Zanim kupisz sobie whippeta…

Zanim kupisz sobie whippeta…

Chociaż w sztuce, poczynając od czasów starożytnego Rzymu, można znaleźć wiele wizerunków niewielkich chartów, podobnych do greyhoundów, whippet, jakiego znamy dziś, został wyhodowany przez robotników północnej Anglii w drugiej połowie XIX wieku. Najprawdopodobniej poprzez krzyżówki greyhoundów z kilkoma innymi rasami, w tym charcikiem włoskim i nieistniejącymi już długonożnym gatunkami terierów. Te niewielkie, szybkie psy były tańsze, niż greyhoundy w żywieniu i poręczniejsze do trzymania w niewielkich mieszkaniach. Były przy tym znakomitymi myśliwymi i wiele królików dzięki nim trafiało na stoły ich właścicieli.

Wystawiane do wyścigów zapewniały swoim panom rozrywkę w dni wolne od pracy. Nowoczesny wygląd whippeta został jednak ukształtowany przez miłośników psów z wyższej klasy społecznej. Odkupowano najładniejsze egzemplarze i w selektywnej hodowli starano się osiągnąć typ psa, który w największym stopniu przypominałby miniaturę greyhounda. Ponieważ wzorzec dopuszcza dowolny kolor sierści, whippety występują w najszerszej gamie kolorów i wzorów – każdej barwie od czysto czarnej do zupełnie białej, niebieskiej, kremowej, sobolowej, pręgowanej, jak również w połączeniu wszystkich kolorów. Różne kombinacje plam, wzorów i kolorów występują nieraz w tym samym miocie.

Dziś whippet to z pewnością najpopularniejsza rasa chartów. Nie za duży, nie za mały, może mieszkać w mieszkaniu, nie wymaga szczególnej pielęgnacji, z reguły spokojny w domu, a jednocześnie bardzo aktywny na spacerach jest doskonałym i nieuciążliwym towarzyszem dla aktywnych osób. Niemniej jednak, nie jest to rasa dla każdego i zanim zdecydujesz się na whippeta musisz o kilku rzeczach pamiętać.

Jak każdy chart potrzebuje wiele uwagi ze strony właściciela. Bywa wręcz nachalny, domagając się tej uwagi. Są takie, które chodzą krok w krok za właścicielem, nawet do łazienki. Większość whippetów cierpi na syndrom szczególnie wylewnych powitań, kiedy ich rodzina wraca do domu, nawet po krótkiej nieobecności. Dla nas to akurat miłe i nam nie przeszkadza, jednak w przypadku, gdy w domu są bardzo malutkie dzieci trzeba te radości niestety ukrócić (dziecko może się zwyczajnie przewrócić, kiedy rozradowany whippet skacze na nie z radości). Od szczenięcia musi być przyzwyczajany do zostawania w domu bez ludzi, bo lęk separacyjny zdarza się w tej rasie i nad tym trzeba pracować.

Wbrew obiegowej opinii whippet nie potrzebuje jakiejś szczególnej ilości ruchu. Kocha biegać, ale to krótkodystansowiec. Niemniej jednak każdy whippet potrzebuje codziennego wybiegania luzem, bez smyczy. Zapomnij o whippecie, jeśli mieszkasz w dużym mieście i nie masz w pobliżu bezpiecznego terenu z dala od ruchu miejskiego, gdzie możesz bez obawy spuścić psa ze smyczy. Whippety doskonale akceptują w domu inne małe zwierzęta, typu królik, czy świnka morska, ale jeśli w terenie zobaczą uciekającego kota, czy wiewiórkę w pierwszym momencie instynkt pogoni zawsze weźmie górę i pies pobiegnie za zdobyczą i nie będzie się rozglądał, czy przypadkiem przez drogę nie przejeżdża samochód.

Whippet, a szczególnie młody whippet bywa zabawowo zaczepny w stosunku do innych psów. Potrafi podszczekiwać, podgryzać, prowokuje w ten sposób do zabawy. Dla Twojego whippeta to zabawa, ale nie każdy pies prawidłowo odczyta te sygnały. A zaatakowany whippet bronić się nie potrafi zupełnie! Brak podszerstka i dość cienka skóra sprawia, że ta rasa jest szczególnie podatna na urazy, nie mówiąc już o pogryzieniu, wystarczy, że whippet wpadnie w pełnym pędzie na gałąź i już trzeba zszywać psa.

Marzną. Właśnie z powodu tego braku podszerstka (co jest i zaletą, bo nie mamy ton sierści w domu) whippet absolutnie nie nadaje się, żeby w zimne dni spędzać dużo czasu na dworze. Nie przesadzajmy z kurteczkami i ubraniami (ja swoje ubieram, gdy jest naprawdę wyjątkowo zimno), ale kurtka to obowiązkowy strój na wszelki wypadek w szafie każdego whippeta. W dodatku powinna to być specjalna kurtka dla whippeta, bo z racji specyficznej budowy standardowa z zoosklepu nie będzie pasować.
Są pierońsko inteligentne! Dlatego jeśli chcesz psa, który będzie ślepo i bezwzględnie wykonywał Twoje polecenia kup owczarka niemieckiego, a nie whippeta. Whippet momentalnie łapie wszystkie komendy, niestety z powodu swojej rozwiniętej inteligencji nie będzie powtarzał jednego polecenia 20 razy z rzędu. Powtórzy 2-3 razy i jeśli nie widzi dalszego interesu (czyt. nagrody) popatrzy na Ciebie jak na idiotę z miną – No przecież zrobiłem, co chciałeś, czego jeszcze ode mnie chcesz? Za to świetnie odnajdzie się na przykład w takich sportach jak freesbie, czy agility – bo to jest zabawa, w dodatku razem z właścicielem. Niestety ta inteligencja bywa też uciążliwa – szybko uczą się otwierać drzwi, czy szafki kuchenne z jedzeniem!

Dorosły dobrze prowadzony whippet to najwspanialszy towarzysz, jakiego sobie można wymarzyć, ale przedtem trzeba przebrnąć przez okres szczenięctwa. Niektóre są hiperaktywne, jako szczeniaki. Niektóre niszczą, piszczą, wszystkie sikają. To dotyczy szczenięcia każdej rasy, ale małe whippety to naprawdę wyjątkowe gremliny. Są słodkie, ale i bywają uciążliwe, jako szczenięta. Trzeba zacisnąć zęby, być konsekwentnym i mieć sporo cierpliwości, to opłaci się w przyszłości.

A tak poza tym to same zalety !

Generalnie jedna z najzdrowszych ras, jakie znam, aktywne do późnych lat, niezwykle przywiązane do rodziny, wrażliwe, inteligentne i piękne! Tylko jak już masz whippeta i pokochasz i zrozumiesz ten temperament to trudno skończyć na jednym….
——————-

Copyright for text & photo by Małgorzata Białogłowy (hod. Whiteheads)

ZOBACZ TEŻ
wzorzec esej