TERIER WALIJSKI w pigułce

TERIER WALIJSKI w pigułce

Terier walijski albo krócej welsh terrier, o szorstkim, drucianym włosie i zawadiackiej bródce jest naprawdę dzielnym kumplem swego pana. Po foksterierze odziedziczył nieustraszony charakter, po airedale terierze szorstki, druciany włos, a na dodatek przypomina z grubsza lakelanda. Mimo to ten członek licznej rodziny terierów bardzo różni się od każdego ze swych krewniaków!

OPIS
* Mocnej budowy
* Zwarta sylwetka
* Twardy włos
* Mocne szczęki
* Małe, ciemne oczy
* Wysoko noszony ogon
* Proste, mocne kończyny
* Maść czaprakowa
* Wysokość w kłębie – do 39 cm
* Waga: pomiędzy 9 a 9,5 kilograma
* Przeciętna długość życia: 12 do 14 lat

Skąd pochodzi?
Prawie wszyscy brytyjski autorzy kynologiczni są zgodni, ze welsh terrier należy do najstarszych ras terierów na Wyspach Brytyjskich, gdzie hodowany jest od setek lat. W pochodzących z 942 roku statutach króla Hywel Dda, wymieniono trzy rodzaje psów myśliwskich: psy gończe, greyhounda i spaniela. Co prawda nie wspomniano w nich ani słowem o terierach, ale z pewnością już wtedy istniały psy norujące, gdyż organizowano polowania na bobry, wydry i gronostaje, nawet gdy łowy na te zwierzęta były przywilejem królewskim. W Średniowieczu terier walijski nazywany był „Daergi” i pod tą nazwa występuje choćby w tekście pieśni pochodzącej z 1450 roku. Doctor Caius, który w czasach panowania królowej Elżbiety I był profesorem w Cambridge, opisał w 1570 roku w swym dziele psa, którego nazwał ‘Canibus britannicis’, który, sądząc z opisu, bardzo przypominał dzisiejsze teriery. Wedle wielu historyków, terier walijski wywodzi się bezpośrednio od dawnych angielskich terierów o czarno-brązowej, drucianej w dotyku sierści, które niegdyś popularne były w całej Anglii. Gdyby tak było, to trudno byłoby przypisać naszemu terierowi zgodne z nazwa pochodzenie walijskie. Tom Horner, niekwestionowany autorytet w kwestii terierów, uważa z kolei, że pies ten jest nie potomkiem, a ojcem wszystkich nowoczesnych terierów Wielkiej Brytanii i podnosi jako dowód fakt, iż rodzina Jones z Ynysfar hodowała te psy pod nazwą terierów walijskich już w 1760 roku.

Symbol dumnej Walii
Dawniej niewielki, zwinny i odważny terier walijski używany był do łowów na listy, wydry, borsuki i kuny. Od czasu stworzenia pierwszych rodowodów ( w roku 1854) można napotkać teriery walijskie na wielu wystawach osiągnięć gospodarskich w rolniczych regionach Walii albo podczas konkursów myśliwskich. Kennel Club uznał tę rasę już w 1886 roku i przyjął jej wzorzec. Królowa Wiktoria, ku ogólnemu zdziwieniu, zainteresowała się psami tej rasy podczas wystawy w Llangollen, co wpłynęło na ich popularność. Za oceanem, w Stanach Zjednoczonych, pies ten zrobił furorę wśród walijskich imigrantów jako żywy symbol ich więzi z ojczyzną i uzasadniony powód do dumy. Dzisiejszy terier walijski to przede wszystkim pies wystawowy, towarzysz człowieka lub stróż jego dobytku. Należy jednak pamiętać, że jego charakter nie zmienił się na tyle, by zapomniał o swym pierwotnym przeznaczeniu zajadłego psa myśliwskiego i choć w Polsce w dużym stopniu wyparły go z tej roli niemieckie teriery myśliwskie to nadal wiele welshy można spotkać świećących triumfy w łowisku.

Zmienny jak kameleon
Terier walijski na początku swych dziejów był psem biedoty. W XVIII stuleciu odkryli go arystokraci, który układali go do polowania na lisa. Krzyżowano go wówczas z foxhoundem, by wydłużyć psom kończyny i przez to zwiększyć szybkość ich biegu. Z kolei w XIX wieku welsh zmienił się w poręcznego, niedużego pieska domowego, i podjęto próby skrócenia mu grzbietu, przez krzyżowanie go z psami innych ras. Dzisiejszy terier walijski ma krótsze nogi i nie tak długą głowę jak jego przodkowie.

CHARAKTER
Pomimo swych niewielkich rozmiarów ma ogromne pokłady serca, odwagi i niezłą porcję nieposłuszeństwa! Niestety, ostatnio coraz trudniej spotkać tego energicznego urwisa… Jedno wejrzenie łagodnych, ciemnych oczu teriera walijskiego wystarczy, by wiedzieć, że potrzebuje on zrównoważonego i wesołego właściciela.

Plusy:
* Stanowczy
* Wierny
* Przebiegły
* Ciekawski
* Żywy
* Aktywny i dynamiczny
* Przystosowujący się do otoczenia
* Przyjacielski
* Czujny
Minusy:
* Nerwowy
* Bardzo samodzielny
* Czasami zbyt porywczy

Wszechstronny terier walijski sprawdza się zarówno w roli psa myśliwskiego, jak i stróżującego. Jego aktywny, wesoły i miły charakter przypadnie do gustu zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Welsh to prawdziwy przyjaciel, który wymaga od człowieka szacunku, uwagi i zainteresowania. Jego silna psychika wymaga od właściciela bardzo konsekwentnego wychowania.

Jeśli choć raz zdecydujemy się na tego urwipołcia czarno-podpalanej maści, to już nigdy nie będziemy mogli sobie wyobrazić życia bez jego towarzystwa.

Pełen energii i lubiący pieszczoty
Ważący około dziewięciu kilogramów terier walijski ofiaruje swe serce daleko nie każdemu człowiekowi. Jeśli jednak ktoś zdobędzie jego uczucia, to uzyska wiernego przyjaciela na całe życie. Wystarczy spojrzeć na jego wesoło drgający ogon i zauważyć jego bystry, przyjacielski, czasami nawet przymilny wzrok – któż byłby w stanie aż tak związać się z człowiekiem? Jednocześnie jego stanowcze, zdecydowane zachowanie sprawia, że miłą odmianą jest jego przyjacielski stosunek do właściciela – terier walijski chętnie zwraca na siebie uwagę swego pana, by zasłużyć na miłe słowo, pogłaskanie czy mały smakołyk. Gdy jednak poczuje się już nagrodzony, natychmiast zerwie się z miejsca i nieustannie machając ogonkiem będzie się starał znaleźć sobie jakieś zajęcie, które da upust rozpierającej go energii.

Lubi podróże
Ten wszechstronnie utalentowany pies szczególnie dobrze sprawdza się na polowaniu, które jest jego pierwotnym przeznaczeniem, ale równie dobrze może pełnić funkcje strażnika domu i rodziny. Jednocześnie psy te lubią zabawy na świeżym powietrzu, spacery po lesie i wykorzystają każdą okazję, by móc wykazać się dzielnością. Welsh terier nie boi się niczego i nikogo! Jego największą słabością jest niepowstrzymana ciekawość, która na szczęście ma i swoje dobre strony – terier walijski chętnie poznaje świat i lubi podróże. Największą nagrodą dlań jest możliwość odkrywania coraz to nowych zakątków w okolicy, oczywiście razem z właścicielem.

Serdeczny prostak
Mówi się, że teriery przypominają z charakteru mieszkańców kraju, z którego pochodzą. Terier irlandzkie maja zatem ponoć bardzo rozrywkowy charakter, ale są skłonne do bójek i łatwiej pamiętają dobre niż złe doświadczenia. Psy ze Szkocji są z kolei twarde i uparte, dość gruboskórne ale niewiarygodnie wierne w przyjaźni – a terier walijski rzeczywiście przypomina z charakteru głośnych, serdecznych i odważnych walijskich górników. Welsh to prawdziwy prostak, nieokrzesany jeszcze bardziej niż foksterier. Jeśli okazać mu szacunek, to będzie zadowolony i zaakceptuje człowieka – jeśli jednak spróbować zmuszać go do czegokolwiek, to od razu pokazuje zęby i doprawdy nie jest łatwo go ugłaskać. Właśnie dlatego jest tak doskonałym stróżem…

Pies i dziecko
Podobnie jak wszystkie teriery, welsh nie lubi, gdy małe dziecięce rączki usiłują szarpać go za twarde jak druty włosy albo łapać go za ruchliwy ogon. Od razu rozlegnie się nieprzychylne warczenie lub nawet urażone szczekanie! Dlatego też wskazane jest jak najusilniej możliwie wczesne zapoznanie psa z dzieckiem i dziecka z psem oraz wymaganie od obojga szacunku dla partnera. Jeśli dziecko nie będzie byt bezceremonialne, to terier walijski może być doskonałym kompanem do szalonych zabaw, bo ma duże poczucie humoru i niezmożoną energię. Starsze dzieci mogą przejąć cześć opieki nad psem – karmienie go lub dbanie o czystość jego posłania.

Na wsi czy w mieście?
Terierowi walijskiemu odpowiada i to, i to – łatwo i chętnie przystosowuje się do każdych warunków, jeśli tylko ma wystarczająca ilość ruchu na świeżym powietrzu. Kocha łąki, lasy i pola, ale także podwórka, parki i szerokie ulice. Zdałoby się, ze najbardziej odpowiada mu mieszanka życia wiejskiego i miejskiego. Jeśli przyjdzie nam mieszkać na wsi, musimy pamiętać, że terier walijski niezbyt chętnie akceptuje obecność innych zwierząt.

Idealny właściciel
* Terier walijski potrzebuje właściciela konsekwentnego, ale sprawiedliwego, który będzie go prowadził spokojnie, serdecznie ale stanowczo. Niezdecydowanie i półśrodki nie sprawdzają się wobec welsha w żadnym wypadku!
* Terier walijski ma olbrzymią, prawie kocią ciekawość, która potrafi sprawić mu – i jego właścicielowi – spore problemy. Pies o tak dużej żywotności, chęci zabawy i niepowstrzymanej energii powinien stosunkowo wcześnie poznać zasady posłuszeństwa.
* Ten urodzony myśliwy bryluje także na wystawach psów, gdzie jego ciemna i błyszcząca sierść i sprężysta sylwetka zwraca uwagę wszystkich widzów. Psy tej rasy chętnie godzą się na zabiegi pielęgnacyjne i przygotowanie do wystaw, a pochwały i nagrody przyjmują jako coś naturalnego i należnego im.
* Terier walijski jest odważny i niepokorny, ale zarazem bardzo inteligentny i oddany, a cały promieniuje chęcią działania. Jest to pies o wielkim charakterze i niewiarygodnie silnym poczuciu własnej godności, przez co raczej nie zapomina wyrządzonej mu krzywdy czy niesprawiedliwości. Jeśli jednak traktować go serdecznie i z szacunkiem, to odpłaci za nie całym sercem i to na zawsze.

Należy:
* Szanować jego samodzielność i poczucie godności.
* Postępować z nim konsekwentnie, ale nigdy nie krzywdzić go.
* Zapewnić mu wiele ruchu na świeżym powietrzu.
* Zabierać go na wycieczki i urlopy.
* Nadać mu imię, pasujące do jego żywego, pełnego temperamentu charakteru.
Nie wolno:
* Zgadzać się na jego nieposłuszeństwo.
* Nie okazywać mu uczucia i serdeczności.
* Zawieść jego zaufania.
* Rozpieszczać go.
* Pozwolić, by zaczepiał inne zwierzęta domowe.

ŻYCIE CODZIENNE

Co należy wiedzieć?
* Bardzo serdeczny, jeśli tylko został dobrze wychowany
* Dobry pies wystawiający
* Natura odkrywcy
* Skłonny do chorób skóry
* Bywa agresywny wobec zwierzyny
* Akceptuje inne psy
* Skromne potrzeby żywieniowe
* Koszt szczenięcia – niezbyt wysoki
* Umiarkowane koszty utrzymania

Wszędzie czuje się dobrze – idealny pies na nasze czasy!
Zrównoważony terier walijski nie ma w sobie nic z ekscentryka. Jest co prawda pełen temperamentu, ale powierzone mu zadania wykonuje sumiennie i z zapałem, a jednocześnie jest bardzo przyjacielski i przywiązany do człowieka. Gdyby miał wybór, z pewnością opowiedział by się za życiem na wsi, ale równie dobrze dostosuje się do warunków miejskich.
Ponieważ potrzebuje wiele wybiegu, przeto najodpowiedniejszy będzie dlań dom z ogrodem.

Tępiciel szczurów
Terier walijski jest doskonałym psem domowym, ale do dziś dnia zachował pamięć o czasach, kiedy jego głównym zadaniem było tępienie szczurów, borsuków i wydr. Jeśli mieszka na wsi, to z pewnością odda się z przyjemnością swemu ulubionemu zajęciu – łowom na szczury. W przeciwieństwie do kotów, które polują kierując się jedynie swym instynktem, terier jest w stanie nauczyć się polowania na rozkaz. W regionach, w których zdarza się jeszcze plaga szczurów, tak choćby jak w niektórych regionach Włoch, ta cecha welsha jest wprost nie do przecenienia!

Warunki życia
Terier walijski doskonale dostosuje się do życia w niewielkim nawet miejskim mieszkanku, jeśli tylko będziemy z nich często chodzić na długie i wyczerpujące spacery. Ponieważ jednak pies ten potrzebuje stosunkowo dużo wybiegu, przeto praktyczniejszy będzie dlań dom z dużym ogrodem. Wszelkie podróże, wycieczki i wędrówki są jak najbardziej wskazane! Na dodatek terier walijski lubi jazdę samochodem. Jadąc z nim jednak trzeba co najdalej dwie godziny zrobić przerwę ‘na rozruszanie łap’, napojenie psa i zabawienie go przez chwilę. Jeśli mieszkacie państwo na wsi, to nie wzbraniajcie psu swobodnego wstępu do domu – welsh potrzebuje serdecznych i bliskich kontaktów z ludźmi.

Żywienie
Jeśli wasz Walijczyk nie poluje i prowadzi raczej kanapowy tryb życia, to zważcie na to, by go nie przekarmiać, bo inaczej błyskawicznie zatraci swe eleganckie, smukłe kształty. Przy spokojnym trybie życia wystarczy mu 20 gramów mięsa na kilogram wagi ciała dziennie, uzupełnione co najmniej takimi samymi porcjami gotowanego ryżu lub makaronu i (najlepiej surowych) warzyw. Pies mieszkający na wsi i przebywający wiele na świeżym powietrzu i – naturalnie – w ciągłym ruchu potrzebuje nieco większej porcji, a psy myśliwskie w sezonie polowań – nawet i dwa razy tyle. Posiłki trzeba wzbogacać w związki mineralne i witaminy zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii.

Zdrowie
Trudno w to uwierzyć, ale to prawda – zbyt mała ilość ruchu sprzyja pojawieniu się chorób skóry. Teriery generalnie są dość podatne na wszelkie egzemy i terier walijski nie jest tu wyjątkiem. Najczęściej choroba zaczyna się silnym świądem, połączonym często z wyraźnymi zaczerwieniami skóry i tworzeniem się pryszczy czy podbiegłych ropą krostek. Pierwszym działaniem leczniczym jest obniżenie zawartości mięsa w karmie i zastąpienie go taką samą ilością gotowanej ryby morskiej. Wskazane jest także zwiększenie dawki surowych warzyw, dodatek świeżego twarogu i łyżki oleju stołowego. W każdym wypadku jakichkolwiek zmian skórnych należy skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Pielęgnacja
Teriery walijskie często zdobywają najwyższe laury na wystawach psów, co jest dowodem uznania dla ich eleganckiej i zwinnej sylwetki. Wymaga ona jednak skomplikowanej i troskliwej pielęgnacji włosa, którą – w przypadku zwierząt wystawowych – koniecznie powierzyć trzeba profesjonalnemu salonowi fryzjerskiemu. Właściciel może tylko ułatwić zadanie fryzjerowi, nie zapominają co codziennym przeszczotkowaniu włosa specjalnym zgrzebłem, utrzymującym w czystości i połysku twardy, druciany włos welsha. Dawniej ostrzegano przed zbyt częstym kąpaniem teriera walijskiego, ale przy dzisiejszym poziomie kosmetyków dla psów nie ma to już najmniejszego znaczenia.

Uwaga na pasożyty!
Każda pora roku ma ‘swoje‘ własne pasożyty, dręczące nasze czworonogi, ale wiosna jest tu szczególnie groźna. Pojawiają się duże ilości pcheł i roztoczy, które wymagają starannego wytępienia – czasami nawet nie pomaga specjalna obroża przeciwpchłowa i trzeba ja wspomóc – kąpielą w szamponie insektobójczym albo specjalnymi kroplami, aplikowanymi bezpośrednio na skórę psa, miedzy łopatki (tam, gdzie pies nie może się wylizać). Specjalnym preparatem owadobójczym w sprayu trzeba także spryskać psią budę lub posłanie. Późną wiosną rozpoczyna się sezon kleszczy, które są szczególnie groźne, bo przenoszą wiele niebezpiecznych chorób, a najlepszym zabezpieczeniem przed nimi jest założenie psy specjalnej obroży przeciwkleszczowej lub spryskanie całego psa odpowiednim preparatem, zabezpieczającym psa przez kilka tygodni. Jeśli mimo to trafi się nam nieproszony gość, to trzeba kleszcza skrupulatnie usunąć, wykręcając go przy użyciu pensety.

Czy to prawda, że…
…terier walijski żre trawę, gdy ma kłopoty z żołądkiem?

Nieprawda, jedzenie trawy jest naturalnym zachowaniem wielu psów. Dzikie psowate w ten sposób uzupełniają sobie dietę mięsną, a psy domowe o mało aktywnym trybie życia czynią tak na zasadzie odruchów.
…wyraźne pobudzenie może mu zaszkodzić?
Prawda. System nerwowy terierów nie jest zbyt odporny, co sprawia że niektórzy weterynarze proponują nawet korzystanie ze środków uspokajających. Oczywiście, wobec zdrowych psów byłoby to działanie niepotrzebne, ale ponieważ welshe są psami pobudliwymi, to warto dbać o to, by oszczędzić im zbytniego pobudzenia.
…terier walijski jest szczególnie popularny w Wielkiej Brytanii?
Nieprawda. W całej Europie ma wielu zwolenników i sympatyków, także w Polsce, a nawet w Niemczech, gdzie skutecznie konkuruje z rodzimym niemieckim terierem myśliwskim.
…chętnie się kąpie?
Prawda. Jeziora, rzeki i stawy przyciągają go w stopniu, któremu nie potrafi się oprzeć.