TORNJAK – wzorzec

TORNJAK – wzorzec

Wzorzec FCI nr 355

Pochodzenie : Bośnia i Hercegowina, Chorwacja.
Data publikacji obowiązującego wzorca : 16.05.2007.
Użytkowość: Pilnowanie i obrona stad, pies stróżujący.
Klasyfikacja FCI : Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.
Krótki rys historyczny: Bazą dla odtworzenia niemal wymarłej rasy stały się genetycznie jednolite, archaiczne w typie psy pasterzy, odszukane w górskich rejonach Bośni-Hercegowiny i Chorwacji i przylegających do nich dolinach. Dwie daty o historycznym znaczeniu to rok 1067 i 1374, kiedy to pisane dokumenty po raz pierwszy wspominają o istnieniu miejscowej rasy psów. Badania nad pochodzeniem i współczesnym występowaniem rasy i pierwsze próby jej uratowania podjęte zostały równocześnie w rejonach, gdzie się zachowała, w roku 1972, a kontrolowana hodowla rozpoczęła się w roku 1978. Obecnie dość liczna już populacja składa się z psów, wyselekcjonowanych przez pokolenia w Bośni-Hercegowinie i Chorwacji.
Wrażenie ogólne: Tornjak jest psem dużym, mocnym, proporcjonalnym i aktywnym. Sylwetka niemal kwadratowa, kościec nie jest ani lekki, ani ciężki i masywny. Wrażenie harmonii i siły tak w postawie, jak i w ruchu. Sierść długa i gęsta.
Ważne proporcje: Tułów prawie kwadratowy. Jego długość jest większa od wysokości nie więcej, jak o 8%. Proporcja długości kufy do długości mózgoczaszki jak 1 do 1.
Zachowanie/temperament: Opanowany, przyjazny, odważny, posłuszny, inteligentny, pełen godności i pewności siebie. Waleczny w obronie pilnowanej własności, nieprzekupny i nieufny wobec obcych, swemu właścicielowi jest oddany i w jego obecności zachowuje się spokojnie, tak samo zachowuje się wobec osób dobrze znanych. Uczy się szybko, ma doskonałą pamięć, i chętnie wykonuje polecenia. Łatwo go szkolić.
Głowa: Wydłużona. Kufa i mózgoczaszka w proporcji 1 do 1.
Mózgoczaszka: Linie profilu rozbieżne, łuki brwiowe lekko widoczne. Tylna część czaszki wydłużona i umiarkowanie szeroka, cały jej wierzch płaski. Guz potyliczny bardzo niewielki. Stop: Lekko zaznaczony.
Trzewioczaszka : Nos: Duży, o dostatecznie szerokich nozdrzach, powinien być ciemno pigmentowany, pigmentacja odpowiada umaszczeniu, braki pigmentacji niedozwolone. Kufa: Prostokątna. Grzbiet nosa idealnie prosty. Wargi: Dobrze przylegające i ciemno pigmentowane. Uzębienie: Szczęki mocne i długie, ścisły zgryz nożycowy, pełne uzębienie. Oczy: Kształtu migdała, o przylegających powiekach, ciemne. Krawędzie powiek ciemno pigmentowane. Uszy: Średniej wielkości, trójkątne, załamane i wiszące, noszone blisko policzków. Osadzone raczej wysoko, porośnięte krótszym włosem.
Szyja: Średniej długości, mocna, noszona trochę nisko. Skóra przylegająca, długa, obfita sierść tworzy kryzę.
Tułów: Kłąb: Umiarkowanie rozwinięty. Grzbiet: Krótki, związany, średniej szerokości, prosty. Lędźwie: Krótkie i umiarkowanie szerokie, nieco dłuższe u suk. Zad: Średniej długości, szeroki i lekko opadający. Klatka piersiowa: Bardzo pojemna, głęboka i szeroka, kształtu owalnego, nigdy beczkowata. Najniższy punkt mostka sięga co najmniej łokcia. Przedpiersie umiarkowanie zaznaczone. Linia dolna: Brzuch dobrze umięśniony, linia dolna nie podkasana, tylko stopniowo wznosząca się ku tyłowi.
Ogon: Długi, średnio wysoko osadzony, bardzo ruchliwy, w spoczynku zwisa, w ruchu jest zawsze wzniesiony powyżej grzbietu, co jest cechą charakterystyczną rasy. Obficie owłosiony, z pióropuszem.
Kończyny: Mocne i dobrze kątowane.
Kończyny przednie: Mocne, z mocnym kośćcem i suchymi mięśniami. W postawie proste i równoległe. Łopatka : Średniej długości, wyraźnie skośna. Kąt w stawie barkowym około 120°. Ramię: Umięśnione i mocne, prawie tak samo długie, jak łopatka. Łokcie: Umiarkowanie blisko tułowia. Przedramię: Proste, dobrze umięśnione, o mocnym kośćcu. Śródręcze: Lekko nachylone. Łapa: Palce wysklepione i zwarte. Pazury pigmentowane, pożądane ciemne. Opuszki grube, twarde i sprężyste, pożądane ciemne. Przednia łapa większa od tylnej.
Kończyny tylne: Mocne, proste i równoległe, dostatecznie kątowanie, wyraźny staw kolanowy. Udo: Mocne, szerokie, dobrze umięśnione. Podudzie: Dobrze umięśnione, mocne, szerokie, tej samej długości, co udo. Staw skokowy: Dość wysoki, mocny. Śródstopie: Mocne. Mogą występować wilcze pazury. Łapa: Palce wysklepione i zwarte. Pazury pigmentowane, pożądane ciemne. Opuszki grube, twarde i sprężyste, pożądane ciemne.
Chody : Tornjak jest kłusakiem. Ruch harmonijny, swobodny, o długim kroku i mocnym napędzie kończyn tylnych. W ruchu grzbiet pozostaje prosty.
Skóra: Gruba, przylegająca na całym ciele.
Szata:
Sierść: Tornjak jest zasadniczo psem długowłosym, tylko w partii twarzowej głowy i na nogach włos jest krótki. Włos okrywowy długi, gęsty i prosty, najdłuższy na zadzie; na łopatkach i grzbiecie może być trochę falisty. Na kufie i partii twarzowej aż do wysokości uszu, nad uszami i na przednich stronach nóg i łap włos krótki. Obfita sierść na szyi tworzy kryzę, a na udach gęste i długie portki. U bogato owłosionych psów długa sierść także na tylnej stronie śródstopia. Sierść na ogonie bardzo długa. Podszerstek zimą długi, bardzo gęsty, wełnisty. Sierść jest gruba i gęsta, nie powinna rozdzielać się na grzbiecie.
Maść: Tornjak jest psem łaciatym; łaty wyraźnie odgraniczone, w rozmaitych jednolitych kolorach. Barwą dominująca jest zazwyczaj biała. Zdarzają się psy o umaszczeniu płaszczowym, gdzie biel ograniczona jest do szyi, głowy i kończyn, a także psy prawie białe, z niewielkimi łatami.
Wielkość: Wysokość w kłębie: Psy: 65 – 70 cm Suki: 60 – 65 cm Tolerancja +/- 2cm
Wady : Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
– Kościec zbyt lekki lub zbyt ciężki.
– Głowa zbyt delikatna lub nieszlachetna.
– Wady uszu (osadzenie, wielkość, owłosienie) .
– Zgryz cęgowy.
– Brak 2 x P2, 2 x P3, albo więcej niż 2x P1.
– Zbyt długi grzbiet.
– Grzbiet wypukły lub zapadnięty.
– Wyraźne przebudowanie.
– Złe kątowanie.
– Łokcie wykręcone na zewnątrz albo do wewnątrz.
– Ogon leżący na grzbiecie
– Ogon słabo owłosiony.
– Nie dość długa sierść.
– Ciemna maska.
– Słabe łapy.
Wady dyskwalifikujące:
– Agresja lub wyraźna lękliwość.
– Brak typu rasowego.
– Nieprawidłowy wyraz płci.
– Anomalie barwy i kształtu oczu (oczy porcelanowe, o dzikim wyrazie, różnobarwne) .
– Entropium, ektropium.
– Przodozgryz lub tyłozgryz.
– Brak jakichkolwiek zębów poza wymienionymi wcześniej.
– Sierść zbyt krótka.
– Brak podszerstka.
– Ogon zniekształcony. Brak ogona.
– Jednomaścistość.
– Albinizm.
– Nietypowe rozmieszczenie kolorów .
– Odchylenia wielkości poza przedział tolerancji .
– Stosowanie kosmetyków, ślady po zabiegach kosmetycznych lub chirurgicznych.
Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.
N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

————————–
Copyright for photo (c) by poskok.info