniety do działania i w żądnym wypadku nie może być skazany na bezczynność czy zapomnienie w kącie. Od najwcześniejszej młodości trzeba uczyć go wykonywania najprostszych poleceń, takich jak „siad”, „na miejsce” czy „równaj, noga”, a wraz z rozwojem psa poszerzać jego repertuar. Szpic jednocześnie jest niezmiernie radosny i zawsze skłonny do zabaw ruchowych, w których ujawnia się cały jego dynamiczny ale i zarazem serdeczny charakter. Ten sportowy i wytrzymały pies jest pełen energii i temperamentu, uwielbia długie zróżnicowane spacery, niedzielne wędrówki i zabawy na świeżym powietrzu – a zarazem nie straszne mu największe nawet chłody!

Obowiązkowy w najwyższym stopniu
W przeciwieństwie do husky szpic wilczy jest psem nie znającym słowa ‘ucieczka’ – wprost przeciwnie, psy tej rasy łakną kontaktu ze ‘swoją’ rodziną i swoim domem i nie mają natury włóczęgi. Jego silne poczucie obowiązku czyni ze szpica bodaj idealnego psa stróżującego. Pozostawiony na straży w domu szpic wybiera sobie najlepszy punkt obserwacyjny, skąd pilnie śledzi wszystkich przechodniów i nikt i nic nie ujdzie jego uwadze ani nie odwiedzie go od tego zadania. Przy najmniejszej próbie wejścia na jego teren podniesie alarm, a nawet – przygotowany do tego – potrafi i ugryźć! Szpice, generalnie rzecz biorąc, chętnie szczekają i jeśli nasz pies głosi przesadnie i bez przyczyny, to trzeba go od tego oduczyć, ale dopiero gdy jesteśmy pewni, że to nie pies ma rację…

Dumny i nieufny
W stosunku do obcych szpic wilczy jest zawsze czujny i niezbyt ufny, zachowuje dystans i bacznie obserwuje zachowanie przewodnika. Gdy właściciel przedstawi mu gościa, szpic chętnie zaliczy go do grona ‘przyjaciół’, ale nie znaczy to, że porzuci dotychczasową rezerwę wobec gościa. Dopiero po kilku, a może i kilkunastu wizytach w domu szpica gość będzie mógł uniknąć ostrzegawczego oszczekania, i może nawet pies pozwoli mu się pogłaskać.

Pies i dziecko
Szpic wilczy kocha wszystkie dzieci, należące do ‘jego’ rodziny. Daje się im głaskać, czesać, demonstruje najwyższe opanowanie i potrafi z anielską cierpliwością bawić się godzinami z dziećmi. Trzeba jednak pamiętać, że wszystko ma swoje granice, i trzeba koniecznie nauczyć dziecko zasad obchodzenia się z psem. Wobec starszych dzieci szpic jest posłuszny i nie usiłuje się przeciw nim buntować – chętnie się z nimi bawi i daje się prowadzić na smyczy. Może dlatego szpice, także i keeshond, są częstymi zawodnikami w konkursach Junior Handling.

Odważny
W kontaktach z innymi psami szpic wilczy jest dość pewny siebie, a zarazem praktycznie nigdy nie bywa agresywny. Jeśli zbliża się doń groźnie jeżący się rottweiler, szpic go po prostu zignoruje… Jednak nie należy zbytnio go prowokować – po przekroczeniu przez innego psa pewnej granicy bezczelności szpic rusza do ataku z furią i zajadłością ras pierwotnych, i wtedy lepiej zejść mu z drogi!

Idealny właściciel
* Szpic nadaje się bardziej do rodziny z dziećmi niż jako pies dla osób samotnych czy starszych. Jego niezmordowany temperament potrzebuje wyhasania się w dość zróżnicowanych formach ruchu, ale najlepiej w towarzystwie i z czynnym udziałem człowieka. Nawet po osiągnięciu pełnej dojrzałości psychicznej (około 3 roku życia) szpic nadal zachowuje młodzieńczą chęć do zabawy.
* Najlepsze kontakty szpic będzie miał z przewodnikiem o silnym i stanowczym charakterze, który jednocześnie pozostawi psu stosunkowo szeroki margines samodzielności. Przewodnik o silnym charakterze jest niezbędny, by pies o dość pierwotnej naturze zechciał uznać jego autorytet, a zarazem nie pozwolił psu na przejęcie pozycji lidera w stadzie: niezdecydowany i labilny emocjonalnie przewodnik prowadzi prostą drogą do wychowania psa nieposłusznego i samowolnego. Wszelka brutalność lub niekonsekwencja w wychowaniu szpica zawsze odwróci się przeciw nam.
* Szpice, których przodkowie wywodzą się z psów stajennych lub pokładowych, są psami uwielbiającymi podróże. Nie znaczy to jednak, ze są pozbawione instynktu terytorialnego: wprost przeciwnie, optymalnym lokum dla właściciela szpica wilczastego jest dom na wsi lub przynajmniej dom poza miastem ze sporym ogrodem. Duże miasto nie jest w stanie zapewnić szpicowi należytej porcji swobodnego ruchu.

Należy:
* wychowywać go konsekwentnie, ale nie surowo,
* dostrzegać dobre strony jego charakteru,
* ufać instynktom i zachowaniom psa,
* wiele go głaskać – szpic jest psem łaknącym fizycznego kontaktu z człowiekiem
* często chodzić z nim na spacery – szpic potrzebuje wiele ruchu

Nie wolno:
* okazywać psu swe humory i odbijać sobie na nim swe niepowodzenia
* trzymać go stale na smyczy
* usiłować go za wszelką cenę zmieniać, nie akceptując jego charakteru
* karcić go za to, ze linieje lub wnosi błoto do domu.

ŻYCIE CODZIENNE

Zima to ulubiona pora roku szpica wilczego. Latem, ze względu na swój bujny i gęsty włos, psy tej rasy wymagają przewiewnego i raczej zacienionego rewiru, i źle znoszą upał.

Co należy wiedzieć:

* Jego włos wymaga gruntownego szczotkowania, dwa-trzy razy w tygodniu
* Raczej unikać kąpieli
* Szpic to sportowiec, wymagający codziennego treningu
* Uwielbia spacery
* Dobrze pilnuje domu i działki
* Raczej nie nadaje się do mieszkania
* Donośny głos
* Tępi gryzonie
* Nie przepada za kotami

Raczej smakosz niż żarłok
Na pierwszy rzut oka zdawać by się mogło, ze sierść szpica wymaga wiele troskliwej pielęgnacji – ale pozory mylą. Do utrzymania jego włosa w należytej kondycji wystarczy dwu- trzykrotnie w tygodniu przeszczotkować go – i nie trzeba do tego psiego fryzjera. Także i do weterynarza szpice trafiają raczej rzadko; zazwyczaj kończy się na dorocznych szczepieniach. A że keeshond nie jest żarłokiem, przeto nie pies tej rasy nie nadweręży waszego budżetu…

W samochodzie
Szpic wilczy zazwyczaj lubi jazdę samochodem i bez kłopotów można go zabrać ze sobą na urlop. Stosunkowo dobrze znosi nawet długie odcinki jazdy samochodem, pod warunkiem, że nie jest zbyt gorąco i że ma zapewniony dostęp do wody. Idealny byłby samochód-kombi, w którym pies mógłby jeździć w bagażniku. W pewnym stopniu uchroni to pokrowce siedzeń, bo szpic wilczy gubi włos nie tylko w czasie dwukrotnego w roku linienia. Pamiętać także trzeba, że szpic błyskawicznie uzna samochód za ruchomą cześć domu i będzie go zajadle i bardzo hałaśliwie bronił przed obcymi, choćby tylko spokojnie szli po chodniku koło zaparkowanego auta…

Warunki życia
W małym i co gorsza silnie ogrzewanym mieszkaniu żaden szpic wilczy nie będzie mógł należycie rozwinąć się – fizycznie ani psychicznie. Będzie mu w nim po prostu zbyt ciasno i za ciepło. Pies tej rasy wymaga co najmniej domku z ogródkiem. Tu będzie mógł z rozkoszą oddać się swemu ulubionemu zajęciu – pilnowaniu. Warto przygotować mu w ogrodzie wygodny, zaciszny ale centralnie położony kącik, z którego będzie mógł obserwować całe otoczenie. Pamiętajmy przy tym, ze szpic jest psem silnie nastawionym na kontakt z człowiekiem i nie można go na długie godziny zostawiać w zamknięciu, odizolowanego od ludzi. W ciągu dnia szpic najchętniej sypiałby u stóp swego pana, ale dywanów nie sposób odczyścić z osiadających na nich włosów…

Żywienie
Szpice wilczaste nie są przesadnie łakome, ale bywają wybredne. Sucha karma firmy X, którą jeden ze szpiców uwielbia, drugiego będzie kłuła w zęby, bo odpowiada mu tylko karma firmy Y… Przy karmieniu naturalnym dorosły keeshond potrzebuje dziennie 300 gramów mięsa, 175 gramów gotowanego ryżu lub makaronu, tyle samo (175 gramów) warzyw i dodatku witamin i preparatów mineralnych (wapń!). Trzeba stale kontrolować jego kondycję – niedostatek ruchu sprawić może, że na pozór niewiele jedzący szpic szybko zacznie przybierać na wadze. Smakołyki między posiłkami w zasadzie dozwolone są tylko podczas ćwiczeń fizycznych, jako nagrody. I uwaga – nauczmy się zamykać lodówkę czy spiżarnię – szpice są bardzo przemyślne i potrafią otworzyć każde drzwi, jeśli tylko za nimi jest smakołyk!

Zdrowie
Ta dość pierwotna i niezbyt wydelikacona rasa cieszy się zazwyczaj wyjątkowym zdrowiem. Długowieczność psów tej rasy (18 lat to nie rzadkość!) wynika między innymi z ich odporności. Uważać trzeba tylko na to, by latem nie zostawiać psa w pełnym słońcu nawet na kilkanaście minut – zawsze musi mieć ‘w zasięgu pyska’ odrobinę cienia, trochę przewiewu i miskę z wodą. Trzeba także kontrolować stan uszu, oczu i przeglądać skórę w poszukiwaniu niepożądanych sublokatorów – pcheł, które w gęstym włosie z obfitym podszerstkiem czują się jak w niebie.

Pielęgnacja
Szpic wilczy wymaga pielęgnacji może nieskomplikowanej ale rzetelnej: dwa do trzech razy w tygodniu trzeba go starannie wyszczotkować solidną szczotką z naturalnego włosia (lub jeszcze lepiej – z naturalnego włosia i z mosiężnych drucików). Zabieg taki ułatwia wymianę włosa i zarazem utrudnia tworzenie się kołtunów w sierści. Dawniej zalecano unikanie kąpieli, gdyż rzeczywiście mydło niszczyło na okres kilku tygodni ochronny film tłuszczowy na włosach szpica. Dzisiejsze kosmetyki dla psów są pod tym względem o niebo lepsze i spokojnie można kąpać wystawowego szpica choćby i co tydzień: jedyny problem to jego bardzo staranne wysuszenie, które potrafi trwać kilka godzin. Codzienny brud z łap można zmyć po prostu prysznicem bez użycia mydła czy szamponu.

Pies wodoodporny
W największy deszcz keeshond potrafi trwać na dworze i niczego sobie nie robić z padających kropli. Nic dziwnego! Jego sierść jest całkowicie wodoodporna i nawet po kilku godzinach spaceru na deszczu skóra psa pozostanie sucha. Podobnie latem – wystarczy otrząsnąć się gruntownie po kąpieli i pies znów jest suchy!

Czy to prawda, że…
… szpic zazwyczaj przemieszcza się po domu w ślad za swym panem?

Prawda. Szpic bardzo chętnie okazuje swe przywiązanie osobom, które go lubią.
… szpice chętnie oglądają telewizję?
Nieprawda. Budowa psiego oka sprawia, że z ekranu telewizora docierają do psa jedynie co gwałtowniejsze ruchy i dźwięki.
… Szpic wilczy może zostać na weekend sam w domu?
Teoretycznie tak – jeśli tylko macie państwo przyjaciół lub sąsiadów na tyle zaprzyjaźnionych, by dwa razy dziennie wpadli do psa, dali mu jeść i pobawili się z nim trochę. Należy jednak unikać takich rozstań.
…Szpic chętnie towarzyszy swemu panu w wyprawie na zakupy?
Tak, nawet bardzo, Szpice są ciekawskie i lubią spacery, nawet na smyczy i po mieście. Rozmiary psa i jego ‘wilczy’ wygląd w dużym stopniu bronią go przed skradzeniem go sprzed sklepu, ale lepiej nie zostawiać go przed wejściem na dłużej niż kilka minut.

Copyright for photo (c) by animedia.com